wachten op Godey.

En zo hebben we ons alweer neergeploft in een of andere hotellounge om jullie op de hoogte te houden. We hebben heel wat meegemaakt sinds de vorige post, het bezoek van Arne`s ouders en zus, mijn verjaardag en het bezoek van Ilie en Leen en dit allemaal nog steeds in der wonderschöne Schweiz.

Na die geweldige bivak aan de rivier hebben we een geweldig ontbijt gekocht in de Lädeli (winkeltje) van Urnerboden en gingen we op pad naar het geweldige Spiringen. Ik zeg geweldig enkel en alleen omdat we vandaar zouden bussen naar waar Arne`s ouders (Marleen en Peter) en kleine zusje (Jolijn) ons komen ontvoeren voor een weekje in een keifijn hotel. De wandeling verliep zonder al te veel hoogte- of laagtepunten, tot aan de lunch… Eerst zagen we de megacoole waterval van Unterschächen en met dat uitzicht hebben we ook nog lekker geluncht, maar dan begon het te GIETEN. Gelukkig maar even en algauw kregen we een sms dat de familie in de buurt was en we dus maar verder naar beneden moesten bussen. Toen we op de bus stonden te wachten, heeft een heel lief Zwitsers koppel ons zomaar een lift naar de vallei aangeboden, op die manier kwamen we bijna gelijktijdig met de Monstreys aan in Altdorf. Er volgde een zeer blij weerzien en zij brachten ons naar het zeer sjieke hotel Le Beau Rivage aan de Vierwaldstättesee. In onze hotelkamer volgde dan ook een zeer blij weerzien met kleren die nog recent gestreken waren, duvel, belgische sjokola, normale schoenen, een douche (dan toch !!!), de humo, de flair, de story en allemaal KEILEUKE brieven van vrienden en familie (die waren eigenlijk voor mijn verjaardag, maar ik kon mij niet goed inhouden en heb er elke dag eentje gelezen).

De 4 dagen met de Monstreys waren hemels en rustgevend. We hebben een (klein) beetje gewandeld, de kleren laten wassen, het mooie Luzern bezocht, maar vooral genoten van het gezelschap, het fijne eten, het zwembad, het meer (de See dus eigenlijk) en het hotel. Peter en Marleen, nog eens heel erg bedankt voor de superfijne séjour!!! We willen hierbij de hele De Baets-clan en vooral Arne zijn peter Jan heel veel sterkte toewensen. Bij Jan is onlangs longvlieskanker vastgesteld. Woorden schieten tekort…

De dag nadat we de Monstreys hebben verlaten (of zij ons, wij elkaar dus) ging het … hopsa … over de Surenenpass naar Blackenalp. Heel het gebied was een plantenbeschermzone en dat was eraan te zien, echt heeeeel veeel hele mooie bloempjes (wel nog altijd geen edelweiss ) En echt, zonder zever, een halve minuut voor we de hut bereiken begon het licht te miezeren en 10 seconden nadat we binnen waren begon het daar te GIETEN, man man man, dikke chance gehad dus! We hebben dus maar besloten om daar te blijven slapen. Ik was er nogthans heel gerust in voor de volgende dag, want dan was het mijn verjaardag en op mijn verjaardag regent het NOOIT (toch niet waar ik ben ). Al 24 jaar niet en dus het 25ste ook niet! Arne geloofde er niets van.
De volgende dag opgestaan onder een stralende hemel en met 25 verjaardagskuzzies. Terwijl ik nbtje inpakte verdween Arne uit het zicht. Beneden wachte mij een verjaardagshuttenontbijt, kompleet met kaarsjes en balonnen Na het ontbijt heb ik de ballonnen ook maar uitgedeeld aan de kindjes van de 2 families die ook in de hut sliepen en die ondertussen al een beejte jaloers naar mij zaten te kijken Gelukkig waren er nog genoeg ballonen over om aan mijn rugzak te hangen en alzo begonnen we aan de afdaling. Zoals reeds uitgelegd zijn koeien in wezen erg nieuwsgierig en ballonnen hadden ze van z’n leven nog niet gezien. Dus na enkele achtervolgmomenten waren we eindelijk uit de graasweiden en konden we rustg verder afdalen naar Engelberg, waar we Ilie en Leen zouden ontmoeten. Ilie is een vriend van Arne van het middelbaar maar eigenlijk meer van een heleboel fijne momenten in leuven, meer bepaald de RCbar, de Gnorgl, het kot en alle wegen daartussen Leen is zijn lief en beiden zijn ze gediplomeerd biobak (ofte bio-ingenieur). Naar goede gewoonte hadden ook zij Duvel mee, zodat we moe maar tevreden ons bedje konden inkruipen Ze brachten ook een reservejas mee van Haglöfs zodat ik weer droog en vrolijk door de bergen kan dartelen

De dag daarna stond er een redelijk zware dag op het programma: 1300m omhoog en 500m omlaag. En dat hebben Ilie en Leen geweten! Onze lichamen zijn al wat gewoon, maar als eerste wandeldag was dit voor en een beetje zwaar. Zelfs een goede nachtrust werd hen niet gegund, want waar we dachten een goed tentplekje te hebben uitgekozen, bleken er twee uur later weer heel veel koeien te staan. Toen iedereen ging slapen, bleef Arne nog even buiten om het dagboek te schrijven. Uiteindelijk was hij de koeien en hun bellen zo beu, dat hij ze allemaal een voor een de berg af en minstens 100 meter verder heeft gejaagd. Daarna hebben we er niet echt last meer van gehad. Tot we om vijf uur ´s ochtends ineens de boer hoorden die zijn koeien bijeenriep. Oh nee, en stonden wij niet net naast een koeienmelkding? tis toch niet waar zeker… Arne is dan maar de tent uitgegaan om alles eens te overzien en inderdaad, door de donkere nacht kwam daar de boer met zijn hoofdlamp dichterbij. Tot hij zich realiseerde dat hij daar ook maar in zijn onderbroekje stond en dat dat voor de boer waarschijnlijk nog vreemder zou zijn dan twee tentjes in zijn wei. Vlug terug de tent in dus. Wonder boven wonder. Toen hij onze tenten passeerde stopte hij met op zijn koeien te roepen, liet ons rustig verder slapen en jaagde al zijn koeien in een andere wei. Genietend van de stilte van de bergen konden wij nog twee uur verder slapen

Er stond een afdaling van vier uur op het programma, waar we uiteindelijk meer dan het dubbel over gedaan hebben. Nog niet ingelopen wandelschoenen en een zware eerste dag eisten hun tol. Leen geraakte maar moeizaam vooruit vandaag en ook de camping in Meiringen bleek verder dan verwacht. Dan zijn er douches, bier en veel lekker eten nodig om je humeur op te beuren. We besloten de volgende dag toch gewoon te vertrekken, er reden bussen over het hele traject en als het vor één van hen te zwaar zou worden dan konden ze met de bus verder. Leen heeft een sterk karakter, want tot aan de lunchpauze hield ze ons tempo vol. Daar zal de omgeving wel iets mee te maken hebben. Uiteindelijk werd er toch beslist dat Eva en ik alleen voorop zouden gaan en Ilie en Leen met zijn tweetje tot op Grosse Scheidegg om vandaar de bus neer Grindelwald te nemen. Ondertussen begonnen hier en daar de eerste hoge bergen en gletsjers tussen de wolken door te piepen. Jaja, ook al is het hier al een tijdje droog. Eens aangekomen op de col een berichtje naar Ilie gestuurd met de vertrekuren van de laatste bus. Bleek dat ze maar een half uurtje achter ons zaten. Sterk gedaan! Niet alleen ons hebben ze verbaasd, maar waarschijnlijk ook henzelf.

Bon, zij gingen verder met de bus, en Arne te voet. Zoals hij zelf zei: ´Onder het zicht van de Eiger Noordwand kan ik mij toch niet zwak tonen!?` Uiteindelijk volgde Eva ook, ze besefte dat ze toch meer lui dan moe was. Die avond volgde een heerlijke pizza en bier vanop een terras met zicht op de Eiger die zich langzaamaan vanuit zijn wolkensluier losmaakte. Arne is er helemaal verliefd op geworden, het protje

Rustdag in Grindelwald, of toch niet. Wel voor Eva en Leen, die zich gezapig met het toeristentreintje omhoog lieten voeren naar Kleine Scheidegg en aldaar in het gras neerploften. Niet voor Arne en Ilie die in de broeierige hitte nog maar es 1000 meter naar omhoog stappen. Net op tijd om voor het onweer binnen te zijn in het berghotel. Ons eten hebben we klaargemaakt in een overdekt uitzichtspunt, wat ons toch enkele rare blikken en interessante gesprekken heeft opgeleverd van andere wandeleers die daar ook even kwamen piepen. Arne kan al twee dagen lang niet meer zwijgen over de Eiger. Het is dan ook wel een heel imposante Berg (google maar). Zo imposant dat we ook wel eens benieuwd waren naar wat er achter lag. Dus namen we het treintje naar het Jungfraujoch. Eerste tussenstation: Eiger Noordwand, waar ze ramen in uitgehouwen hebben. Beetje ontgoochelend, tot je omhoog kijkt en daar de wand boven je weg ziet welven in een gigantische overhang. Tweede tussenstation: Eismeer, met zicht op heel gecrevasseerde gletsjers. En dan uiteindelijk het Jungfraujoch zelf. Wat een locatie, temidden van de vierduizenders. Mönch, Junngfrau, Alatschorn, en de Grosse Aletschgeletsjer zelf. De langste van Europa. Het was zijn geld meer dan waard en iedereen haalde zijn hartje op aan al dat moois. Vooral Arne die alweer zoveel klimplannen aan het maken was dat hij zich afvroeg hoe hij dat ooit in zijn volgende zomer ingepast gaat krijgen. Toch maar teruggekeerd naar de bewoonde wereld. Vanaf Kleine Scheidegg volgde nog een lange maar mooie afdaling tot in Lauterbrunnen. Wat een vallei! 400 meter breed, 200 meter hoge rotswanden langs beide kanten en 72 watervallen die naar beneden stortten. Jammergenoeg waren we net te laat om de regen voor te zijn en waren alle kamers bezet zodat we genoegen moesten nemen met het tentje. Het viel uiteindelijk nog mee, want we hebben droog kunnen koken. Nog enkele kaartspelletjes en dan tandjes gaan poetsen om in een gigantisch onweer de laatste 150 meter van de sanitaire blok naar de tent te moeten afleggen. Leen was net op tijd in haar tent, Eva en Arne net te laat en Ilie veel te laat. Volldig doorweekt en vol modder kwam hij aan in zijn tent. Uitgegegleden tijdens zijn spurtje De tenten hielden stand en de volgende ochtend scheen de zon terug.
De volgende dag zou 9 uur duren, maar we namen het liftje tot in Mürren en dan viel het alweer goed mee en zo konden we ook met z’n vieren weer verder. Voor het hoogste punt werd het even heel steil, maar na veel gevloek konden we dan toch eindelijk lunchen op de col. Honger motiveert De afdaling was ook weeral de moeite, met eerst een steile puinhelling die we 100 m afliepen op een eng eng trapje. Deze keer hebben we zelfs een bivakplekje kunnen vinden zonder koeien, JIPPIE!

Voor Ilie en Leen was het wandelen gedaan, zij zouden van de volgende dag gebruik maken om terug te reizen naar Engelberg en daar de auto op te halen, s’avonds zouden we elkaar dan wel weer terug zien in Kandersteg. Het was wel spijtig dat ze er niet bij konden zijn want het was een wandeldag vol prachtigheid. ’s Ochtends konden we nog genieten van een spectaculair zich vanuit de steile vallei maar de mist kwam opzetten in de voormiddag. Zo werd de steile klim naar de hoogste col van de dag nog imposanter. De laatste 100 hoogtemeters voelden we ons maar heel klein, in de mist, op een eng trappetje onder een grote grote (niet zo stabiel uitziende) overhang. Op de col een mooi voorbeeld van hoe de bergen het weer bepalen. De bergen hadden de wolken in de eerste vallei vastgehouden en wij stapten zo uit de mist met voor ons de geweldig mooie en heldere vallei en de blumlisalphütte die soms net en soms net niet in de mist lag. We hebben daar geluncht, met uitzicht op witbesneeuwde toppen (jaja, verse sneeuw vannacht!) en grote gletsjers. Tijdens de afdaling hebben we dan eindelijk ook Edelweissen gezien!!! Daar moet je dan bijna 3 maanden voor aan het wandelen zijn De afdaling was nogal een uitdaging, maar heel erg mooi. Spijtig genoeg duurde ze ongeveer 2 uur te lang, Als Arne het geschraap van slepende wandelstokken achter zich hoort, weet hij dat Eva het duchtig beu is. Het boe-geroep af en toe en het vele zuchten kan ook een indicatie zijn. Ondertussen waren Ilie en Leen aangekomen in Kandersteg en met de beperkte voorraad eten in de campingwinkel hebben we toch nog een helend en lekker avondmaal kunnen toveren.

Ondertussen zijn we alweer 2 dagen alleen aan het wandelen. We zijn wat moe van het zware zwitse wandelen en hebben vandaag dan ook een rustdagje. Overmorgen komen we aan in Godey, dat is heel erg speciaal want dat is het allereerste Franstalige dorpje op de route!!! Ondertussen komt het Duits ons al duchtig de oren uit dus we kijken echt een beetje uit om met een klein mondje te praten “à la prochaine!!!”

 

Aaaah die Schweiz

Ondanks de voorspelde regen, toch maar vertrokken op pad naar Liechtenstein. Voor mij is het nu nog veel minder leuk om in de regen te lopen, aangezien mijn Haglöfs-goretex-jas langs alle kanten is beginnen lekken! Ik heb de vertegenwoordiger van Haglöfs al gecontacteerd, voorlopig nog geen reactie, maar ik hoop dat hij een vervangjas kan meegeven met Irie en Leen, die volgende week komen.
Maar soit, wij dus naar Liechtenstein. Op de col aan de grens stond er een vree krakkemikkig tentje opgesteld, met een hondje in (niet gezien, maar het blafte wel). Het was zo het soort tentje dat je best zou kunnen meenemen naar een festival, omdat het dan niet erg is als er ne zatte Hollander op valt. Zo hier in de regen en de kou hadden we toch iets waterdichters verwacht. In de eerste Liechtensteinse berghut was het anders lekker warm en droog, we hebben daar de rest van de avond een beetje boekjes gelezen om meer te weten te komen over dit kleine mooie landje.

De volgende ochtend was het al veel minder bewolkt en zijn we zonder regenkledij vertrokken. Het tentje stond ook al niet meer op de col. Een uur of wat later kwamen we toch wel voorbij een megafijn en droog leuk bivakhutje zeker … titomme, waarom stond da hier ni op de kaart? daar hadden we keigraag willen slapen natuurlijk! ’s Avonds koken op het haardvuur enzo … wij maar in die dure hut slapen.

De volgende dag ging het naar Vaduz, waar we een culturele rustdag gingen houden. De wandeling daarnaartoe was best wel spannend en had best een via ferrata kunnen zijn. Ik vond het heel eng, maar Arne was geduldig en op het gemakske zijn we er dan toch doorgeraakt. Op een topje in het midden ontmoeten we een jongen met hond, toch wel net die, die in dat vreemde tentje sliep zeker… stoer. Hij vond het Ganz Geil dat we de hele Via Alpina deden, hij ging er 2 weken van wandelen met zijn hond. Het verdere pad in de bergen boven Vaduz heet de Fürstensteig. Het is een smal rotspaadje met kettingen allerhande dat in 1929 aangelegd werd in opdracht van de toemalige prins van Liechtenstein

Vaduz is best wel een fijn stadje, mooie integratie van moderne architectuur in de oude stad en alle toeristen zitten op 2 pleintjes verzameld dus voor de rest heel rustig. We sliepen in de jeugdherberg in Schaan, iets buiten Vaduz en zijn die avond niet meer in ‘t stad geraakt. We gingen immers nog een dagje in Liechtenstein blijven, geen haast. De jeugdherberg was wel nogal duur en ongezellig, dus besloten we de dag erna naar een camping te gaan. Op onze (zeer recente) wandelkaart stonden 3 campings aangeduid in Liechtenstein, wij dus wandelen naar de dichtstbijzijnde … ***groot en lelijk scheldwoord*** DAAR WAS HELEMAAL GEEN CAMPING MEER!!! Arne was al goed uit zijn humeur, maar ik heb hem toch nog naar de volgende locatie kunnen loodsen (gelift met een heel mooi meisje in nieuwe mini, Arne was al wat beter gezind) en daar was gelukkig een hele fijne camping. Blijkbaar ook de enige caming in het hele land, gelukkig dus dat ik niet naar de andere locatie op onze kaart wou gaan. Nadat we ons hadden geinstalleerd zijn we de stad Vaduz even gaan verkennen. Een lief meisje nam ons mee tot in het centrum nog voor de bus er was. Arne ging voor de toeristische wandeling en ik ging naar het bekende moderne museum in Vaduz. http://www.kunstmuseum.li/ Daar liep nu een tentoonstelling over de werken en invloeden van Malewitsj (die met z’n zwarte bijna-vierkant) en over het thisbeeld in de kunst van hun vaste collectie en ook nog een kamer met klassieke schilderijen uit de collectie van de koning (naar het schijnt een van de belangrijkste verzamelingen ter wereld). Die Malewitsj, dat was echt de max en de aanpak van de tentoonstelling en de uitleg in de gids ook. Bij de invloeden ook nog Rodchenko, Kandinsky en Alechinsky (“12 small worlds” helemaal live en met mijn eigen ogen gezien!!!) Wat ik ook heel leuk vond is dat ze 1 zaaltje hadden ingericht tot bibliotheek met publicaties van en over de getoonde artiesten. Na al die moderne kunstigheid konden de Rubensen en Van Dijcks me maar matig boeien, ik ben den aar op zoek gegaan naar Arne. Hij had ondertussen een mooie wandeling gedaan langs het kasteel waar de koninkljke familie nog woont, de wijngaarden en hele fijne bronnetjes met propere drinkglaasjes ernaast. We zijn ook nog naar het toerismebureau gegaan om – zoals de echte toeristen – een stempel in ons paspoort te laten zetten en om kaartjes te kopen, want, zeg nu zelf, post uit Liechtensten, das toch speciaal!!! Daarna hebben we eten gekocht (Liechtenstein is best wel duur em WeightWatchers is het goedkoopste merk, heel vremd, maar net niet wat wij nodig hebben) en zijn teruggegaan naar de camping om te eten. ’s Avonds gingen we naar het openluct filmfestival, waar die avond juist Happy-Go-Lucky werd gespeeld; een grappige fijne en ook mooie Britse film! Wij hebben nog nooit ’s nachts gelift, maar voor alles een eerste keer. Het duurde iets langer, maar we werden opgepikt door een getunede hiphop-car en dito jongen die spontaan een detourke deed en ons voor de camping afzette. Hij vond het wel een beetje Ganz Geil dat we naar Monaco stapten, maar hij vond het toch vooral heel erg vreemd We konden net de tent inspringen toen het heel hard begon te regenen, nog een chanceke dus, dat we niet op de bus hebben gewacht.

De volgende dag zouden we op het gemakske naar Sarganz in Zwitserland wandelen, waar de groene Via Alpina begint … zoals je weet zijn wij dikke mietjes … het heeft heel de nacht gestortregent en eigenlijk de hele dag daarna ook … we zijn dus gewoon een hele dag op de camping gebleven (yathzee gespeeld enzo ) en hebben de volgende ochtend de bus genomen naar Sarganz. De wandeling bracht ons door het Weisstannental tot op een heel fijn bivakplekje. De Zwiterse variant van Dag Allemaal had een klein stukje weide omheind en er bankjes en tafels gezet en ook een vuurmaakplaats gemetseld, met rooster en al. Aan de andere kant van de rivier was wel net een zomerkamp van de Zwiterse methodistenkerk aan de gang, een beetje eng bij het inslapen, maar eigenlijk geen last van gehad

Bij het opstaan was het aan het miezeren, BOE, ontbijt in de tent dus. Gelukkig stonden er nog veel grote bomen waaronder we droog konden inpakken. Zo waren er nog wel meer verassingen die ochtend … VERSE SNEEUW. jaja, op de pas waar we naartoe moesten was het nog vrolijk aan het sneeuwen. Het bleef koud, maar de regen en sneeuw zijn toch na een uurtje al opgehouden. We waren ondanks het slechte weer toch terug ferm aan het genieten. Eindelijk waren we in Zwitserland, waar er echte bergen zijn. We hadden de laatste 2 weken al wel een minder gevoel gehad over de tocht, eigenlijk ging alles op automatische piloot, zonder uitdaging en met te veel van de verkeerde toeristen. Niet dat er geen echte bergen meer zijn geweest, ze lagen gewoon heel ver uiteen en de route leidde ons teveel in de dalen, zonder echt bergachtg alternatief. Hier zijn de bergen veel sterker aanwezig en is er veel kans tot bivakkeren. Zelfs de wandelaars die we hier zien zijn fijner, nog geen enkele op teva’s gezien en eindelijk ook enkele met grote rugzakken die met de tent rondtrekken. We voelden allebei dat het moraal hier deugd van ging hebben. De sneeuw lag enkel op de hoogste 200 meter van de route en niet op steile stukken, we hebben dus weer geluk gehad. Op de afdaling zagen we ineens een heel bekend hondje en bijhorende jongen . Hem zagen we ook ’s avonds weer terug toen we een keifijn campingetje hadden gevonden. Eigenlijk gewoon een bosje met 2 WC’s en een wasbak naast, uitgebaat door de gemeente Elm, met bankjes en vuurplaats en gratis droog (!) hout. Eigenlijk was het 10 CHF (Zwitserse Frank, 1CHF = 0.62 €) die je bij het toerismebureau moest gaan afgeven, maar die waren al dicht en 10 frank voor niet eens een douche of warm water ??? daar doen wij niet aan mee. Jongen met hond heten eigenlijk Marlon (17j) en Elvis (8j) en we zouden ze nog wel een paar keer tegenkomen op de wandeling, spijtig gnoeg hebben we daarom niet echt afscheid kunnen nemen. Het was elke keer “bis spater”. Het was in elk geval een toffe peer en wij kunnen de jonkheid die gaat trekken in de bergen enkel aanmoedigen. (We hebben hem ook nog kunnen leren dat mos perfect werkt om de afwas mee te doen in een rivier en bio-afwaszeep niet)

Ondertussen is er slecht nieuws op het materialenfront.
Arne’s Meindl-bergschoenen hebben een groot gat in de binnenbekleding aan zijn (heel grote) grote teen. Die arme teen heeft al ferm afgezien, maar Arne’s ouders brengen een nieuw paar mee als ze op bezoek komen, tot dan, wordt de stakker ingetapet. (mysterieuze meindl mishap, we blijven fan)
De grote schuimprop die onze binnentent van de buitentent scheidt is er met een enthousiaste uitschud-actie afgefloept. Gelukkig konden we hem er terug aannaaien zonder in het zeil te moeten prikken! (way to go Lightwave!
Eva’s Gore-tex jas is gewoon kapot, hij lekt, langs alle kanten! Onaanvaardbaar natuurlijk en dat heb ik ook tegen de haglofsmeneer gezegd in een mail. Hij heeft echter nog niet geantwoord en de tijd dringt, ik ga hem straks bellen. Gelet op het weer hangt eigenlijk de hele tocht aan ons vermogen om droog te blijven hoop ik dat er een oplossing komt! [UPDATE] ondertussen heeft Bruno van Haglofs teruggebeld en met Ilie en Leen een vervangjas meegegeven!!! das keilief!!! Wat een chanske!!! (Go Haglofs Go)
Eva’s black bear regenhoes is eigenlijk nooit echt goed waterdicht geweest en ook niet slijtvast. Het designe is nogthans echt de max, maarja, als’t ni werkt … Ik heb er in Luzern nu een van Bach gekocht met ongeveer hetzelfde design, maar ripstop en wel waterdicht
Arne’s AS regenhoes is gisteren doorgescheurd. Dik zijn eigen schuld natuurlijk, hij had er maar geen gaten in moeten prikken voor drainage.

De volgende dag wachtte ons een mooie bergwandeling naar Ober Erbs en iets verder naar een geschikte plek voor een bivak. Het weer was mooi en het leven ook!

De volgende dag zouden we naar Linthal wandelen en daar ook slapen, maar dat was buiten de hotals daar gerekend. De enige plaatsen vonden we in een toeristenlager voor 23 CHF, maar toen we merkten dat daar geen douche bijhoorde hebben we vriendelijk bedankt en zijn weer naar buiten gewandeld. (wa nen afrip!) ohja, we konden ook nog een kamer krijgen voor 48chf  per persoon … hmmm … OF NIET. Dan nog maar een dagje stinken, al had ik graag een douche genomen, want eerlijk gezegd: HET WAS NODIG. Ik moet er nu echt een beetje op beginnen letten om in gezelschap mijn armen naar beneden te houden en niet te dicht bij de mensen te gaan staan :bloos: We zijn een jogging- en- honduitlaat-pad opgelopen en hebben ons daar een beetje uit het zicht naast een bankje geinstalleerd. Er waren wel enkele verbaasde voorbijgangers, maar uiteindelijk deed niemand lastig en wij stonden er heel goed.

’s Ochtends eerst de tent opgebroken en dan pas ontbijt, de eerste mensen liepen al vroeg voorbij met hun hondje. de wandeling vandaag ging tot vlak voor de bekende Klausenpass waar elk jaar een race wordt gehouden met de allereerst raceauto’s. De weg ernaartoe leidt door een geweldig mooie vlakke vallei en toen we van de hoge route naar de vallei afdaalden heb ik dat plan met die douche enzo verassend vlug laten varen. (tot spijt van wie het/mij rook) Overal lagen mens en dier in de zon te soezen naast de prachtige meanderende rivier. Enkele vroege vogels hadden al tentjes opgezet en er werd duchtig afgekoeld in het bergwater …. zucht, voor minder had ik mijn persoonlijke hygiene niet opgegeven. Wel met het nadrukkelijke verzoek voor een afgeschermd plekje zodat  we ons tenminste konden wassen in de rivier, ik zou die dag dan uiteindelijk nog proper geraken. Helemaal proper, fris en zacht hebben zijn we zelf ook nog een beetje gaan soezen in de zon. Wat een perecte dag!!!

Het relaas van he bezoek van Arne’s ouders en kleine zus zal ik nog wel eens een andere keer doen, nu moet er verjaard worden

 

“Oh, you´re from Belgium …. Are you OK?”

Naar´t schijnt is de 15de juli gepasseerd en heeft de premier zijn ontslag aangeboden aan de koning.
Spannende tijden voor Belgie. Spannend? ha, Geert Lambert in een nylonkous, dat is pas spannend!

Als we nu es met z´n allen elke politicus zouden negeren tot ze iets te zeggen hebben over echte onderwerpen? Met al die tijd die ze gespendeerd hebben aan bevoegdheden en welke steenweg door welk gewest beheerd zou worden hadden ze al lang een heleboel echte problemen kunnen oplossen. Allez, leest die zin nu eens opnieuw, ze hebben dus echt liggen discussieren over een Vlaamse steenweg die misschien door Wallonie zou kunnen beheerd worden of omgekeerd. Waar zijde dan toch mee bezig??? (Voor allen die het kunnen weten, het lijkt een beetje op een LOKO av-vergadering) Denk toch aan die arme mensen van het journaal en hun kijkcijfers? Wie kan het op den duur nog iets schelen, laat staan er naar kijken? Volgens mij zou het allemaal sneller voorbij gaan moest er op een dag geen journalisten meer staan voor de poort en moesten er eens wat meer mensen op een fijne vakantie gaan zoals wij nu. Laat ze allemaal 2 weken door de regen wandelen in de Karnische alpen en het zal rap opgelost zijn. Een verbreding van de geest zou hen goed doen.

Wij zijn dus blij dat we het allemaal niet moeten meemaken.

 

Hopla, naar het Noorden.

Zozo, een nieuw deel van de wandeling en ook een nieuw dagboekje jaja, wij hebben al een hele atomaschriftje AnneFranksgewijs volgekriebeld. maar nu over het wandelen..

Van Bolzano zijn we naar Merano gebust en met het liftje naar boven gegleden. Jaja, als het landschap maar saai is, dan zijn wij ook maar een beetje lui. ´s Avonds in het Hochganghaus keken de mensen maar raar op toen we met ons brandertje begonnen te koken. We vertelden over onze Via Alpina plannen en toen werd er pas echt verbaasd gereageerd. Een meneer bleef maar “drei monaten!!!!” herhalen, “NOCH drei monaten”. Goed hebben we daar anders niet geslapen, er lag een heel erg luide snurker in de slaapzaal, nog luider dan mijn en Arne´s pappies tesamen!!! Hij hield zelfs niet op toen ik een kussen naar hem had gesmeten. Pfff, zo´n mensen zouden toch uit beleefdheid een eigen kamer moeten nemen, niet? Voor de rest was die Meraner Hohenweg niet zo bijzonder, veel op en neer geloop om de bergen te traverseren is veel vermoeiender dan gewoon erop en erover.

Soit, we zijn erovergeraakt. Daarna volgde de lange klim naar het similaunjoch dat met 3019m het hoogste wandelpunt van de reis zal zijn. Behalve voor Arne, die ging nog even 200 m hoger om de vindplaats van otzi te gaan bezoeken. Niet heel veel te zien, maar hij was tenminste alleen in de Bergen.  Toen hij vertrok vroeg er nog een ongerust Oostenrijks koppel of hij niet beter een rugzak zou meenemen. Weer zo`n toerist die in korte broek de bergen intrekt… Ach, hij was beter gekleed dan de japannertjes die er ook heen gingen (vanop honderd meter afstand te herkennen aan hun witte handschoentjes!). De volgende dag hing er een dichte mist rond de hut. En we moesten juist een gletsjer over om naar beneden te geraken. Er waren gelukkig geen spleten en lag er veel sneeuw zodat we niet echt over het ijs moesten wandelen. Orientatie 0,0 en toen was daar ineens een wandelaar die door de mist omhoog kwam. Wij dan maar in zijn spoor naar beneden en jawel, uiteindelijk bij de andere hut geraakt.

We hadden geen zin om in Vent te overnachten, mooi dorpje hoor, maar toch nogal toeristisch. We wandelden al iets verder om een bivak te zoeken, zo zou de dag erna ook al minder lang zijn. We volgden de Panoramaweg, maar dichte mist ziet er met of zonder mooi panorama achter eigenlijk nogal hetzelfde uit. Na 3 uurtjes wandelen bereikten we dan toch een meertje, waarnaast onze tent goed paste. Toen de zon even doorbrak zagen we al een beetje van het wondermooie uitzicht dat we daar hadden, maar het was wachten op de ochtend voor the full picture. en … JAWADDE hadden wij daar ff een goed plekje uitgezocht Zo kom je natuurlijk veel blijer je slaapzak uit. Mijn vorige baas vroeg eens een keertje “wat doet jou je bed uitspringen om ´s morgens te gaan werken”, awel, de shelf life bepalen van xalacom doet het niet echt voor mij, maar dit uitzicht en deze geweldige plaats waar wij zonet de nacht hebben mogen doorbrengen …. Dat is het, Sabine.

En ´s middag was daar het langverwachte berichtje van Bert en Ellen (aka Bretellen): Den drank is gearriveerd (in Sölden), nu de drinkers nog! Titomme, en wij moesten nog 400 m afdalen, dan gaat naar beneden lopen nog veel öoeizamer dan anders. Toen we  eindelijk de camping binnen liepen werden we daar door hen opgewacht met hun keifijne buske, hun keifijne biervoorraad en de belofte van een keifijne BBQ, maar eigenlijk was hun keifijne gezelschap alles wat we nodig hadden. In plaats van verstandig te zijn en de was te gaan doen en ons te douchen, zijn we blijven zitten achter een Duvel en een Corsendonck Agnus … mmmmmmm Belgisch bier! en aardappelsalade!!!! en BBQ!!! mmmmm. Als kadootje voor hun gastvrijheid hadden wij voor hen een paar bretellen gekocht, wonder boven wonder was dit de eerste keer dat ze bretellen kregen, nochtans ondertekenen ze al 3 jaar met Bretellen. Het waren er hele mooie, met edelweisskes op

De dag daarna lekker uitgeslapen en toen Bretellen vertrokken voor een actieve wandeling en dito Via Ferrata zijn wij in de Humo´s gevlogen en ik had net de enige Libelle uit toen ze terug waren Perfecte invulling vor een rustdagje. ´s Avonds volgde er een spaghetti om u tegen te zeggen en heeeeeeeel veel regen. (dat bleef en beetje zo, de komende dagen)

Maar gelukkig was daar de Hauerseehutte. Een selbstversorgunghutte. Wat zoveel betekent als dat je je eigen eten en drinken moet meebrengen. Slapen was spotgoedkoop, 7,5 euro de man en we kregen gratis thee en soep. Het was de leukste hut die we tot nu toe zijn tegengekomen! Met dank aan Erika en Reinhold, de huttenbazen van dienst. We waren de eersten die dit jaarde overgang naar de Frischmanhutte waagden. En dan nog in zo´n slecht weer… regen, mist, sneeuw, steile wanden, korte klimpartijen, maar we zijn er geraakt! Op het hoogste punt aangekomen voelden we ons net alsof we een belangrijke top hadden beklomen. Zo inspannend was het geweest! Nog vlug kunnen eten in het zonnetje, maar daarna begon het te waaien en te hagelen. Dat is best wel pijnlijk als dat allemaal in je gezicht waait. Iets lager was het weer alweer beter.
Omdat we uiteiendelijk toch genoeg hebben van al die inspannende en soms een beetje gevaarlijke bergtochten, hebben we maar beslist om ineens verder af te dalen naar de vallei en ons terug aan de normale Via Alpina te houden (die we even hadden verlaten wegens te eenvoudig, te druk en te saai). Er volgde een klein dipje omdat we terug bij af waren, maar he, na 56 dagen wandelen mag dat wel eens. Om terug op de Via Alpina te geraken heben we een stukje gelift, wat wonderwel goed ging. Aangekomen in Zams am Inn wisten we niet goed wat er gebeurde, tientallen wandelaars liepen daar wat rond te dartelen. Blijkbaar is de E5 (Europese Lange afstandsroute van het bodenmeer naar de adriatische kust) hier een big deal. Om al die drukte te vermijden zijn we maar ineens de bergen ingewandeld op zoek naar een bivakplaatsje, wat de meeste wandelaars maar vreemd vonden. Na drie uur wandelen vonden we iets naast een riviertje, temidden van de bomen en de koeien, die ons deze keer met rust lieten De volgende dag ging het verder door een prachtige vallei en we telden slechts 28 E5 wandelaars (in tegenstelling tot de 100 of zo gisteren). De wandeling was redelijk lang, maar we zijn over de col en tot aan de Memminger hut geraakt. Veel flauwe memmen-mopjes gemaakt, maar uiteindelijk bleken er niet veel memmen te zien. Om de drukte weer wat te vermijden zijn we weer verdergewandeld op zoek naar een bivakplekje, wat we ook deze keer gevonden hebben temidden van de koeien en hun drollen… s avonds hebben we een kampvuurtje aangemaakt (helemaal met vuurstokje en al!!!) en daarop gekookt. Onze pot ziet nu wel heel zwart, maar het was retecool. Eva is the firemaster!

Een andere wandelaar had blijkbaar geen zin om een bivakplekje te zoeken en is gewoon ergens op een betonnen balkon gaan slapen. Het zag er plat uit, maar redelijk vochtig, zo met die ochtenddauw. Tegen de middag kwamen we aan in Holzgau in het Lechtal, waar het volzat met Belgen. Echt niet te doen! Zo leuk is dat nu ook weer niet eigenlijk… hoewel, ze hadden er duvel

En na de klim naar de Kemptner hutte wandelden we zomaar Duitsland binnen. We zijn echt in een goed wandeltempo geraakt en rijgen de etapes hier aaneen. Ook in Duitsland ligt er nog veel sneeuw, wat altijd weer spectaculaire beelden oplevert. Door de regen doorgestapt naar Spielmansau waar we nu in de jeugdherberg zitten.  De dag daarna was het zo mogelijk nog slechter weer. We hebben nu al veel regendagen gehad, maar al 3 dagen regent het hier pijpenstelen zonder ophouden. We passeerden het meest Noordelijke punt van de tocht, vanaf nu is het enkel naar het Zuiden!!! Best wel stoer, maar dat veranderde niets aan het scheitweer. Dikke piskes dat we zijn, hebben we de hele dag gerumicubd in een herberg in het meest zuidelijke plaatsje van Duitsland. (met een leuk plaatje aan de voordeur: Wir sinds hier in das südlichste Dorf Deutschlandes, nützen sie dan auch unsere südlichste Eingang. komt maar langs achter dus) Het weer was er tijdens de nacht niet beter op geworden, maar we gingen er toch maar door, we zouden dan ´s avonds wel een warme kamer zoeken om alles te drogen. Echt ALLES is HELEMAAL nat geworden, gelukkig hadden we de meeste dingen in plastiek zakjes gestopt, maar bijvoorbeeld onze keukenhanddoek – sommige mensen zouden het eerder een zeemvel noemen, dat stond ook zo op het pakje – onze keukenhanddoek dus, zat helemaal in het midden van mijn rugzak en was kliederkletsnat! Gelukkig hebben b&B´s in wintersportgebieden, zoals Schröcken, altijd een droogruimte De volgende ochtend was alles weer droog, behalve de schoenen, die waren nog een beetje vochtig.

Gisteren wandelden we dan van Schröcken naar Buchboden, eindelijk terug zon en in een prachtige omgeving! We zouden liften naar Feldkrirch in plaats van 2 dagen de vallei door te stappen naast de weg en de ALLEREERSTE auto heeft ons al helemaal tot de keicoole Feldkirchse jeugdherberg gebracht! (het is een oude melaatsenkliniek) Jullie hebben zeker geluisterd naar onze neem-de-lifter-mee-oproep want ons lifterskarma zit in de lift (hebdem? ojee ojee, al die dwaze mopkes) We hebben hier nu een rustdagje in Feldkirch, wegens voor op schema, goesting en op aanraden van onze liftchauffeurs.

We zitten echt bijna in de helft en al op de helft van de 8 Alpenlanden, dat voelt geweldig!!! We kijken best wel uit nar Zwitserland en naar het bezoek van Arne´s ouders en zusje en van Irie en Leen. (jaja, den Ilie is afgestudeerd en nu offocieel Ir

 

Drie dwazen dwars door de dolomieten.

Na die week rust zijn we het helemaal verleerd: opgestaan om 7 uur en toch nog moeten lopen om de bus te kunnen halen om 12.40u. Tssk. Bjorn moest ook nog wel zijn auto ergens achterlaten, hij ging nog 2 dagen met ons meelopen.
Italianen zijn niet echt gekend om hun bewegwijzers-skills en we zullen het geweten hebben. De hele dag zaten we niet op het pad waar we op dachten te zitten en zeker niet op dat waar we wilden zitten. Blijkbaar waren er paden gesloten en verlegd door enkele steenlawines. We passeerden een rotswand waaruit rare geluiden weerklonken. ‘It’s probably the wind between the cracks’ zei Joel, waarop Eva de best getimede scheet ooit placeerde (uiteindelijk was het de echo van hondengeblaf 400m lager in de vallei). Anyway, vree vermoeid en gefrustreerd hebben we toch wel een heel mooi bivakplaatsje gevonden. Heerlijk zicht op Mt. Pelmo en de Civetta noordwand. Wat een Bergen… ’s nachts wakker geworden door een grote vos die wou gaan lopen met Joel zijn toiletgerief Joel moest echt uit zijn tent komen om hem weg te jagen, want op zijn geroep bleef hij gewoon een beetje staan kijken, tsss.

Op weg naar Passo Giau passeerden we op de Forcella Giau een oude man die ons een glas wijn aanbod. Eva, Bjorn en Arne hebben wijselijk bedankt, maar Joel liet het zich best wel smaken. Medicijn noemde hij het, en de oude man knikte tevreden. Eens aangekomen op de pas kregen we nogal een shock. We hebben ze niet geteld, maar er stonden daar zeker 200 mensen te ‘genieten’ van het zicht op de bergpas. Motards, wielertoeristen, bussen, auto’s, maar bitter weinig wandelaars… We hadden toch tijd genoeg en hebben er een kaartje gelegd, gegeten en Joel heeft er zijn tweede glas wijn geconsumeerd. Het vervolg van de route in 30° ging hem iets minder goed af Gelukkig waren er onderweg genoeg bronnetjes. De Via Alpina blijft ons op de proef stellen. Toen we uiteindelijk in de vallei aankwamen zei Bjorn ineens. ‘ Hey, dit zou best wel eens een huisje van een camping kunnen geweest zijn’. Tis toch niet waar zeker!? Een overwoekerd grasveld, kapotgeslagen sanitair ( met het opschrift: gelieve deze plaats achter te laten in de staat waarin u hem wenst aan te treffen)… Zelfs op de kaart stond deze camping nog vermeld. Zucht, wat nu? Eva en Bjorn bleven bij de bagage terwijl Joel en Arne in het dorp op zoek gingen naar een B&B en een winkeltje. Missie gedeeltelijk geslaagd. Voor de B&B waren we nog iets te vroeg in het seizoen (dat horen we nu al zes weken en beginnen we wel een beetje beu te geraken) maar er was wel een winkeltje dat de dag erna al om half zeven open was. Slaapplaats hebben we uiteindelijk ook nog gevonden in een hooischuur die een beetje verstopt lag. Super!

Na een goede nachtrust en een korte stop in de winkel (per ongeluk een liter tafelwijn ipv druivensap gekocht), verliet Bjorn ons. Hij wou verder naar Trentino reizen met de auto en nog wat wildwatersporten doen én het circuit van Monza gaan bezoeken Eens een autoliefhebber, altijd een autoliefhebber zeker? Het was kort, maar heel plezant om hem erbij te hebben. Altijd leuk, vriendjes op bezoek! Zelf gingen we terug verder. Vandaag volgden we een andere weg dan de Via Alpina, een eigen variant. En het loonde! Een heel stille groene vallei verwelkomde ons. We hebben er zelfs de eerste bosaardbeitjes van het jaar gegeten! Al het zoete van een grote aardbei samengeperst in één kubieke centimeter fruit ’s avonds sliepen we op de mooiste camping tot nu toe, met een imposant zicht op de Marmolada zuidwand, waar we de volgende dag langs gingen lopen. ’s Nachts zijn we allen wakker geworden van een immens luide knal. Arne en Joel zaten recht in hunslaapzak (Eva , die lag nog een beetje te suffen). De jongens dachten allebei dat er een hele pijler van de Marmolada naar beneden aan het donderen was! Dat gebeurt nu eenmaal in de Bergen, maar wij lagen er wel vlak onder. Gelukkig volgde er direct een flits en nog een donderslag. Oef, het was gewoon een fiks zomeronweer… De rest van de nacht verliep rustig en de volgende dag konden we ons verheugen op een klim van 1300 meter. Maar wat voor één. We wandelden de hele tijd langs de Marmolada-zuidwand. Een gigantische rotsmuur van meer dan 800 meter hoog en zeker meer dan een kilometer lang, echt indrukwekkend! Aan de ander kant van de Passo Ombretta (2700 meter, hoogste punt tot nu toe) volgde er een afdaling door de (jawel) sneeuw naar de Rif. Contrin die (jawel) nog gesloten was. Naar het schijnt zijn we nog iets te vroeg in het seizoen… Er stond ook een mopperende Zwitser die niet te spreken was over die dwaze Italianen. Al 12 dagen was hij onderweg en alle hutten waren gesloten! Wij hebben maar stilletjes gezwegen. Na een frisse yoghurt in een nabijgelegen boerderij hebben we dan maar nog eens 300m gestegen naar een hut die wel open was. Heel gezellig en lekker allemaal, maar in de anderhalve maand die we al onderweg zijn, zijn we nog maar 1 echte berghut tegengekomen: de Steinwender hut waar we Joel terug tegenkwamen. Normaal kom je in een hut aan en ’s avonds krijg je op een bepaald uur 1 bepaald gerecht voorgeschoteld. Hier kun je kiezen wanneer je eet en kun je kiezen van een menu. Pluspunt: meer keuze. Minpunt: veel duurder en de porties zijn belachlijk klein, om over het ontbijt nog maar te zwijgen… Snappen die mensen nu zelf niet dat je als bergwandelaar of klimmer veel energie nodig hebt… Zucht, hopelijk gaat dat gauw veranderen…

Gelukkig volgde er weer een heel mooie wandeling de dag erna. Bij aankomst in Val di Fassa vonden we een leuke camping vlak naast een bergrivier die er toch wel heel aanlokkelijk uitzag. Ik ben er eerst ingeweest en toen Eva mij volgde moest Joel er ook wel ingaan. mannen en hun ego Maar het deed wel ongelooflijk deugd! Na onze regenachtige start hebben we de laatste week al iedere dag de 30° gehaald! Misschien een beetje teveel van het goede. Ook al drink je 5 liter per dag, je blijft gele pipi hebben!

Bij aankomst in de Antermoia hut de dag erna bleek daar gigantisch veel volk te zitten. Jakkes! Er was zelfs even twijfel of er nog slaapplaats ging zijn. Gelukkig verdween er in de namiddag heel veel volk. Als dit een voorsmaakje was van hoe het hoofdseizoen er uit gaat zien… ’s nachts weeral een fantastisch onweer gezien. Meer een soort elektrische storm, enkel bliksemflitsen deze keer, maar heel erg veel. De bergen waren constant verlicht. Cool! Het weer zag er dan ook iets anders uit die dag. veel meer mist en wolken. En dat terwijl het een dag vol prachtige vergezichten zou moeten zijn. Gelukkig klaarde het tegen de middag een beetje op. Picknick en een drankje aan een hut. We waren amper 5 minuten op weg toen we ineens een ober achter ons aan zagen rennen. Waren we iets vergeten misschien? Ahja, te betalen… oeps.

De laatste avond met Joel brachten we door op de rand van de Dolomieten, mooi. ’s Avonds de zon op de rotswanden en ook een prachtige regenboog. wat een wegdroommoment. De volgende dag zouden we 1740m moeten dalen, JAWADDE. Uiteindelijk viel het nog allemaal goed mee, die afdaling. Dat is dan het voordeel van een toeristisch stuk te bewandelen, de paden zijn voorzien op dikke Duitsers. Ondanks die goede paden is Arne wel 2 keer tegen de korst gegaan. 2 keer op nat hout uitgegleden en 1 keer op de poep, das dan trakteren, hè. (Bij deze kennen jullie ook de allerbelangrijkste regel tijdens het bergwandelen: Op de poep vallen is trakteren! ( als ge op uwen bek gaat, moet ge nie trakteren, das gewoon keizielig en pijnlijk). Nog even heerlijk gelachen toen Joel aangevallen werd door een koe. Hij had haar een blaadje te eten gegeven en haar daarna over de wang geaaid. blijkbaar apprecieerde ze het niet zo, want ze wou hem direct een kopstoot verkopen. Joel is toen beginnen lopen en sprong vlot met een rugzak van 25 kilo over de dichtstbijzijnde omheining

Eens aangekomen in het bloedhete Bolzano begon al het geregel. Joel zou van daaruit vertrekken naar Saas-Grund, om een beetje aan alpinisme te doen en wij probeerden een hotel te vinden. De eerste 2 waren volzet, jaja, het seizoen zal dan toch begonnen zijn. En natuurlijk was het toeristisch infobureau gesloten in het weekend …. que? Tijd om voor echt afscheid te nemen van Joel dus, we gaan hem deze reis waarschijnlijk niet meer zien. boe. Eigenlijk hebben we bijna 6 weken samen gereisd, zo lang hebben we nog nooit met iemand gereisd (behalve met elkaar dan). Het ging allemaal heel vlot en fijn. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, we hebben nog een pint gedronken samen en ikke blijten als zijn trein vertrok. We hebben nu toch al een wintertrekking-date in Zweden en een klim-en-bierdrink-date in Belgie

De volgende dag ging Arne in de voormiddag naar het Otzi-museum (een dikke aanrader, zegt hij). Ik ging wat suffen en internet regelen, maar het was zondag en dan is alles dicht, dus ik heb enkel gesuft . In de namiddag zijn we naar een Messner Mountain Museum gegaan, dat is een keten van 5 museums in Zuid-Tirol over de Bergen. Die Messner dat is Reinhold Messner, een vree bekende klimmer die onder meer de eerste beklimming van de Everest zonder zuurstof heeft gedaan. Dit museum stond in het teken van de interactie Mens-Berg en bevond zich in de ruine van een heel indrukwekkend fort, boven op een berg in de Bolzaanse vallei. Het was geweldig, we waren erg onder de indruk. Veel boedhistische beelden, relikwien (uitrusting) van bekende vroegere klimmers, de psychologie van den alpinist en een heleboel mooie uitspraken en spreuken over berg en mens. ’s Avonds in een Irish Pub nog naar De Final van de voetbal gekeken. Bolzano is wel een fijn stadje.

Vanhieruit vertrekken we straks naar Merano en dan gaan we weer de bergen in. Gewoon met ons tweetjes deze keer. Hopelijk is het daar iets minder heet.

Btw, volgens Hannes is The Wonderfull World that is Arne & Eva de 5e snelst groeiende wordpress.com weblog… WE ROCK BIGTIME!!!!!!! (Thank you verrrrry much!)

PS: de foto’s staan niet altijd rechtop, normaal gezien kan je ze draaien als je ze in het groot bekijkt. Wij gingen dat hier eens doen, maar da duurt pokkelang, we zullen erop letten vooraleer we de volgende batch uploaden.

 

Fontanazzo

hey poepies,

hier zijn we alweer! Sinds Cortina hebben we al geweldig weer gehad en goe kunnen werken om alle ingebruinde streepkes weg te werken.

Dit internetbezoekje is echter enkel om alle foto’s up te loaden (check de flickr-site!!!) dankzij een snelle verbinding. (maar nog duurder, 6€ per uur)

meer nieuws dus als we in Bolzano zijn, dit weekend.

toedels,

Eva en Arne

 

Op naar Cortina d’Ampezzo

Check ook de nieuwe berichtjes die ik gisteren gepost heb!
na een “lunch of champions”  (Pilchards met basilicum en pistolets, of wat dacht je?) ben ik weer klaar voor een nieuwe internetsessie.

De zon deed wel haar best, maar de wolken nog veel meer. Tegen de middag zag het er niet goed uit en kwamen we net aan een klein noodhutje om te luchen. Heel de namiddag heeft het daar geregend en gehageld, wij hebben maar een beetje zitten kaarten en kou hebben in dat hutje. Het was van daar nog maar 2 uurtjes wandelen naar de Obstanzersee-hutte dus we konden het ons veroorloven om wat later te vertrekken.
De vallei waar de hut in lag was nog helemaal besneeuwd! En naast de hut lag de Obstanzersee … nog bijna helemaal bevroren!!! brr! sneeuw- en puinhelling naar beneden gesurft en vlug vlug het tentje opgezet naast de hut. 5° C zei de thermometer.  Ik had nog wel zin gehad om een sneeuwmanneke te maken, maar het was daar al koud genoeg. Zoveel mogelijk warm eten binnengespeeld, de laatste jagermeister en nog een klein koud pipietje en dan zijn we gewoon onze warme slaapzak ingekropen en in slaap gedommeld. Joel had minder chance, hij heeft een luchtmatras en dat isoleert geen hol. De volgende dag was ons humeur dan ook ietske beter dan dat van hem.
De wandeling van de volgende dag was meer van hetzelfde, de grens volgen en de sneeuw ontwijken. We moesten niet zo ver en we kwamen al tegen 1 uur aan in de Silianerhut, die wel open was en waar de jongens hun energiepijl weer konden ophalen (of opeten). Hmmm en na 6 dagen doet een warme douche wel heel erg  veel deugd
De goden zijn wel degelijk tegen ons … om 6.30u kijk ik door het wc-raampje … wrijf even in mijn slaapoogjes … kijk nog een keertje … pfff, zie ik daar gewoon een gewedige hoeveelheid grote dikke sneeuwvlokken, die mij stuk voor stuk hangen uit te lachen! O_0 Waarom toch? enfin, chance dat het kabelliftje al werkte en dat wij het niet erg vinden om de sissy uit te hangen. Het was dus maar anderhalf uur lopen in de sneeuwstorm en dan de lift tot in Sexten of Sesto in Zuid-Tirol (redelijk zelfstandige provincie in Noord-Italie). Daar hebben we weer een fijne private kamer gevonden en zijn de jongens in de namiddag gaan klimmen in de klimzaal. s’ Avonds heb ik een geweldige ossobuco-achtige roulade gemaakt en zijn we heerlijk in slaap gevallen op gewelidig luxueuse matrassen!

De volgende dag bereikten we zonder veel moeite de DreiZinnenHutte, aan de drei zinnen dus (hoge rotspunten), het begin van de Dolomieten. Arne keek al de hele tijd uit naar het zicht op deze kolossen, onder meer omdat hij de hoogste erva volgend jaar graag eens zou willen beklimmen (Koen, maak je borst maar nat!). Toen we aan de hut kwamen sloeg de stemming echter al vlug om. Die drie pieken zijn blijkbaar nogal bekend: 150 toeristen rond een hut die niet eens open was!!! Daar zaten dus 150 mensen met propere wandelstokken, grote camera en een lunchpakket van het hotel EN ook nog 3 stinkers met een grote rugzak. Na een maand bijna niemand te zen in de bergen, wordt je hier heel vlug neerslachtig van. Heel lang zijn we daar dan ook niet gebleven, maar ook in de afdaling waren er genoeg mensen om de rust te verstoren. Aan de grote weg gekomen gingen we dus liften naar Cortina voor een hele week wandelrust en mogelijks wat klimmen (Bjorn ging langskomen en klimgerief meebrengen). Het liften ging niet zo vlot (allemaal boordevolle auto’s met jenglende kinderen), maar in uiterste nood was er ook nog een bus over 3 uur. Arne gelooft niet zo in liften bij sjieke bakken, omdat hij denkt dat het verloren moeite is, maar na een uur had ik een mercedes te pakken, die helemaal naar Cortina reed. (lekker puh!) We hebben ons goed geinstalleerd op Camping Rochetta e dan terug naar’t dorp gewandeld voor pizza en bier (en Zweden – Spanje, maar spijtig genoeg is Zweden verloren door een goal in de allerlaatste minuut van de verlenging )

De volgende ochtend was het nog steeds druilerig en koud, maar onze hartjes waren blij modat Bjorn tegen de middag zou aankomen! En toen kam er een keifijn bmw-cabrioletje aanrijden met Bjorn erin, maar vooral, met een koffer vol lekkers van Arne’s mammie: duvel, echte chokola, jonge kaas, jupiler, vedett, margerine, … en ook voor iedereen een verrassingspaketje! Ik kreeg pink champane, de humo, de glamit, zwarte chokolaatjes met appelsien, een mood ring (staat al de hele tijd op happy!), voetverzorgingsheid en snotvodjes met wel 1000 kusjes op Voor Arne was er ook champagne, zeevruchtenchokola, een hoed om zn oortjes te beschermen en een kam (hihi, die gebruikt toch helemaal geen kam!). Er was er zelfs eentje voor joel met Jules De Strooper koekjes en Zweedse vodka, daar werd ie helemaal gelukkig van. Wij allemaal trouwens. Bedankt Marleen!!! In Bjorn’s koffer zat ook nog klimgerief voor 3, maar eerst moest het nog goed weer worden voor de jongens konden gaan klimmen. In afwachting hebben we veel gekaart in de campingbar.

Eergisteren zag het er dan eindelijk beter uit. Vlug nog klimschoentjes gaan kopen voor Joel en op zoek naar de dichtsbijzijnde rotsen (ik ging mee om wat foto’s te nemen). Die rotsen bleken helemaal niet zo makkelijk te vinden en toen we ze eindelijk gespot hadden, begon het toch wel te miezeen zeker … titomme! Maar zo vlug waren we niet af te schrikken, ze hebben toch nog 2 routes kunnen klimmen in relatief goed weer. Gisteren was dan echt de eerste dag met goed weer (dat was ondertussen al weer van in Bovec geleden!!!) en de jonges vertrokken al vlug naar Cinque Torre, een groot klimgebied hier in de buurt. Ik heb eerst wat ineternetdingen proberen te doen (5€ per uur : afrippers!!!) en had om 2 uur een massage geboekt. hmmmmmmm juist wat ik van doen had! Mijn arme spiertjes zijn es goed onder handen genomen, echt geweldig! En ondertussen maar vrouwenblaadjes lezen natuurlijk!!!  Vandaag alweer goed weer en de jongens alweer naar cinque torre. Ik heb een hele voormiddag in de zon gelummeld en in de namiddag weer wat proberen te internetten. Door de rotte verbinding hier op de camping zal ik hier geen foto’s kunnen uploaden en de 2 internetpunten in de stad zijn gesloten (letterlijk: “internet is broken, scuzi”)  Geen foto’s dus alweer, we hebben er nogthans een paar hele schone te tonen. Hopelijk gaat alles beter in Bolzano, over ongeveer anderhalve week en daar hebben we normaal gezien ook een rustdag.

Wij gaan morgen nog een beetje meer van hetzelfde doen, ik niets en Arne, Joel en Bjorn klimmen. Zaterdag zullen we dan waarschijnlijk verderwandelen. Allez, we zien wel.
Ik moest van Arne iedereen nog bedanken voor de fijne verjaardagswensen, dat heeft hem heel veel deugd gedaan.

 

Arne, Joel en Eva hebben sneeuwpret (?)

okidoki, het is inderdaad al een hele tijd geleden dat jullie iets van ons gehoord hebben. Dat komt natuurlijk omdat er in de echte bergen geen internetbars zijn en daar zaten wij … in de echte bergen
Hieronder staat nog een vers en nieuw berichtje, dat zou je best eerst even lezen.

De volgende dag naar de Plockenpass (ela, der zitten hier geen dubbele punten op dit keyboard!) zou er een zijn met schone vergezichten, enifin, naar’t schijnt, de mist rond ons hoofd was nog niet weggetrokken. We moesten alweer naar de vallei liften om inkopen te doen en nu voor de volgende 6 dagen, de rugzak ging weer zwaar wegen. Terwijl de jongens zaten te discussieren over hoe we met z’n 3′en gingen liften – want met 3 in 1 auto dat ging toch niet met de rugzakken enzo – stak ik alvast de duim in de goeie richting. En ja hoor, i’m the queen of hitchhiking, 3 rugzakken en 3 stinkerds passen juist in een kleine Fiat Punto en gelukkig ook nog de chauffeur erbij. In Kotschach een fijne Private Zimmer gevonden en hop naar de winkel voor het avondeten. De volgende dag was een rustdag, gas zoeken en eten kopen voor 6 dagen, want enkel de laatste hut was geopend. De zomer is dus duidelijk nog niet begonnen En jap, op het gebied van rugzakgewicht heb ik daar waarschijnlijk wel weer een record gebroken. Als avondeten hadden we elke keer pakskeseten, maar het was de lunch die ons de das om deed, 2 broden van een kilo, 2 pakken kaas, 2 salamis, een tube confituur en veeeeel chokolade; voor ontbijt hadden we koekjes, gedroogd fruit, noten en nog chokola. Joel had zelfs meer chokola aangezien hij aan het afkicken was van de nicotine, de Zweedse snuus (soort kauwtabak) was op geraakt. Stiekem ben ik toen ook alles gaan kopen voor Arne’s verjaardag van de dag daarna: fel geel papier, aap-stickers, alcoholstift, rood lint … voor de kroon natuurlijk!!! Een pakje snoep en drie kleine flesjes sterke drank. Joel had ook nog 9 miniflesjes Jagermeister, alle ingerdienten vor een minifeesje dus
Ons lifterskarma is duidelijk hersteld, na een half uur hadden we weer een lift te pakken naar de pas. Daarna hebben we nog even verdergewandeld naar een hut die open was op de Unter Valentin Alm, het viel al meteen op dat we met meer gewicht rondliepen, we liepen veel trager als anders.

De volgende dag was het dus Arne’s verjaardag en ik had een hele mooie kroon gemaakt, die Arne de hele dag heeft gedragen. (hoezo, lichte dwang?) Na een geweldig Oostenrijks ontbijt, gingen we op weg. Eindelijk helemaal alleen de bergen in. De reden dat we daar alleen waren was niet moeilik te vinden er lag echt nog veel sneeuw. En wij te lui om onze getten uit te halen natuurlijk, maar de sneeuw was nog hard, het viel allemaal nog geweldig mee. Op weg naar de Wolayersee eerst een geweldig groot sneeuwveld naar de col en dan nog zo een helemaal naar beneden. Sneeuw afdalen is natuurlijk veel fijner dan omhoog stampen. Joel, als fervent snowboarder, stond al meteen klaar om een slee te maken van zijn rugzak. Hij roetsjte wel 40 m de helling af en kwam rustig tot stilstand waar het minder steil was. En wij erachteraan natuurlijk!
We gingen die dag ergens een plekje zoeken om te bivakeren, dus we waren wel blij dat het stopte met regenen en we alles droog konden opzetten en ook droog eten, Schnaps drinken voor Arne’s verjaardag en ook droog een spelletje plump spelen (de Zweedse variant van Chinees Poepen). We hadden een plekje gezocht waar nergens koeien stonden, maar misschien was dat niet zo’n goed idee geweest, want koeien doen blijkbaar nog een hele wandeling om een slaapplekje te zoeken …. juist waar wij onze tent hadden gezet natuurlijk. De hele koeiengemeenschap van de vallei stond al gauw op ons veld, compleet met briesende stier (eek) en huppelende kalfjes (niet op onze tent huppelen!!!). Koeien zijn dus eigenlijk heel nieuwsgierige dieren en dat zullen we geweten hebben, der zat er al eentje aan Joel’s tent om te checken of stormkoordjes niet een beetje eetbaar waren. Zucht, dat konden we net gebruiken … Eerst hebben we Joel’s tent dichter bij de onze gezet en dat zochten de jongens bomen en takken om een barrière rond de tent te maken en stond ik ondertussen alle koeien weg te jagen die wel een stukje PU-gecoat-tentdoek lustten. Ietwat nerveus gaan slapen en wakker geworden met een rustig kauwende koe aan onze tentopening. Die barrière stond er dus niet voor niets. Een uurtje na het vertrek heb ik me nog lelijk bezeerd toen een balk doorbrak toen ik een hek over wou klimmen. Ik landde met mijn borstbeen op een rechtstaande balk, bh’s met beugels bieden echt meer bescherming, maar ik had toch 3 blauwe en geschaafde ribben. auwie!
Er lag nog steeds veel sneeuw op plaatsen waar niet veel zon komt (de zon? wat is dat voor iets? die hadden we al even niet meer gezien) Zo’n sneeuwveldje oversteken kost altijd zo veel tijd en moeite en naarmate de dag vorderde werd de sneeuw ook veel zachter en onze schoenen, voeten en broeken ook erg nat dus! Gelukkig was daar op het einde van de dag de geweldig fijne Mitterkar-bivakhut. We hebben gekookt op een houtvuurtje en ook eindelijk eens kunnen genieten van een mooi en ver uitzicht. De volgende ochtend was echt magisch mooi en Joel had al wat steebokken rond de hut opgemerkt. Het goede weer heeft toch even zijn best gedaan al bleef het wel koud. Tegen de lunch begon het er slechter uit te zien dus hebben we die maar even uitgesteld tot we het hoogste punt voorbij waren. In de bijtende kou geluncht en nog een heel koud pipietje gedaan voor het echt begon te regenen en niet veel later kwamen we weer bij de zoveelste gesloten hut. De eigenaars waren er wel aan het werken en nadat we onze tent hadden opgezet hebben we er nog een pintje kunnen kopen. Net voor ze vertrokken hebben ze nog aangeboden of we niet in het oude winterruim wilden slapen .. dus wij de tenten weer afgebroken en ingeruild voor een warmere slaapplaats. ’s Avonds is het weer best nog goed geworden, ons laatste pintje dronken we dan ook in de zon, op de gezondheid van de pappies voor vaderdag
De volgende dag begon stralend, maar er waren al overal tekenen van onweer te bekennen ( visgraatwolkjes en zelfs bloemkoolwolken in de verte) Toch was het heel leuk om even in de zon te lopen.

Ik zal morgen wel even verderschrijven en hopelijk de foto’s uploaden, ik heb namelijk een afpsraak voor een massage ….. mmmmmmmmmm

 

From Nassfeld to Joel :)

okidoki, het is inderdaad al een hele tijd geleden dat jullie iets van ons gehoord hebben. Dat komt natuurlijk omdat er in de echte bergen geen internetbars zijn en daar zaten wij … in de echte bergen

Sinds ons vorige berichtje gingen we dus de bus nemen naar de winkel, maar omdet we nog 10 minuten moesten wachten hebben we maar nbtje gelift om de tijd te doden. en hopla, een lift naat Hermagor en veel eten gekocht in de plaatselijke Aldi ( dat heet hier Hofer, maar het logo is hetzelfde) en voor we de bus terug konden nemen hadden we alweer een lift vast Onze oproep in de vorige post was zeker heel erg goed voor ons lifters-karma.

in tropolach wilden we dan meteen weer doorliften naar de nassfeld-pas, maar op onze weg uit het dorp werden we aangesproken door een gepensionneerde en vree nieuwsgierige flik die op zijn oprit zat met zijn vrouw, schoonmoeder en haar verpleegster. Toen hij hoorde dat we de Karnische Hoheweg deden, moesten we er meteen even bij komen zitten om ons verhaal te doen. We kregen ook ein Zapf van zijn vrouw en heeeeeeeel veeel “meine gutem Got” ’s toen we over de Via Alpina vertelden ondertussen was haar man druk bezig om voor ons ne lift te zoeken op straat. Dat viel blijkbaar niet zo goed mee, want eigenlijk was de pas gesloten. Wij dachten al dat we daar een hottelleke moesten gaan zoeken, maar dat was buiten mevrouw gerekend. – en nu weten we dat, ook bij de flikken, de vrouwen de baas zijn – zonder veel bla bla werd al ons gerief in de auto gepropt en reed meneer met ons 15km omhoog naar de pas. Wij dachten daarboven ergens ons tentje op te zetten, want alle skihotels waren dicht voor reparaties en er woonden enkel de concierges en de werkmannen, maar dat was buiten het eergevoel van meneer gerekend Heel kordaat stapte hij het grootste hotel binnen en eiste daar dat wij aan verminderde prijs een kamer kregen. Die mensen daar vonden dat blijkbaar heel grappig, maar 10 minuten later zaten wij toch maar mooi in een grote en vooral warme kamer naar de Duits-gedubde versie van de simpsons te kijken en daarna zelfs naar WIM DE VILDER (!!!) op de internationale zender van de nederlandstalige tv’s.

De dag daarna gingen we dus uitgerust en goedgemutst op pad naar een hut die zowaar al open was. Zou de zomer dan al echt begonnen zijn? Maar nee hoor, er lag dan wel niet genoeg sneew om te skien daar, er lag er wel genoeg om in te zakken. de mist begon al vlug op te zetten en we liepen omhoog de regen in en op de graad was er een venijnig koud windje. Op zulke momenten denken wij altijd even aan alle mensen die ons vertellen hoe jaloers ze zijn als ze van onze plannen horen … echt? zijt ge zeker? zie maar da ge een extra mutske mee hebt dan!
Door al die mist was het landschap nog veel desolater en werd alles heel stil. We liepen langs alle grenspaaltjes tussen Oostenrijk en Italie en dus ook langs alle loopgraven en bunkers van de eerste wereldoorlog. Om daar zo te lopen, in de kou en de regen en de mist, besef je des te meer wat voor een verschrikkelijke tijd de soldaten daar moeten gehad hebben. En wij stonden daar dan met al onze waterdichte kleren en fleecjes en goeie schoenen, met niemand die ons wou beschieten, wat moet dat dan niet geweest zijn voor Francesco uit Zuid-Italie? Je word er een beetje stil van.

Door al dat rotweer, Scheis-Wetter en tempa di fanculo (ik ken geen italiaans hoor, maar het bekt wel)wordt de navigatie er niet beter op en zo kwam het dat we zonder het te beseffen naat de Italiaanse kant afdaalde in plaats van naar de Oostenrijkse kant … KAK. Nog een uur omlopen dus, naar een eerste hut die waarschijnlijk wel open was, maar toen we daar aankwamen, ware daar enkel de buren. Zij wouden ons nergens binnen laten om droog te slapen (ja het regent nog steeds, thermometer op 8 graden) dus besloten we maar om nog 3 uur verder te wandel naar de hut aan de Zollnersee die zeker open was. Om de moed erin te houden hebben we die 3 uur gespendeerd met het herhalen van quotes uit Robin hood, men in thights en Monty Python en In de gloria. Helemaal uitgeput – koud – nat  waren we toch heel erg blij toen we de hut eindelijk zagen en nog blijer toen we de rokende schoorsteen hadden gespot. 12,5 uren gewandeld, 11,5 uur daarvan in de regen, dat zal zeker een record geweest moeten zijn.  EN WAT WAS DAT? Lag daar een grijze Haglofs-regenhoes te drogen op een stoel … en stonden daar witte sneakers? JOEL! Lekker warm in de mega-gezellige Dr. Steinwenderhutte zat daar den Joel met een pintje aan tafel met de huttenwirt en zijn vriendin. Na zo’n dag was dat echt wel een hele fijne verassing. Hij had altijd een dag of 2 voor gelegen op ons, maar was de dag daarvoor door de mist en het slechte weer het spoor bijster geraakt en had gelukkig nog ergens in Italie een hut gevonden die open was. Ondertussen was de huttenwirt een geweldig feestmaal voor ons aan het bereiden met gebakken spek, Zwiebelen (ui), gebakken patatjes, tirools slaatje met veel olie en kaas enzo … enfin allemaal dingen die goed voor ons waren. en bier natuurlijk. De zware dag was voorbij, we hadden al direct in het snotje dat er hier later zware verhalen rond gingen verteld worden. En zie hier, je hebt het net gelezen. Nog nooit zo goed geslapen en morgen wandelen we weer met 3.

 

Es gibt nicht viel Geschäfte hier!

AAN ALLEN: als je ergens een lifter ziet staan, neem die dan zeker mee. (die staan daar niet voor de lol, die moeten echt ergens naartoe) het zouden je dikke vrienden Arne en Eva wel eens kunnen zijn… ook (zeker!) als het regent!

Vandaag gingen we dus een kort wandelingske doen naar Naßfeld en dan liften naar de vallei om eten te kopen. We hadden vlug een rit naar Tröpolach te pakken van een oud Duits koppel, die onze plannen vree geschift vonden. Naart schijnt spreken wij heel goed Duits.

Maar dan stonden we daar voor de winkel en die stinker was toch wel dicht op woensdagnamiddag zeker … We probeerden dan maar 9 km verder te liften maar Oostenrijkers nemen psies niet zo graag lifters mee. Dus nu zitten we maar een beetje te internetten op cafe en binnen 2 uur is er een bus, hopelijk geraken we ook nog terug. :’(

Zes dagen geleden zijn we dus vertrokken uit Bovec. De trip naar Trenta langs de Soca rivier was heel mooi, maar zeer lang. Toen er een zwaar onweer aankwam, hebben we de laatste 4 km maar gelift. De dag daarna volgde de mooiste dag van de reis tot nu toe. We hebben ons niet laten tegenhouden door de sneeuw deze keer! De klim naar de Vrsic pas en daar voorbij ging heel goed. Eens aangekomen op Sleme lag er nog veel sneeuw (de fotos spreken voor zich -> we zullen ze wel pas later kunnen uploaden). Eva had nog nooit echt in de sneeuw gewandeld en vond het wel heel leuk en megastoer. Vooral met haar nieuwe getten, sexy hoor. Tijdens de laatste steile afdaling door de sneeuw zagen we beneden mensen naar ons kijken. Bleek dat het hetzelfde koppel was dat ons de dag ervoor een lift had gegegeven! Aangekomen in de Tamar hut hebben ze ons zelfs nog een bessenjenever getrakteerd (na zdrovnje!) De lokale bergvriendenclub  was daar ook present. Veel bier, veel lachen, veel lawaai en ´s ochtends zes man gaan klimmen en de rest met kleine oogskes en veldflessen vol bessenjenever terug de bus op

Later die dag moesten we helaas afscheid nemen van Slovenie op het drielandenpunt, waar trouwens ook de drie grote taalgroepen van Europa samenkomen (Romaans, Germaans en Slavisch). Oostenrijk heette ons  hartelijk welkom  met een fikse regen- en hagelbui. Boe… Ook de wandeling duurde veel langer dan verwacht. Omdat er al heel de dag vliegjes rond ons vlogen, hebben we toch maar besloten om een kamer met douche te nemen en nog even te wachten met bivakkeren.  De volgende ochtend moesten we op en af naar Arnoldstein om kaarten te vinden voor ons volgend wandelstuk: de Karnische Alpen. Daardoor zijn we pas om 11 uur kunnen vertrekken, in plaats van het gebruikelijke half acht. Jaja, wij staan hier iedere dag op om half zeven. Maar dus, ook deze dag duurde weer erg lang en ook nu weer begon het in de namiddag te donderen en regenen. Om zes uur vonden we in het Bartollosattel een huisje met afdak waaronder we dan  ons tentje hebben opgezet. Water vonden we in een riviertje vlakbij en eten hebben we klaargemaakt op ons vuurtje. Eindelijk zoals het hoort

Van daaruit ging het naar Egger Alm, waar we echte Gailtaler Almkäse gekocht hebben en waar Joel zijn mutske had laten liggen. Eva draagt het nu mee in haar rugzak en we hopen hem nog eens terug te zien

En hier zitten we dan, te wachten op de bus. “Wann kommt der Bus? Nicht in fünf Minuten….”

We willen graag ook iedereen bedanken voor de fijne berichtjes en mailtjes en smsjes, het is altijd heel fijn om ze te lezen. (wij zijn ook steeds in het giechelend deel van de internetbar te vinden ) ondertusen horen wij ook graag het querky Belgische nieuws: 46000 bliksems, eurosong, mijn restaurant, karel de gucht, heeft FC Ward eigenlijk nog iets gewonnen de laatste tijd … enfin, merci allemaal!!!