een tweede lezing over onze Via Alpina!!!  Allen van harte welkom in het verre Gent (tja, toch voor een antwerpenaar).

tot dan,

Eva en Arne

allen daarheen!

Toen we die volgende ochtend onze kamerdeur openden, zagen we beneden in de lobby een schraal figuur in de zetel liggen slapen. Niels was gearriveerd . Na een korte babbel gingen we meteen aan het organiseren. De materiaalverhuurzaak was dicht maar gelukkig was de supermarkt wel open en verkochten ze er ook ‘pakskeseten’. We kochten eten in voor zeven dagen. Het mag dan nog allemaal lichtgewicht zijn, we begonnen ons toch terug vragen te stellen bij het doorwegen van onze zelfstandige manier van reizen en van onze rugzakken…

In de namiddag bezochten we dan de zondagsmarkt van El Alto, zo’n beetje de buitenwijk van La Paz., hoewel het als een stad op zich beschouwd wordt. La Paz is ooit begonnen als een stad in een ravijn, maar langzaamaan is men steeds hoger en hoger op de wanden beginnen bouwen en nu heeft men de Altiplano bereikt en bouwt men rustig verder. De beste omschrijving van de hoofdstad is eigenlijk die van een vallei die overloopt. Raar is ook dat het rijkste stadsdeel helemaal beneden op het laagste punt ligt en de armste wijken vanboven. Volledig andersom dan alle andere grootsteden, door het mildere klimaat aan de voet van de vallei. El Alto heeft dus een heel indrukwekkende ligging en de markt zelf is dit ook. Werkelijk álles kun je daar vinden. Er waren mensen die tweedehands ringmappen verkochten en niets anders. Plastic zakjes, het schuivertje van je rits, elk auto-onderdeel mogelijk, gaande van een nieuw achterlicht tot het leer rond je versnellingspook en de auto’s zelf. (Als je dan een auto koopt, moet je er wel de hele dag inzitten tot de markt leegloopt en je eindelijk weg kan rijden) Toiletpotten, plankjes in alle maten en vormen, ja zelfs doodskisten, je kunt het zo gek niet bedenken. Omdat we er zo versteld van stonden hebben we ons tot doel gesteld een voorwerp te bedenken en daarnaar op zoek te gaan. Het voorwerp van onze keuze was ‘de elektrische neushaartrimmer’ en we hebben er zowaar géén gevonden! Misschien een gat in de markt? Hoewel er al veel gaten in de markt zaten…

Bijna hadden ze Eva weer te pakken. Deze keer met het truckje dat ze zogezegd op een papiertje zou staan, waarbij vijf omstanders dan proberen om haar been daarvan weg te trekken. Soit, we hadden het weer vlug door en ook deze keer hebben ze niks te pakken gekregen. Ook na deze gebeurtenis voelden we ons nog steeds veilig in Bolivië. Ze proberen maar en zolang er geen agressie aan te pas komt, laten we het niet aan ons hart komen. Na ons fantastisch marktbezoek doken we terug de micro in. Dat is een minibusje met plaats voor één chauffeur en 15 passagiers. Als lange Europeaan is dat soms wat minder praktisch, maar dat heet dan: sfeer opsnuiven (sfeer, recept voor 4 personen: schepje zweet, snuifje stinkvoet, 1 kleine kakkebroek en salchipappa- en ander gas naar smaak. 20 minuten goed schudden en laten opwarmen in de zon.) Gelukkig hadden we Niels bij, die wel vloeiend Spaans spreekt en er voor zorgde dat we de juiste micro namen. In tegenstelling tot Afrika was 15 echt het maximum aantal passagiers. Vol is vol en aan de zijkant hangen is hier zooo 2006.

’s Avonds kraakten we dan eindelijk de fles Duvel die we al van België hadden meegenomen voor Niels, die lieve jongen werd er helemaal gelukkig van. Omdat we toch al goed bezig waren, ledigden we ineens ook de fles liquor con leche. Daarna gingen we eten bij de Marrokaan (lekkerste maaltijd van heel de reis) waar we werden bediend door een Zuid-Afrikaanse ober. Heerlijk taaltje! We hebben er goed gegeten en goed gedronken! We wisten al langer dat we niet zo goed overeenkwamen met Amerikanen, maar die avond konden we ook Israëliërs aan dat lijstje toevoegen. Amerikanen zijn arrogant in hun domheid, Israëliërs zijn gewoon arrogant. Zowel mannen als vrouwen hebben daar 2 à 3 jaar legerdienst en daarna is het een beetje de traditie dat ze een wereldreis maken. Ze lopen allemaal over van zelfvertrouwen, gaan met hun legerpartners op reis (gaan zelfs uit eten met hun legerbroeken aan) en drinken te graag te veel. Viel het hen dan zelf niet op dat er nergens in heel Zuid-Amerika ook maar één Palestijn rondliep, maar wel verassend veel Israëli’s? Soit, we gaan er niet teveel woorden meer aan vuil maken, maar op reis waren het geen plezante mensen.

De ochtend daarop dus gerief gaan huren voor de beklimmingen (D-schoenen, stijgijzers, ijsbijlen…). Daarna ging Niels zijn (en onze) overtollige bagage droppen bij vrienden van hem, terwijl Eva op zoek ging naar een verjaardagscadeautje voor Arne. Wouter en Arne liepen ondertussen met hun 2 brandstofflesjes door de stad op zoek naar een ‘estacion de servicio’. Die hebben ze uiteindelijk ook gevonden, waar ze tot de ontdekking kwamen dat ze geen bolivianos bijhadden. Ach, met een beetje gebaren en een handjevol dollars komt een mens al ver en tegen 13h stonden we allemaal vertrekkensklaar aan ons hotel. Niels ging een taxi regelen, maar kende de prijzen en wou geen 2 bolivianos teveel betalen, das zo’n 5 cent per persoon… Het ging dus blijkbaar om het principe. Bussen reden er niet naar Sorata, dus mochten we weer met z’n allen de micro in. Deze keer voor een drie uur durende rit in het gezelschap van een heel lief klein hondje dat ondertussen wel vrolijk zijn gevoeg deed, een klein meisje dat een paar keer moest overgeven in een bekertje (dat ze daarna door het raam naar buiten smeten, waardoor ons zicht op de Cordillera Real ineens iets brokkiger werd) en een oude vrouw die zei dat alle mensen uit ons land slechte mensen waren en met Niels een potje ‘raam open – raam dicht’ heeft gespeeld. Niels heeft verloren en het raam bleef dicht.

Maar het zicht op de Cordillera die meer dan 2000m uittorent boven de toch al hoge Altiplano maakte de rit toch wel weer prachtig! Aangekomen in Sorata, checkten we direct in in hotel Residencial. Een samensmelting van 4 oude koloniale gebouwen die allemaal met elkaar verbonden waren via trappen en gangen en waar de kamers gigantisch waren. Op de laatste dag ontdekten we nog kelders, een buitenzwembad, een binnentuintje en slangenvellen aan de muur van méér dan 10 meter!!! Anacondas uit het Amazonewoud, wauw!

Omdat het toch een zware trip was en ook wel een beetje omdat we ons op het gidsenbureau hebben laten ompraten, gingen we de dag daarna omhoog met twee ezeltjes en een ezeldrijver. Al een geluk, want we hadden de juiste weg nooit gevonden tussen alle dorpjes en velden door. Sorata zelf lag op 2670m en ons doel van die dag, Laguna Chillata op 4200. Mensen die iets snappen van acclimatisatie zullen al begrepen hebben dat 1530m stijgen op één dag een beetje van het goede teveel is. Maar omdat we al drie dagen in La Paz op 3600 hadden doorgebracht, had niemand van ons echt last van de hoogte, eerder van de warmte. Dat gevoel verdween heel vlug toen de zon onderging. Maar wat een zonsondergang! Heel de vallei onder ons was gevuld met een zee van wolken en helemaal op het einde zakte de zon langzaam weg. Maar eens de zon weg was werd het barkoud en kropen we maar vlug in de tent, iedereen sliep goed. Wat ook wel mocht, want er stond weer een zware dag op het programma. 800m stijgen, deze keer mét bepakking. En de rugzakken wogen toch wel minstens 20 kilo per persoon. Het probleem was niet zozeer het hoogteverschil, maar vooral ook de horizontale afstand. Hoewel we om half acht vertrokken waren, duurde het toch tot vijf uur eer we Laguna Glaciar bereikten. Het eindpunt voor Eva en Wouter die er allebei een beetje door zaten. Niels en Arne moesten koken en de tenten opzetten waardoor zij zelf iets te weinig tijd hadden om uit te rusten. Eten en slapen, meer zat er niet in… Toen zij de volgende ochtend vroeg vertrokken, maakten Eva en Wouter zich klaar voor hun rustdagje. Lees: slapen en kaartjes leggen. Maar ze hadden wel een mooie locatie uitgekozen. Een groot meer op 5038m hoogte waarin een gletsjer uitmondt waar regelmatig een stuk vanaf breekt. Af en toe kwamen er es kolibries voor hun tentdeur fladderen om te kijken wat die rare wezens daar aan het doen waren. Ondertussen waren Arne en Niels op weg naar het hoogtekamp. Paden waren er niet meer, maar gelukkig des te meer steenmannekes. Iets teveel eigenlijk, zodat het soms nog altijd zoeken was. Na een klein uurtje merkt Arne dat hij geen water meer uit zijn drinkzak krijgt. Na controle blijkt dat er 1 liter water is gelekt ín zijn rugzak… Shit! Gelukkig zat zijn slaapzak in een waterdichte hoes (e-vent, 25 euro, maar zó zijn geld waard!). Direct de lakenzak en het natte thermisch ondergoed aan de buitenkant te drogen gehangen, alles nog es controleren en dan verder op pad en het beste hopen. Onze kaart was 20 jaar oud en gebaseerd op foto’s van 20 jaar daarvoor. Onze topo was vijftien jaar oud en met de klimaats-veranderingen van de laatste jaren klopte er niet veel meer van. Daar waar we een gletsjerarm moesten oversteken lag nu alleen nog maar steenpuin en daar waar we de gletsjer opmoesten stond een hoge ijsmuur klaar. Hier mochten we dus onze bergervaring aanspreken. Volgens het gidsenbureau komen hier zo’n 30 mensen per jaar en die huren altijd dragers en gidsen. Er lag dus geen duidelijk uitgetreden spoor en we moesten ons plan trekken. Eten naast de gletsjer, goed insmeren met zonnecrème, drinken bijvullen aan een bronnetje, materiaal aandoen en dan de gletsjer op. Wat een prachtig avontuur! De gletsjer zelf was redelijk veilig en alle spleten waren duidelijk zichtbaar. Maar zoals gezegd liep er dus geen spoor over en moesten we zelf onze weg vinden. Al zigzaggend tussen alle spleten door, hopende om nooit op een dood spoor uit te komen. We zagen waar we naartoe moesten, maar daar geraken was niet gemakkelijk. Vier uur later stonden we aan ons hoogtekamp. We mochten best trots zijn op onze prestatie. Nu we hier ons spoor van bovenaf konden bekijken, zagen we dat we de meest directe lijn hadden genomen en geen enkele keer op onze stappen hebben moeten terugkeren. Dat gecombineerd met een prachtig zicht op de Altiplano en het Titicacameer dat onder ons lag te blinken… We voelden ons trots! Nergens een huisje te zien, nergens een autoweg, liftje of elektriciteitsdraad, nergens toeristen of sporen van medeklimmers, we waren alleen. Doodstil en toch was er Leven. Hier op 5800m vlogen er pluisjes voorbij van bloemen die 2000m lager groeiden. De hoogte liet zich toch merken. De laatste 400 hoogtemeters waren ongelooflijk vermoeiend. Niels, die een jaar op 4000m had geleefd, had nergens last van en voelde zich supersterk. Ik was in drie dagen tijd van 2670m naar 5800m geklommen, dat is meer dan 1000m per dag… Het mag een wonder heten dat ik alleen maar last had van hoofdpijn, vermoeidheid, verminderde eetlust en een beetje misselijkheid. Die avond zorgde Niels goed voor mij door me te eten en te drinken te geven. Het was mijn taak om de tent op te zetten, maar eens die rechtstond heb ik mij wel direct te slapen gelegd om te genieten van de warmte van de avondzon. Die nacht heb ik echt liggen rillen en toen het alarm om half drie afging, voelde ik me niet in staat om de 600m naar de top te wagen. Ik gunde Niels wel een solopoging. En ondanks mijn ziek zijn kon ik wel nog helder denken en praten en maakten we in het holst van de nacht afspraken over ‘wat als…’. Vlak voor zijn vertrek strooide hij nog cocablaadje rond de tent en offerde wat alcohol voor de Pachamama, de moedergod. Ik wenste hem veel succes, zag hem in een door volle maan verlichtte nacht vertrekken en kroop onder twee slaapzakken. Drie uur dromen en ijlen later hoorde ik hem terug buiten aan de tent. Hij was tot op 6100m geraakt en was daar op de randspleet gestoten die hij in zijn eentje niet durfde oversteken. Na lang links en rechts zoeken viel er dan links van hem ook nog es een serac naar beneden die in honderd stukken uiteen spatte. Een signaal dat het genoeg was geweest? Hij was blij met zijn poging en ik was blij dat hij veilig was teruggekeerd. Een korte nachtrust later kwam de zon weer op en maakten we ons klaar om terug af te dalen. Maar niet zonder eerst nog eens de locatie in ons op te nemen. Twee vrienden, drie dagen verwijderd van de eerste menselijke beschaving, helemaal alleen in de machtige Andes. Iedere stap naar beneden betekent extra zuurstof, en dat voel je echt goed! Iets waar je in het omhooggaan 8 uur over doet, daal je in 3 uur terug af. Eva en Wouter hadden ons niet zo vlug terug verwacht en hadden gedacht dat we hier nog een nachtje wilden blijven, maar eens de beslissing genomen, wilden we eigenlijk zo vlug mogelijk afdalen! Vlug boeltje pakken dus en dan volledig bepakt en bezakt zo laag mogelijk proberen geraken. En dat waren deze keer de verlaten mijngebouwen van Titisani op 4200m. Iedereen voelde zich goed en het was een geweldige avond samen. Even later kwam de maan weer op vanachter de bergen en die gaf zoveel licht dat we onze lampjes konden uitdoen. En daarna sliepen we de slaap der rechtvaardigen.

Het eerste wat Eva de volgende ochtend zei was: Pizza. Jaja, we hadden onszelf een reuzepizza beloofd in Sorata. En wat we die namiddag allemaal naar binnengeschranst hebben. Één pizza familiar per persoon! Groter dan de dikste cholita-poep! In de namiddag bracht Niels nog wat soda en banaantjes en ’s avonds zijn we allemaal nog een grote biefstuk-friet met BBQ-saus gaan eten. Wat de Bergen allemaal niet doen met een mens!

Terwijl Niels nog een poging ging wagen op de Illampu met een gids, kropen Arne, Eva en Wouter terug de micro in, op weg naar het Titicacameer. Er was geen directe verbinding, dus dropte de bestuurder ons onderweg in Huarina, waar we gewoon maar een microotje richting Copacabana hoefden tegen te houden. Jammer genoeg was het zondag en was er niet veel verkeer. Als er dan toch es een micro langskwam, zat die ofwel al stampvol, ging die de verkeerde richting uit of werden onze plaatsen vlug ingenomen door locals die ook die richting uitgingen en ons niet wilden voorlaten. Hoe zou je zelf zijn… En omdat wij veel te braaf zijn, lieten we ons altijd doen. Na anderhalf uur liften (je had sommige mensen hun gezicht moeten zien; drie gringos aan het liften in de Boliviaanse outback!) waren we de wanhoop nabij en toen kwam daar ineens een taxi langs die ons wel wou brengen! In de Lonely Planet stonden waarschuwingen dat je op dit traject geen aangeboden lift moest accepteren omdat er in het verleden een paar ‘nasty incidents’ waren geweest, maar wij waren het wachten zó beu dat we maar wat graag instapten. Wij gedriëen achteraan, een bevriende Israëliër vooraan (jaja, bevriend), en vier locals op kussens in de koffer J Twee uur, 65 km, en één ferry later kwamen we aan in Copacabana. Bij de ferry moet je je eigenlijk vooral een houten bak voorstellen waar je oprijdt, die dan de zeestraat overdobbert en aan de andere kant terug aanmeer. Lekker rustiek.

In Copacabana kregen we een cultuurshock. Na bijna drie weken als enige westerlingen rond te trekken kwamen we hier ineens in megatoeristisch gebied. Voor iedereen die net van Peru  kwam, was het hier heel rustig, maar voor iedereen uit Bolivië was het een beetje teveel. Zelfs de restaurants waren uitgebaat door westerlingen… En hier en daar konden ze Engels… We moesten er toch aan wennen, maar het hotel was prachtig en het eten heerlijk. Ze zeggen wel dat normen snel vervagen op reis, maar toch, de draden van de elektrische douche (!!!) waren zelfs met isolerende tape afgeplakt: pure luxe!

De dag daarna gingen we ’s ochtends de stad verkennen. Twee straten voorbij het centrum en in het stadsdeel dat niet in de reisgidsen staat kwamen we geen toeristen meer tegen. Alleen maar marktjes, locals en rare honden. Bolivië heeft een heel groot straathonden-probleem. Alle rassen lopen daar door elkaar, kweken ook doorelkaar. Ooit al eens een pekineesje gezien met het hoofd van een Sint Bernardshond? Of een labrador met de pootjes van een teckel? We hebben ons daar met momenten echt een deuk gelachen en heel veel foute foto’s genomen. We bezochten nog de prachtige kathedraal van Copacabana en in de namiddag namen we dan het bootje naar Isla del Sol. We vonden een leuk hotelletje waar nog net plaats was voor drie man. En zoals op elke grote reis bleken we ook hier ineens een geldprobleem te hebben. En ook hier deed het zich weer voor op een eiland! Niet genoeg geld bij om de resterende dagen te overbruggen en nergens een bank te bekennen in een straal van 400 kilometer… Gelukkig hadden we nog wat dollars en euro’s en hebben we wat kunnen ruilen bij andere toeristen en bij onze bevriende Israëliër die we daar ook weer tegenkwamen. Het was Arne zijn verjaardag en dat werd gevierd met bier en een zonsondergang en even later met wijn en een maansopgang, die véél indrukwekkender was! Jaja, 26 worden aan het Titicacameer is nog zo slecht niet.

De dag daarna deden we de obligate trekking van het zuiden naar het noorden en bezochten we ook de pre Inca ruïnes. Deze waren eigenlijk een klein labyrinth met allemaal smalle gangetjes en lage deurtjes en af en toe zicht op het meer. Plus wat trappen, een groot offerblok en een rots waarnaar het Titicacameer genoemd is (Thiti K’harka in het Aymara zou ‘hoofd van de Puma’ betekenen). Nu ja, met heel veel fantasie kon je het wel herkennen. Met diezelfde fantasie vonden we ook nog een vogel, een vis en een vliegende Jezus terug. Het plan om diezelfde dag te overnachten op het noorden van het eiland lieten we vlug varen toen we het schrale dorpje zagen en we namen de eerste de beste boot terug naar het zuiden, samen met zowaar twee toffe Nederlanders!

En de dag daarna volgde dan de busreis terug naar La Paz. Nog een laatste keer naar de markt in El Alto. Zonder bestolen te worden deze keer, maar ook nu geen neushaartrimmer gevonden…

Als afsluiter hadden we nog een kajaktochtje op de Rio Coroico gepland. Niels voelde zich al een paar dagen niet zo goed en was geveld door acute maagdarmproblemen. En zo vertrokken Eva, Wouter en ik samen met de chauffeur van de monsterjeep en twee jonge Bolivianen, die goed Engels konden naar de Yungas. Eerst stijgen tot 4800 meter waarbij we bevroren watervallen passeerden en dan afdalen tot 1670 door hevige mist, langs steile afgronden en harde regen. Waarom hadden we ook alweer zonnecrème mee? Uiteindelijk reden we onder de wolken en kwam er een prachtige groene vallei tevoorschijn mat daarin een prachtige groenomrande rivier. De man van het reisagentschap had niet gelogen. Zijn ecolodge was prachtig gelegen, we hadden veel en goed te eten en het kajakken op wildwater was geweldig! Even nog hilariteit toen Arne bovenop die ene grote rots in het midden van de rivier terechtkwam die hij ten allen tijde moest vermijden… das weer typisch… Lachen, gieren, brullen, maar ook wel een beetje angst toen de gids doorhad hoe gevaarlijk het misschien wel kon worden. Hij is dan stroomopwaarts tot bij Arne gepeddeld en heeft hem ter plekke met raad en daad bijgestaan, zodat alles goed kwam en we allen nog eens twee uur lang van dit groende geweld konden genieten. Ook nog even bange momenten toen Eva en Amerikaanse mede-kajakker, Mike, omsloegen op een plek waar dat niet mocht gebeuren. Ze kwamen na een tijdje toch terug in kalm water terecht en hadden enkel wat schrammen en bulten. Wat Mike dan ook even aan iedereen moest laten zien, want Amerikaanse jongens zijn geweldige Drama-Queens.

Op de terugweg had Arne al door dat zijn boertjes naar omelet roken terwijl hij toch al een tijdje geen eieren meer had gegeten. Hij voelde zich steeds slechter en slechter en moest naarmate de avond vorderde steeds meer boeren en scheten laten. Hetgeen we al maanden hadden gevreesd kwam toch uit. Hij had Giardia (wat achteraf door het tropisch instituut bevestigd werd). De meest plastische omschrijving is ‘scheten laten door de mond’ of: een zodanige gasdrukopbouw in uw buik dat uw darmen niet meer alles kunnen verwerken en de scheetjes er uiteindelijk langs uw maag, slokdarm en mond terug uitkomen… Echt pijnlijk was het niet, maar vooral zeer ongemakkelijk en een beetje gênant. Zeker aangezien we de dag daarna terug naar huis vlogen. Twee keer acht uur lang in een vliegtuig jezelf zitten te verluchten is geen pretje… voor je buren. Arne was dan maar gewoon gestopt was met eten en het viel allemaal toch nog wel mee en zonder al te veel on-gemak (hebt ge hem!?) bereikten we België alwaar we nu alweer een tijdje aan het bekomen zijn van deze intensieve maar toch weer prachtige reis!

Merci aan Wouter om ons reismaatje te zijn en aan Niels en Elissa om ons zo gastvrij te verwelkomen en te helpen met hun kennis van het land en de  Spaanse taal

Onze gsm’s werken hier niet, dus al wie smsjes verwacht had zal er jammergenoeg geen krijgen. Ook al hebben we hier ondertussen een Boliviaanse simcard, goed werken doet ze niet en we zijn onze pincode kwijt

Even een korte reisbeschrijving: Na 23 uur vliegen, 9 uur wachten in Chicago en Miami, en 8 uur op de bus bereikten we vrijdagavond dan eindelijk Villamontes. Onze gsms werkten niet en het boliviaanse telefoonsysteem is zo ingewikkeld dat we niet konden bellen naar eliza en een beetje verwaasd achterbleven op het busstation… dan maar een taxi genomen naar een hotel en in de pikdonkere een restaurantje gaan zoeken, waar we gewoon maar aten wat de pot schafte. We voelden ons een beetje verloren in dit nieuwe continent waar iedereen spaans spreekt behalve wij (en de brazilianen natuurlijk, want die spreken portugees, maar daar zitten we nu niet, en we kunnen trouwens ook geen portugees…) Na veel proberen kregen we eliza toch te pakken en die volgende ochtend nam ze ons mee naar de markt en haar huisje waar we meteen 4 viskes op de bbq hebben gegooid. ‘s middags zijn we langs de rivier gaan wandelen in Villamontes en ‘s avonds hebben we van de zonsondergang genoten op de hoogste heuvel in de omgeving.

De dag nadien zijn we om half zes opgestaan om naar de riviervissers en de zonsopgang gaan kijken, wat toch zel het opstaan waard was.  In de namiddag zijn we de Pilcomayo kloof ingewandeld wat echt geweldig was, 40m diep en allemaal leuke kleine strandjes overal. Spijtig genoeg zijn we teruggekomen met elk zeker 100 insectenbeten. ik heb er 70 geteld op mijn onderbenen alleen al en dan ben ik maar gestopt… Omdat Eliza te weinig verlofdagen had en ze de resterende tijd met haar vriendje wou doorbrengen, moesten we vroeger dan gepland afscheid nemen. We hebben dan de nachtbus neer Tarija genomen, waar we om drie uur ‘s nachts aankwamen. Het had de nacht daarvoor geregend (dat doet het hier bijna nooit…) en dus moest de bus soms grote plassen ontwijken, waarbij hij redelijk scheef kwam te hangen. Dit terwijl we over een smalle weg 100m boven een ravijn reden… Ik ben blij dat ik niet aan het raam zat en bijna de hele tijd heb geslapen, wat een prestatie mag wezen aangezien de weg onverhard was… Eva en Wouter zaten wel aan het raam en vonden dit niet altijd even leuk. Wouter al helemaal niet aangzeien hij naast een stinkende visser zat die regelmatig tegen hem in slaap viel We zijn niet lang in Tarija gebeleven, maar hebben direct een driedaagse trek geboekt in de valle del condors. Ons slechtweerkarma blijft ons achtervolgen, want het heeft drie dagen gemist en geregend en we hebben geen condors gezien, terwijl er hier meer dan 400 (¡) leven. Normaal zie je er hier tientallen vanop minder dan 30m afstand we zijn de eerste groep zonder condors maar kom, in de plaats daarvan hebben we door een ongelooflijk mysterieus heuvelachtig en mistig landschap gewandeld wat zeer hard deed denken aan jurassic parc, en dat was echt wel cool. De organisatie was in handen van een jong belgisch koppel uit brussel. Heel gezellige toffe mensen, maar ook een beetje verstrooid. Zo moesten we met vieren in een driepersoonstent slapen, hadden ze maar twee slaapmatjes mee (waarvan 1 kleintje) en was de tent al kapot. Maar kom, het was eigenlijk heel gezellig en die avond rond het kampvuur volgde er een waar protjesfestijn (kwam zeker door de hoogte) en sindsdien staat Arne in de vallei bekend als ‘el Rei del Pedo’, of  ‘de schetenkoning’. De dag erna werd er minder gelachen toen bleek dat iedereen min of meer last had van gastrointestinale klachten. De meeste scheetjes werden vanaf nu op het toilet gelaten…  De maaltijd, terug in Rossillas, was geweldig jammie en omdat er wel wat mensen op hun poep waren gevallen, werd er goed getrakteerd die avond. Spijtig genoeg hadden we voor de volgende ochtend een “Ambrosia” gepland. Dat is een traditionele ochtendlijke zuippartij van e Chaco-boeren. Te zevenen wordt iedereen verwacht in bij de koeien (nee, nit met sandalen arne!!!) die staan te wchten om gemolken te worden. Je doet 2 lepels kaneelsuiker en 2 vingers Singani (te vergelijken met grappa) in je glas en melkt er rechtstreeks van de uier een flinke scheut verse melk bij. Goed roeren en Ad Fundum dan maar!!! Hoewel wij dit ludieke drankmisbruik van harte steunen, was er die ochtend toch iets minder enthousiasme in de groep te bespeuren  

Maar he, de reis gaat verder.  Een korte vliegtuigvlucht bracht ons naar la paz waar we nu zitten. In de luchthaven heeft eva nog even voor opschudding gezorgd door een aansteker te laten vallen, waarop die met een luide knal ontplofte en iedereen naar ons keek met een heel vreemde blik… zoiets moeten we in amerika niet proberen denk ik… La Paz is een heel intrigerende stad op 3600m hoogte. dankzij de trekking waarbij we sliepen op 3000m hebben we geen hoofdpijn van de hoogte, maar we merken wel dat de trap opgaan iets moeilijker is dan normaal… We hebben net een mooie tocht gedaan door de stad waarbij we bijna gepickpocket zijn geweest, maar eva was op haar qui vive en ze hebben niks kunnen nemen ¡ (vreemd, de uitroeptekens staan hier ondersteboven…) Voor de rest hebben we ons hier eigenlijk nog nooit onveilig gevoeld, het is hier veel properder en georganiseerder dan in Afrika, niemand valt ons lastig met verkoopswaar, en je merkt toch heel hard dat de levensstandaard hier een pak hoger ligt. Ook al is bolivie het armste land van zuid amerika. Morgen ontmoeten we niels en gaan we voorbereidingen maken om de andes in te trekken. Ancohuma en illampu staan op het programma, maar niets moet, alles mag, we zijn hier vooral om ons te amuseren.

tot gauw voor meer nieuws.

ps: na twee dagen reizen ontdekte ik eindelijk waarom mijn rugzak zo stonk. ik dacht dat het lag aan het feit dat het mijn klimrugzak was en die nogal es naar mijn klimschoentjes kan ruiken, maar nee hoor, ik ontdekte een bananenschil in een plastic zakje in een van de zijzakken van mijn rugzak… Al mijn kleren opnieuw mogen wassen en ineens ook mijn rugzak nog es een flinke beurt gegeven. Ik kan me nog herinneren dat Koen of Brenda tijdens een van de laatste klimmekes tegen mij zei: zou je die bananenschil niet ineens wegsmijten… had ik toen maar geluisterd

pps: Bolivianos zijn klein en wij ni en dat is grappig. Ze vinden het zelf ook best wel grappig

Zoals beloofd volgt hier een uitnodiging voor onze lezing. Op 3 april tonen we jullie onze mooiste foto`s,  vertellen we de sappigste verhalen en beantwoorden we al jullie vragen in de chalet van de Bergpallieters in Buggenhout. een wegbeschrijving kan je hier vinden: www.bergpallieters.be

Iedereen welkom vanaf 8 uur.

Kunnen jullie iets laten weten als je komt? Op die manier weten we hoeveel plaats we gaan nodig hebben.

groetjes en tot dan!

Eva en Arne

We namen de trein Nice – Brussel, dat duurt ongeveer 8 uur. 8 uur in de gemakkelijke TGV-stoelen, wij hebben al erger gehad. (De matatu in Mombasa zou in die tijd bijvoorbeeld een goeie 250 km hebben afgelegd. Je zou helemaal gebroken uit de bestelwagen waggelen en ook helemaal getraumatiseerd door de ontelbare poepen die tegen je gezicht zijn gedrukt. je zou natuurlijk wel reizen aan een kleine 5€ en wel doorvoed zijn aangezien er ondertussen ook een marktje heeft plaatsgevonden op de bus.)

Aankomen in het drukste station van België en dan ook net om half zeven … Gelukkig stond daar bijna de hele familie en werd zo de rest van de drukte een beetje afgeschermd. Mijn anderhalf jaar oude neefje had nbtje hetzelfde gevoel als ons en keek met grote ogen naar brux-midi en naar mij. Toch niet echt een blik van herkenning, maar dat was te verwachten. We zijn elk bij ons thuis gaan eten en daar zitten we nu nog aangezien we ons appartement hebben opgezegd. Nu kan het hele werk- en woningzoekcircus helemaal opnieuw beginnen. Arne werkt nog even bij AS Schoten tot hij eind-oktober de stage heeft om instructeur bergbeklimmen te worden. (haha eind oktober naar Val Di Mello, en hij dacht net van de kou verlost te zijn)  Ik ben ondertussen al gebeld voor wat labo-jobs, maar heb er nog geen aangenomen. Er is hier nog genoeg te doen en ik wil eerst wat zoeken naar iets wat ik echt graag zou doen. en natuurlijk mijn rijbewijs halen!!!

Ik heb net brood gebakken, zoals mijn mammie vroeger altijd deed. Als het brood nog warm is, kan je dan een dikke boterham afsnijden en er confituur opdoen (liefst eigenlijk ook nog warme versgemaakte!) hmmm. mijn mammie maakte vroeger altijd 3 broden, 2 van een kilo en 1 nog groter. Dan kregen wij voor vieruurtje 2 warme boterhammen, zodat er al bijna 1 klein brood op was voor het nog maar afgekoeld was. hihi, geen wonder eigenlijk da wij allemaal zo groot zijn. hmmmmm vers brood!

Aan allen vriendelijke groetjes, bedankt voor het lezen en een fijne nazomer.
Op deze blog zullen we nog posten als er eens een artikel verschijnt of als we een lezing geven. Tot we natuurlijk weer op reis gaan , ik mis de bergen al een beetje.

De foto’s zullen we thuis allemaal wel op het gemakske doen, normaal komen we zaterdagavond aan in brussel. en dan is het helemaal gedaan … hm, ik weet nog niet zo goed hoe ik daarover moet denken. we laten het gewoon allemaal nog een beetje bezinken. toedels en tot irl

Vanuit Ghigo wachtte ons het laatste zware stuk de Alpen over, langs vier berghutten, zonder dorpjes of winkels tegen te komen. Het laatste stuk zware Alpen, heb ik dat niet al drie keer gezegd? Tijdens heel deze reis hebben we maar twee keer gebeld naar hutten om op voorhand te reserveren. Eigenlijk willen ze dat allemaal, wat heel begrijpelijk is, maar wij voelen het aan als een beperking in onze vrijheid, en doen het dus niet. Maar omdat het weer maar half en half is en wij niet voor vijf dagen eten willen meesleuren, hebben we toch maar even gebeld om te verifiëren of alle hutten nog wel open waren. Het 1 september trauma, weet je wel… Al bij al viel het nog mee en vol goede moed vatten we de tocht aan naar de Rifugio Lago Verde. Nauwlijks vertrokken of het begon te regenen en te onweren. Op weg door het dichte bos hoorden we tussen het regengeruis door ineens een vreemd geluid in het bos. Een everzwijn, een bronstig hert… Het klonk best wel eng en heel dichtbij en zo in het donkere bos konden we niet veel zien. Toen ik daarna een luide scheet liet in mijn regenbroek, stopte Eva ineens en zei: ‘wat was dat? Ik denk dat het dichterbij komt!’ Haha, lachen gieren, brullen Het is een fysische wet, hoe hoger je komt, hoe kouder het wordt, en hoe meer kans dat de regen overgaat in hagel of sneeuw. Op een uur afstand van de hut zaten we weer gezellig in een onweer dat we zo goe en zo kwaad als het ging genegeerd hebben. Terugkeren was niet echt een optie meer. En ja, die regen was nu ook al geen hagel meer, maar begon er als witte vlokjes uit te vallen. De mensen in de hut waren supervriendelijk, maar vroegen ons toch direct waar we morgen heen wilden. Want het ging nog wel wat sneeuwen die nacht. Afwachten en ‘s ochtends wel zien. Het avondeten was heerlijk en omdat het zo’n gezellige winterse avond was mochten we op het einde nog van elk zelfgestookt alcoholisch drankje proeven. Toppers waren: tijmlikeur, génépi, bosbessengrappa… jaja, er werd voor ons gezorgd. Ondertussen ook nog es een beetje de hele Belgische situatie moeten proberen uit te leggen. Bovendien is er werkelijk niemand, maar dan ook niemand die weet dat Nederlands en Vlaams dezelfde taal is. Ze snappen het alleen als we zeggen dat het exact dezelfde geschrevn taal is. Nu, we zijn zelfs al een Nederlander tegengekomen die niet wist dat wij dezelfde taal spreken, wat waarschijnlijk meer zegt over hem… Maarja, als sommige reisgidsen zoals de Lonely Planet al zeggen dat het twee verschillende talen zijn, dan snap je de verwarrring wel…

Die volgende ochtend had het iets meer gesneeuwd dan verwacht… De meteo had enkele centimeters sneeuw voorspeld, maar toen wij naar buiten keken zagen we 30 centimeter verse sneeuw liggen! slik… De geplande tocht naar de Jervis hut konden we vergeten. Gelukkig was daar een iets ‘gemakkelijker’ alternatief over de col d’Abries naar Frankrijk. Dat was ‘maar’ 150 meter stijgen. Na ons gesprek van gisteren moesten de huttenbazen wel wat vertrouwen gekregen hebben in ons, want ze zagen het wel zitten dat we het gingen proberen. Ze konden ons heel de tijd zien vanuit de hut (als de mist optrok tenminste) en hadden ons gedetailleerd de weg beschreven en de juiste col beschreven waar we naartoe moesten zigzaggen. Arne heeft al zijn alpine ervaring mogen bovenhalen en we hebben Barbara, een Duitse vrouw die gisterenavond ook nog was aangekomen in de hut, op sleeptouw genomen. Zelfs met een zonnebril was het heel moeilijk om in dit mistige besneeuwde landschap enig relief te kunnen onderscheiden. Gelukkig kwam het zonnetje erdoor. Maar goed ook, want op die manier konden we heel vaag het wandelpad door de bergflank omhoog zien lopen. Oef, ook al moeten we nog steeds sneeuwstampen en ons eigen spoor door de sneeuw trekken, we hadden tenminste een soort richtlijn die we konden volgen… Het was onbeschrijflijk mooi om als eerste en enige mensen in deze witte winterse wereld te mogen binnenkomen. Die maagdelijke sneeuw, niks dan witte bergen rondom ons, stilte… We hebben er maar een half uurtje langer over gedaan dan de gidstijd, wat wel een prestatie mag genoemd worden. Naar boven lieten de beide dames Arne graag als eerste gaan, maar naar beneden hebben we afwisselend gespoord. Zo wandelden wij de Queyras binnen, een streek die bekend staat voor haar wintertrekkings … maar meestal op sneeuwraketten. Het was subliem, maar de foto’s zullen het ongetwijfeld beter vertellen. In abries was alles zoals gewoonlijk weer dicht maar hebben we toch nog een klein take away restaurantje gevonden waar we ons es goed hebben laten gaan en nog een hele nacht hebben nagedroomd van die prachtige dag… We hebben al helemaal onze zinnen gezet op die wintertrekking die we deze winter tesamen met Joel in Zweden willen gaan doen!

Toch maar even naar de Refuge du Viso gebeld om te vragen of we langs daar terug italie binnen konden wandelen, waarop we geantwoord kregen dat er bijna geen sneeuw meer lag en dat er vandaag al mensen waren die de col hadden overgstoken. Die fransen en hun understatements altijd… Er lag nog gigantisch veel sneeuw! Wat wel heel mooie beelden opleverde van de Monte Viso natuurlijk De gardien stapte trouwens ook niet waarom we te voet wilden vertrekken vanuit abries. Il faut fair l’auto stap jusqu’au parking! Als zelfs de huttenbazen het al niet meer snappen Sinds gisteren zijn de temperaturen hier serieus gedaald en het was dan ook ijskoud. samen met nog drie andere belgen zijn we de 2800 meter hoge besneeuwde col overgeraakt en zo terug italie ingewandeld. Op de camping in Pontechianale was de zon al weg om 4 uur en het was een bitterkoude nacht. Van daar weer verder naar Chiesa di Belluno waar Arne zijn tweede dipje van de reis beleefde. Het ging gewoon niet meer vooruit. Altijd maar wandelen, de ene dag na de andere, ook al zijn het ‘nog maar’ 16 dagen, het blijven toch ook ‘nog altijd’ 16 dagen… en de enige manier om vooruit te geraken is om te blijven wandelen. Omdat we hier ook zo goed als geen winkels vinden is het ook onmogelijk om ons eigen wandelritme te volgen en veel te bivakkeren. Om eten te vinden moeten we echt van dorp naar dorp gaan. Wat alles dan weer duurder maakt, wat ervoor zorgt dat ons geld vlugger dan verwacht opgeraakt. Wat nog es extra stress oplevert want in al die kleinen middeleeuwse dorpjes waar je geen winkeltjes vind, vind je al zeker geen bank, of internet, of wandelkaarten… Soms wandelen we 4 dagen zonder kaarten en baseren we ons op digitale foto’s, genomen van wandelkaarten, GR streepjes, pijltjes, onze grote overzichtskaart van de hele alpen en vooral ons routegevoel. Om maar te zeggen dat het serieus vermoeiend begint te worden om georganiseerd te blijven… Niet gemakkelijk zo wandelen zonder gidsje waarin staat waar er eten is, slaapplaatsen zijn, banken… maar kom, we zijn en blijven op vakantie en we mogen niet klagen!

Wat enkele dagen later in Ussolo bewezen werd! De mevrouw aldaar was zo blij dat ze met ons kon babbelen dat ze ons twee gratis orvallekes heeft gegeven en vanaf daar was ons dipje weer over Iedere avond kunnen we hier trouwens het uiterst charmante geluid horen van mannelijke herten die een beetje bronstig op zoek zijn naar een vrouwtje. Het geluid valt best te omschrijven als een kotsende kerel (of zeehond) die juist in zijn kruis getrapt is Op naar Chiappera waar ze ons gigantisch overcharged hebben voor het laatste van hun voedselvoorraad (wie gaat er nu nog wandelen in de bergen, wij hebben niks meer…) waarna we de dag daarna tesamen met een 30 koppen tellende luidruchtige italiaanse wandelgroep afscheid hebben kunnen nemen van Italie. Piemonte heeft ons italie terug een beetje leren waarderen.

In Larche begon het verhaaltje terug van voren af aan. Op de camping hebben we bijna al het laatste eten opgekocht dat er te vinden was, nog juist genoeg overlatend voor twee andere trekkers die dan echt het allerlaatste eten hebben opgekocht. Met hen zijn we gaan eten op restaurant en Chris (canadees) en Jane (Britse die in Cannes woont) bleken twee heel fijne mensen te zijn die we de dagen erna nog vaak zouden tegenkomen en heel veel fijne momenten mee hebben beleefd. In het restaurant is het ons ook gelukt om 50 euro extra te krijgen met behulp van onze visa kaart. De man van het hotel was er niet echt gelukkig mee, maar wij waren terug gesteld voor twee dagen. Vanaf hier wandelden we het Mercantour Nationaal Park binnen wat van het mooiste is dat we al gezien hebben. Na Larche vonden we weer een onbemand gite d etape. Zonder gevulde koelkast deze keer, maar wel gratis en proper onderdak, ook goed, we hadden zelf eten bij.

Vanaf daar weer verder naar Saint etienne de tinee. Eindelijk een echt groot dorp, maar ook hier geen supermarkt. Internet was in panne (he, das ook lang geleden dat we dat nog es hebben gehoord) maar ze hadden er gelukkig wel een cafe met Belgisch bier. We hebben chris en jane een duvel getrakteerd en hebben heel veel gelachen die avond. We beginnen echt nood te hebben aan vriendjes… In st etiennen hebben we toch maar een rustdag genemen, ook al was er niets. Eva heeft heel veel geslapen en arne heeft heel veel gegeten. Twas allemaal goed dus! Op naar Roya, waar we voorbij zijn gewandeld en gebivakkeerd hebben in de regen in het nationaal park. Geen wolven gezien maar heel veel gemzen en gypaéten. Het is best wel indrukwekkend om zo’n groot beest met 3 (!!!) meter spanwijdte over je hoofd te zien zoeven. Wat een wildlife dag en wat een lange dag. Chance dat wij gebivakeerd hadden. Iets voorbij de gite d etape hebben we nog maar es in de tent geslapen. Voor het eerste sinds 2 maanden zitten we hier nog es onder de 1000 meter en das best wel lekker warm Verder door St saveur de tinee (geen internet) en door naar saint martin vesubie waar we nu zitten. Supermooi en al drie uur achter een pc zittend voor jullie. Sorry voor alle typfouten, maar ze zijn hier rondom ons heel het cafe interieur aan het veranderen en ze willen ons hier eigenlijk een beetje weg.

Maar kolm, het gaat goed met ons, wij vertrekken hier sebiet terug. Normaalgezien zijn we binnen 5 dagen in Monaco… Haaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa,

wapperende handjes, paniek, een zwart gat wacht op ons… (gelieve geen flauwe woordmopjes te maken)

Tot gauw!

Ook al was het nog zo geweldig in Chamonix, we wilden eigenlijk gewoon zo vlug mogelijk terug weg van de drukte en de mensen. Plan A was het liftje pakken over heel de Vallée Blanche en zo het hele Mont Blanc massief op een mooie manier over te steken. Het weer besliste er anders over, zodat we onze tickets dan maar doorverkocht hebben. Plan B dan maar: met de bus door de Mont Blanc tunnel naar de Aosta vallei om daar terug aansluiting te vinden met de Via Alpina. Zoals te verwachten werd het 15 minuten na aanschaf van onze bustickets mooi weer… C’est la vie. (Eva had de oversteek naar Helbronner al gemaakt, de foto’s komen op de site)

Italië begon meteen met een charme offensief. Lekker weer, goed verzorgde wandelpaden, relatief goede bewegwijzering en een heerlijk bivakspotje naast het Lac Lolair. Hier zo dicht bij de grens kunnen de meeste mensen een mondje frans, zodat we die eerste avond nog een leuk klapke gedaan hebben met een boer die daar nog wa gras aan het afrijden was. Ook de dag daarna stopte er ineens een auto naast ons. Wij dachten dat er iemand ons spontaan een lift kwam aanbieden, maar nee hoor, twas gewoon een oud manneke dat zich afvroeg wie wij waren en wat wij daar deden met die grote rugzakken. Zoveel wandelaars zien ze hier blijkbaar niet. Veel te vroeg aangekomen in Valgrisenche beslisten we om nog wat verder te stappen langs een alweer perfect aangelegde oude stenen weg door een prachtig natuurlandschap. Ook hier weer een ideale bivakplek met zicht op het wondermooie Gran Paradiso massief (de naam alleen al). Vlug vlug koken buiten het tentje, want er kwam slecht weer aan. ‘t Is ons nog net gelukt ook, maar het eten zelf hebben we toch in de tent gedaan. Ach, twas de eerste en tot nu toe enige keer, dus twas ni erg, hoewel gebukt eten niet alles is. Lange mensen kunnen in onze tent niet rechtzitten… Voor de volgende dag hadden we het snode plan bedacht om een mega afkorting te nemen, want we zagen onze wandelroute een grote omweg nemen om een mooi meertje te gaan bezichtigen. Mooie meertjes hebben wij al genoeg gezien… Maar ja, zelfs na maanden stappen hebben we de wijze les nog steeds niet geleerd. Routes volgen de weg die ze volgen altijd voor een goede reden. En onze shotrtcut bleek zoals gewoonlijk allesbehalve een shortcut te zijn. En gevaarlijk ook nog bovendien. We zagen de weg beneden waar we naartoe mosten, maar hoe dichter we erbij kwamen, hoe steiler het terrein. En terugkeren wilden we ook niet meer, boe! Ach ja, we zijn er geraakt, nog in één stuk, dus eind goed al goed. Boven op de col konden we uit de wind gaan zitten op een bankje waar ze een vreemd stenen muurtje hadden gebouwd. Eens daar gezeten lazen we pas het metalen waarschuwingsbordje: ‘warning, unexploded bomb’… tsja, veiligheid in het zuiden van Europa… In de hut zaten we met één Fransman, een accompagnateur de montagne, die een beetje leek op Michel Preudhomme, twee Britse kerels, waarvan er één geemigreerd was naar Nieuw Zeeland, en de eigenaar van de hut die een Luikenaar was en er best al een interessante levensloop had opzitten. Het was een leuke avond vol geanimeerde gesprekken, bosbessen met verse room, en Britse humor. Een voorbeeld: ‘a farmer from New Zealand comes to visit his friend in the UK, who’s also a farmer, and says: ‘Wow, your land is really small. when I take my car and drive one hour north, or south or west or east, I still won’t have reached the border of my property.’ And then the Brit says: ‘ow yeah, I had a car like that once’ Soit, als ge hem daar die avond had gehoord had ge kreupel gelegen De dag daarna hadden we zowaar terug regen, een hele dag lang. Wat er voor zorgde dat ons dichtbegroeid bospad er een beetje als een jungle ging uitzien. Tegen de lunch kwamen we michel preudhomme terug tegen, en tesamen schuilend onder een afdakje deden we hem ons Via Alpina verhaal. Zelf had hij toen hij jong was de GR5 of E2 gedaan. Een lange afstandswandelroute die hem van Nederland over de Ardennen, Vogezen, Jura en Alpen tot aan de Middellandse Zee had gebracht. Op het einde gaf hij ons zelfs een handje Wij gingen verder tot Brévières, een skidorp waar zoals gewoonlijk alles gesloten was. Openingsuren: van 11 tot 12h, sluitingsuren, de namiddag en het weekend. En dat durven ze daar echt ophangen aan hun deur hé! Tss, dan maar hopen op de camping. Die was wel open, maar ze hadden juist vandaag al hun eten weggedaan ahja, want het is september en dan is het reisseizoen gedaan… hmm, misschien het dorpje nog es een uur verder dan? ook niks, volgens de mevrouw. Het eerstevolgende was Tignes le Lac, op nog es 2.5 uur verder, maar twas al vijf uur dus tegen dat wij daar gingen zijn was waarschijnlijk alles dicht. En we hadden echt eten en wandelkaarten nodig. De mevrouw zat er zo mee in dat ze net al haar eten had weggedaan dat ze ons zomaar een lift heeft gegeven helamaal tot daar. Gratis en voor niets, terwijl ze daar helemaal niet moest zijn! De goedheid van de mensen blijft ons verbazen. En inspireert ons om zelf veel goed te doen. ‘Wie goed doet, goed ontmoet!’ Moge het een wijze les zijn voor ons allen

Tignes le lac is eigenlijk gewoon een groot skioord, maar we hebben ons het hotel en de supermarkt laten welgevallen Eens vertrokken, zagen we heel veel mensen achter ons aankomen lopen. Allemaal in van die korte broekjes en ieniemini dagrugzakjes. Met wandelstokken en een nummer op hun rug. Diegene die nog genoeg adem hadden om een klapke te doen wisten ons te vertellen dat ze de Grande Traversee des Alpes deden, van het meer van Geneve tot in Nice in 15 dagen. 40 km per dag door de bergen dus. Best wel impressionant, maar als er hier iemand de Grande Traversee des Alpes doet… We hebben het hen maar niet gezegd Het Vanoise nationaal park was de max. Zo wild en woest, maar vooral winderig. Het heeft ons niet tegengehouden om ons tentje naast de hut op de ‘aire de bivouac’ op te zetten. En het heeft de foehnwind goed weerstaan! De dag erna waren we juist op tijd in Termignon om de regen voor te zijn. Het scheelde een 5tal minuten. De gite d’etape daar koste ons 12 euro per persoon, voor een douche en een keuken die we mochten gebruiken. Allright, dat zijn pas prijzen. Er kon wel geen enkele deur op slot (niet de voordeur en niet de kamerdeur) en ‘s avonds moest de lokale jeugd juist voor ons gebouw een beetje stoer komen doen. Roepen, Bier drinken, Automotoren in hoog toerental laten draaien, brommers, gezellig… Gelukkig heeft er niemand stomme ideeen gehad, maar we hebben toch maar onze kamerdeur geboobytrapped. (Eva lag al lekker te knorren en heeft daar nix van gehoord )

Daarna ging het met een overvolle rugzak naar de Refuge de Suffet, die dicht was (het 1 septembertrauma noemen we het). We zijn anderhalve maand te vroeg in het seizoen geweest en nu gaan we waarschijnlijk een hele maand te laat in het seizoen zijn… Vanaf 1 september gaat de helft van alle hutten hier dicht. Gelukkig hadden we eten genoeg bij, want ook de dag erna bleek de refuge de Vaccarone dicht te zijn. Enige navraag leerde ons dat de hut al drie jaar dicht was, of 10 jaar… maakte niet uit, er waren drie vriendelijke Albanese bouwvakkers wat verbouwingswerken aan het doen. Echt verstaan deden we elkaar niet, maar we begrepen wel dat hij veel vrienden in Bruxelles had Wij spreken de vier voor ons relevante talen en hij de vier voor hem, maar geen ervan matchte… ow ja, de route die wij vandaag gevolgd hebben is met 90 procent kans diegene die Hannibal gevolg zou hebben toen hij met zijn olifanten de Alpen over heeft gestoken vele honderden jaren terug. Cool! Zoiets doet mij toch altijd iets…

Daarna had de Via Alpina zich tijdsgewijs 3 uur vergist in de juiste richting, zodat we al na drie uur ipv 6 uur aan de Levi molinari hut stonden. iets daarvoor hadden we zes vreselijk gemene agressieve honden gepasseerd, die gelukkig voor ons, maar jammer voor hen, allemaal met een grote pin en ketting aan de boom vasthingen. Stomme Italianen en hun ongemanierde honden! In de ‘Germaanse’ landen nooit ook maar één probleem gehad, en hier… Zo wordt het ook eng om door die kleine inniminidorpjes te lopen, want daar zijn altijd wel honden die één of ander territorium te verdedigen hebben. Na Levi Molinari moesten we de asfaltweg volgen en 1200 m afdalen naar San Bertrand, hiep hooi. Juist als we gingen zitten voor de lunch hoorden we daar toch wel een auto afkomen sjeezen zeker … liften geblazen! De gardien van de Levi Molinarihut stopte maar al te graag voor ons en na wat reorganisatie kropen we in zijn Franse auto (lees: peugot of renault, onbestemd jaar in een ver verleden, enkele krassen en minstens 1 deuk of een missende velg, 1 autozetel met een scheur in of met een andere bekleding, honden- of kinderharen, geen dennenfrisgeur, piepende remmen in de veel te snel en blind genomen bochten… zoiets, toch?) en nochtans, het was een Italiaan, ‘t is zeker besmettelijk. Hij bracht ons naar Sanbertrand waar we nog wat eten hoopten te vinden. ‘t was daar natuurlijk allemaal dicht voor de siesta en we wilden nog wat verder stappen naar een hut in de bergen. Gelukkig was er ook een autosnelweg met servicestation. Als je niet op de snelweg rijdt is dat eigenlijk best moeilijk binnen te geraken. Na enkele verkeerde aanlooppogingen hebben we dan toch het deurtje in de omheining gevonden, tijd om eten en wc-papier in te slaan (in termignon hadden we het moeten stellen met koffiefilters en das ni tof. Eva wordt vree ambetant als ze geen wc-papier bij de hand heeft.) We hebben geluncht in het veel te drukke truckerscafé en daar ook op zoek gegaan naar een wandelkaart, niet echt gevonden … best wel logisch eigenlijk. We hebben wel de Porno(auto)maat gespot, hihihihi, voor de eenzame rucker, euh trucker. Da’s dus een automaat waar ge voor 4 a 6 euro een porno DVD kunt kopen, en dat 24/24h!

Daarna ging het naar de refuge Arlaud, heel fijne en propere en toffe hut, met een gardien die ook engels en frans sprak. Zozo, dat kom je niet vaak tegen dat een Italiaan 3 talen spreekt, zeiden wij. “That’s because I’m French” repliceerde de gardien, hihi. We legden de 700 hoogtemeters af in exact 2 uur en na 350 hoogtemeters hadden we ook exact 1 uur gewandeld, Eva gaf tempo aan en deed dat dus super!!! Het eten in de hut was trouwens spectaculair lekker (en goedkoop!!!), geen wonder dat er mensen waren die helemaal tot boven kwamen gewandeld om daar te eten en dan ‘s avonds nog terugwandelden. De dag erna zat de Via Alpinatijd er weer dik naast op weg naar Usseuax, maar de Gîte d’etape (Pzit Rei) daar maakte veel goed en we hadden nog net tijd genoeg om te liften naar Fenestrelle (grootste fort van Europa, gigantisch, googlen maar!), te winkelen en terug te liften. Alhoewel dat het liften in Italie niet zo goed lukt, zorgt ons lifterskarma altijd goed voor ons. De gîte had een heel manifesto over hoe ze eerst en vooral goed voor de reiziger wilden zorgen en dan pas poen pakken en dat scheen door in de hele service. De douches waren gratis, over “seulement la nuit” werd niet moeilijk gedaan, er was een keuken voor wie zijn eigen eten meehad, met basisproducten al aanwezig (in Italie is dat olie en azijn, zout, suiker en koffie) s’Avond kwam de baas afrekenen en nog een klapke doen. Hij vond het fantastisch wat we deden en zei zelfs: “Merci pour me donner l’ honneur de vous pouvoir héberger” Slik, quoi? euh, bloos bloos, graag gedaan zeker? We gaan hem in Monaco een kaartje sturen. ‘s Morgens kwam hij mij nog een hangertje geven met het symbool van Occitanië, pour le bonheur. Enfin, weer zo ne fijne hartverwarmende lieve mooie mens, wat zijn wij dikke gelukzakken. (merk hier ook even op dat ze in Piemonte/Occitane overal eigenlijk ook Frans praten, sjieke dinges, al vragen wij uit beleefdheid altijd even in het Italiaans of we het in het Frans mogen doen, wat zij dan weer heel hard apprecieren, want de fransen beginnen altijd gewoon direct int frans.)

We hadden het nodig, le bonheur, het beloofde een zware dag te worden, 1430 m stijgen en weer 1450 naar beneden en ook nog eens een dik afstandje af te leggen van Usseaux naar Balsiglia, waar er hopelijk een gîte open was … en anders de tent. Er zou ons ook een meneer van een verder gelegen gîte kunnen komen halen, maar daar hadden we zo geen zin in. Het was ongelooflijk mooi, ook al was het weer dat niet. Maar onderweg waren er overal houtsnijwerkjes uitgesneden in dode bomen en waren er ook tekstjes uitgehouwen in de stenen langs de weg, à la: ‘salut montagnard’, ‘on n’a pas tous les jours 20 ans’ en ‘on n’a jamais fini d’apprendere de la montagne’. Allemaal getekend met D.G. Da’s best wel een toffe peer. Tijdens de afdaling, die ongelooflijk lang duurde en passeerde langs verlaten spookhuizen hoog in de bergen, ook nog een dode koe onder een helikopter zien hangen. Het vilbeluik in de bergen… Eens aangekomen in Balsiglia na 10 uur stevig doorstaapen konden we onze ogen niet geloven. Een onbemande gite d’etape met goede propere bedden, Wc’s, een warme douche, een haardvuurtje met droog hout en een hele koelkast gevuld met vers lekker eten, én een fles wijn… En of we alsjeblieft 15euro wilden achterlaten in het geldkistje!!! Wat een service. En iedereen ons maar vertellen dat het hier gesloten was, man, man, man, het is een van de beste herinneringen die we gaan overhouden aan deze reis!

Na al dat overdonderende goeds, was de wandeling daarna maar een beetje blasé, maar kom, in Ghigo de Prali hadden ze terug alles wat we nodig hadden, zij het dan voor een iets duurdere prijs. Winkeltjes, een bank, wandelkaarten, een krant, een Bed en breakfast (zonder breakfast, want ze moesten hier al opendoen helemaal voor ons alleen), maar geen internet. Ook heel grappig, als je hier vraagt: ‘excusez, parlez vous le francais?’ en ze antwoorden: ‘un pou’ dan weet je het al wel Omdat het bijna onze zesde verjaardag was (jaja, zolang houden we het al met elkaar uit!) gingen we ons es goed laten gaan op restaurant en niet naar het geld kijken. Alles was natuurlijk weer dicht in heel het dorp, zodat we ons in het ietwat ongezellige hotelrestaurant moesten zetten, waar de eigenaar nog vlug het dagmenu voor ons maakte en afrpintte Hij verwachtte blijkbaar ook niet veel gasten. Toen Eva haar bestelling had doorgegeven (antipasti, primo en secundo) zei hij ‘grazie’ en was hij weg. Hela, hela en ik dan? Of hij dacht dat we allebei hetzelfde wilden, of hij dacht dat wij van elk maar één portie konden opkrijgen. Niks van, we hebben ons goed volgestoempt met eten en drinken en een dessertje bovenop. Hij was blijkbaar zo tevreden dat hij ons een prijsje heeft gemaakt zodat we op het einde van die dag voor maar 50 euro gigantisch veel gegeten hebben.

Omdat dit voor mij uiteindelijk toch ook een rustweek moest worden en Koen last had van zijn knie en een tenniselleboog, lagen onze verwachtingen redelijk laag. Liefst zo kort mogelijke aanlopen en zo weinig mogelijk sneeuw en ijs. Maar omdat we geen ‘sportklimjeanetten’ zijn, ook liefst zo avontuurlijk mogelijk terrein!

Dag 1: Tour des Crochues – Voie Galbert Escande (200hm – zestal touwlengtes – hoofdzakelijk vierdegraads) Een toffe inklim dus en een ideale test om es te zien hoe het lichaam reageert op klimmen. Zoals verwacht was er in de verste verte niemand te zien. Iedereen zat op de Aiguille de l’Index of was aan het sportklimmen op de ‘Mani Puliti’ of de Grande Floria. Bovendien hadden ze slecht weer voorspeld voor de namiddag en waren we iets te laat vertrokken. Allemaal de schuld van Koen en zijn vijf verschillende soorten Belgisch Bier De route zelf was best wel mooi, maar had een onduidelijk routeverloop waardoor we tussen het tweede en het vijfde relais waarschijnlijk een variant geopend hebben. Onze neus heeft ons uiteindelijk toch de juiste weg gewezen en zonder al te veel problemen hebben we na drie uur toch nog de top bereikt. In de regen, in de wind, in de wolken en mét een gescheurde broek, wat ‘redelijk fris aant pietje was’. Een scheur van knie tot kruis. De klimweek was goed ingezet en van een tenniselleboog was niks te bekennen.

Dag 2: Clocher et Clochetons de Planpraz – Traversee (route 1 in Rébuffats mooiste 100 van het massief) Deze anders veel te populaire route was ook vandaag verlaten. Eerste reden: de téléphérique van planpraz is buiten dienst, wat een extra aanloop van 2 uur oplevert. Tweede reden: het regende. Maar omdat we geen mietjes zijn en een hele Belgische winter door in alle weersomstandigheden in de Ardennen zijn gaan klimmen, wilden we er per se voor gaan. Moeilijk was het niet, avontuurlijker des te meer. De hele klim bestaat uit het opklimmen van vijf aparte torentjes, elk met hun eigen karakter. En toen kwamen we aan de laatse Clocheton. Een schoorsteen van een vijftal meter, waar we eigenlijk allebei forfait wouden geven. Het zag er maar vies uit en het is zo niet direct onze meest populaire klimstijl. Maar toen herinnerde ik mij de route die ik met Ruben in de Caroux heb geklommen. Een schoorsteen van 4 touwlengtes die we als ‘training voor later’ hadden gedaan en waar we ook serieus ons peren in hadden gezien. Had ik toen anderhalf uur gezwoegd voor 30 meter klimmen om hier op te geven? Niet dus. Met Koens zekeringscapaciteiten en mentale steun heb ik er mij doorgewurmd en na het takelen van onze twee rugzakken is Koen er ook vlot door geraakt. Jippie, de smaak van overwinning. Omdat het liftje niet meer werkte wachtte er ons wel nog een afdaling van 1500 meter… pijn aan de knietjes, maar zeker de moeite!

Dinner in Chamonix en dan maar terugliften naar de camping (vanaf half 8 rijden hier geen treinen of bussen meer, vreemd…)

Dag 3: Aiguille de l’M – Voie Couzy (200 hm, 7 TL, TD) We voelden ons allebei goed genoeg om een iets zwaardere route aan te pakken. De eerste mooie dag van de week en wij gaan in een noordwand kruipen Koud man, koud, tzal ergens tussen de nul en de vijf graden geweest zijn. We dachten dat we weeral helemaal alleen gingen zijn. Stond daar toch wel geen cordee aan de inklim zeker? Miljaar… Nu, het bleek een jong Engels koppel te zijn die heel snel konden doorklimmen (ze zijn het gewoon om  aan Trad-climbing te doen) én nog heel sympatiek waren ook. Waarbij de vrouwelijke helft van het cordée ons ten zeerste kon charmeren. De sensatie van helemaal alleen in een wand te zijn viel dan misschien wel weg. Daar stond tegenover dat het geanimeerde gesprekken opleverede op ieder relais. Zij waren er van overtuigd dat wij Engelsen waren. Niemand anders is immers zo zot om op zo’n warme dag in zo’n koude route te kruipen We zijn heel vlot boven geraakt, maar omdat het gisteren weer zo laat was, was het dat vanochtend ook en zodoende gingen we weer het laatste treintje missen. Weer 1500 meter te voet afdalen dus. En het ging een rustweek worden…

Dan hebben we van dag 4 maar een rustdag gemaakt. Een hele namiddag niks doen en dan nog omhoog naar de Lac Blanc hut om daar ‘s avonds met Eva, Iris en Wim te dinneren. Na het avondmaal zijn wij nog wat verder gewandeld om te bivakkeren, waar we ‘s nachts wakker zijn geworden door verdwaalde klimmers en iets later door grazende steenbokken naast de tent. Het is eens iets anders dan koeien…

Dag 5: Aiguille de la Persévérance – Arete NE (350 hm, D) Misschien wel mijn meest favoriete beklimming van deze week! Om zes uur 30 opgestaan en vanop ons bivak de zon zien opkomen over het Mont Blanc massief. Nog anderhalf uur aanlopen over puin tot het begin van de route. Door een couloir omhoog en vanaf de eerste sneeuw schuin links de Aiguille Martin op. Hier heb je een neus voor het juiste routeverloop nodig, want er was nergens een mephaak of lintje die je de weg wees. Moeilijk klimmen was het niet, maar net daarom lagen er heel veel losse stenen en waren er zeer weinig tussenzekeringsmogelijkheden. Hier en daar kwam er eens iets naar beneden, maar onze relais waren goed geplaatst en we waren supervoorzichtig. We kwamen vlug aan op de plaats waar we moesten rapellen naar de breche tussen de aiguille martin en de perseverance. Hier begon de miserie… De eerste echte touwlengt van de route zag er echt eng uit en heel steil. En bovendien waren er weer nergens mephaken te bespeuren (Het mag gezegd, op onze vier klimdagen waren we zelfs nog geen enkele boorhaak tegengekomen!). De rappel leidde ons tot een steil couloir vol losse stenen. Echt alles bewoog. En daardoor moesten we nog een tiental meter omhoogklefferen om tot de eigenlijk standplaats te komen. Wauw, loodrecht naar beneden ging dat aan de andere kant, en diep. En weeral geen plaats om een goed relais te bouwen aangezien alles bestond uit losse schellen en losse steenbrokken.  Omdat we geen risico’s wilden nemen hebben we daar echt onze tijd genomen met het zoeken naar een goede plaats om een iets of wat betrouwbaar relais op te bouwen. Wat ons uiteindelijk ook gelukt is. Maar we waren sinds het begin van de rappel toch een dik uur verloren. En ja, twas mijn buurt om voor te klimmen. Niet met volle goesting, maar toch (achteraf bekende Koen dat hij toch blij was dat t niet aan hem was). Supergeconcentreerd begon ik eraan. Zoals gezegd staken er nergens haken en was het dus redelijk moeilijk om de juiste route te volgen. Volgens de topo: ‘traverseer 15 meter naar links tot een secundaire graat en volg deze naar rechts tot je boven de overhangen uitkomt’. Om de twee meter een tussenzekering gestoken (gelukkig was de rots eindelijk compact) en ziehier ziedaar een mephaak! Na 250 meter klimmen eindelijk een bewijs dat we op de juiste route zaten. Jippie! En toen besefte ik: als al het vorige te gemakkelijk was om haken te steken, dan moeten de moeilijkheden eigenlijk nog beginnen… De nieuwe relais zelf was zo oncomfortabel (hoewel op mephaken) dat ik nog es 4 meter verder ben geklommen en er zelf eentje geinstalleerd heb. Hier stond ik tenminste op een breed plateau onder een overhang en kon ik even mentaal tot rust komen. Koen kwam vlot en voorzichtig na en toen was het aan hem. Hij was dan misschien wel blij dat hij de eerste touwlengte niet had moeten voorklimmen, de tweede was voor hem en was er niet minder moeilijk om. Nog een derde touwlengte later stonden we op de top. Zeven oude slaghaken op 350 meter klimmen. Dat hadden we nog nooit meegemaakt. But we like it! Een echte aanrader, het vormt het karakter van een cordée! De afdaling zelf was ook niet min. Een combinatie van rapellen en afklimmen en daarna nog een klotestuk door een gevaarlijk puincouloir. Koen wou zijn knieen sparen, dus besloten we het rustig aan te doen. Eens terug aan de hut hadden we door dat we het laatste liftje alleen maar lopend konden halen en daar hadden we allebei geen zin in. Koen koos ervoor om nog es een nacht te bivakkeren en den deze ging (na een stevige pint gedronken te hebben met Koen) toch nog maar eens 1000 meter verder naar beneden… Die pint bleek niet zo’n goed idee, maar kom, ik was gelukkig. Onderweg nog een steenbok vanop enkele meters afstand mogen fotograferen. Ik kwam altijd maar dichter en dichter tot hij ineens besliste dat het genoeg was en chargeerde. Gelukkig stopte hij na twee meter (en stond toen nog maar op zo’n twee meter van mij). Duidelijk genoeg voor mij om hem te bedanken en rustig verder af te dalen. Ineens realiseerde ik me dat ik Kirsten haar verjaardag was vergeten en dus heb ik 20 minuten en 250 hoogtemeters al telefonerend doorgebracht. Wat mij vreemde blikken opleverede van een ouder koppel dat ook het liftje had gemist en naar benden aan het strompelen was. Als laatste barriere kwam ik ineens uit het bos op het golfterrein terecht waar je nog serieus moet oppassen voor rondvliegende golfballetjes. Een behulpzame ‘rijken tist’ die mij wel sympathiek vond wees mij een stiekeme uitweg langs de rivier door het struikgewas waar het hekken onderbroken was door een poort die open stond. en toen was er pizza

Dag zes: rustdag, waarop Eva even een extra paar stijgijzers aantrok die Koen voor haar had meegebracht. Voor het geval de kans zich vordeed dat ze eens mee de gletsjer op wou/kon. Klein detail: Het zijn de stijgijzers waarmee Marjolein de Bruycker vorig jaar als tweede Belgische vrouw op de top van de Everest heeft gestaan! Om zoiets fysiek vast te hebben dat letterlijk contact heeft gehad met de top van het hoogste punt van de wereld… Het doet mij wel iets… heerlijk toch

Dag zeven: Eerste liftje omhoog (ze gaan ons hier niet meer liggen hebben) en bekliming van de Bron-Gamboni route op de Tour des Crouchues (200 meter, zes touwlengtes, 6a max) Niet echt aan te raden wegens heel veel gras en losse stenen. Slechte zekeringsmogelijkheden gecombineerd met zo’n terrein = stresserend. Maar kom, vlot boven geraakt en even zo vlot terug beneden, met het liftje. Klein detail, op deze rots heb ik de eerste dag mijn broek gescheurd, vandaag was het Koen zijn beurt. Wat is dat toch met deze rots?

Dag zeven: Jumelle de Gauche (des Crochues) (120 meter, 6b+) jaja, toch nog de sportklimjeanet gaan uithangen, en hoe. Koen zijn eerste 6b+ op rots ooit, en tzal ook een van mijn weinige zijn (de 4e als k t mij goed herinner) twas misschien meer enkele passen, maar jippie, wat een afsluiter van een geweldige klimweek! Zes routes in Chamonix en maar 1 cordée tegengekomen, wat een luxe! Ofwel vertelt dit iets over ons en de routes die wij uitkiezen ofwel vertelt het iets over andere cordees die toch meer en meer het ‘veilige’ sportklimmen opzoeken. Ach, we gaan het ons niet beklagen en dromen hier rustig verder.

Bergen genoeg aan de horizon…