Voor wie het nog niet wist: Arne, Wouter en ik zitten in Bolivie, om Eliza (milieuzorg) in Villamontes en Niels (klimmaat van Arne) in La Paz te bezoeken.

Onze gsm’s werken hier niet, dus al wie smsjes verwacht had zal er jammergenoeg geen krijgen. Ook al hebben we hier ondertussen een Boliviaanse simcard, goed werken doet ze niet en we zijn onze pincode kwijt :)

Even een korte reisbeschrijving: Na 23 uur vliegen, 9 uur wachten in Chicago en Miami, en 8 uur op de bus bereikten we vrijdagavond dan eindelijk Villamontes. Onze gsms werkten niet en het boliviaanse telefoonsysteem is zo ingewikkeld dat we niet konden bellen naar eliza en een beetje verwaasd achterbleven op het busstation… dan maar een taxi genomen naar een hotel en in de pikdonkere een restaurantje gaan zoeken, waar we gewoon maar aten wat de pot schafte. We voelden ons een beetje verloren in dit nieuwe continent waar iedereen spaans spreekt behalve wij (en de brazilianen natuurlijk, want die spreken portugees, maar daar zitten we nu niet, en we kunnen trouwens ook geen portugees…) Na veel proberen kregen we eliza toch te pakken en die volgende ochtend nam ze ons mee naar de markt en haar huisje waar we meteen 4 viskes op de bbq hebben gegooid. ’s middags zijn we langs de rivier gaan wandelen in Villamontes en ’s avonds hebben we van de zonsondergang genoten op de hoogste heuvel in de omgeving.

De dag nadien zijn we om half zes opgestaan om naar de riviervissers en de zonsopgang gaan kijken, wat toch zel het opstaan waard was.  In de namiddag zijn we de Pilcomayo kloof ingewandeld wat echt geweldig was, 40m diep en allemaal leuke kleine strandjes overal. Spijtig genoeg zijn we teruggekomen met elk zeker 100 insectenbeten. ik heb er 70 geteld op mijn onderbenen alleen al en dan ben ik maar gestopt… Omdat Eliza te weinig verlofdagen had en ze de resterende tijd met haar vriendje wou doorbrengen, moesten we vroeger dan gepland afscheid nemen. We hebben dan de nachtbus neer Tarija genomen, waar we om drie uur ’s nachts aankwamen. Het had de nacht daarvoor geregend (dat doet het hier bijna nooit…) en dus moest de bus soms grote plassen ontwijken, waarbij hij redelijk scheef kwam te hangen. Dit terwijl we over een smalle weg 100m boven een ravijn reden… Ik ben blij dat ik niet aan het raam zat en bijna de hele tijd heb geslapen, wat een prestatie mag wezen aangezien de weg onverhard was… Eva en Wouter zaten wel aan het raam en vonden dit niet altijd even leuk. Wouter al helemaal niet aangzeien hij naast een stinkende visser zat die regelmatig tegen hem in slaap viel :) We zijn niet lang in Tarija gebeleven, maar hebben direct een driedaagse trek geboekt in de valle del condors. Ons slechtweerkarma blijft ons achtervolgen, want het heeft drie dagen gemist en geregend en we hebben geen condors gezien, terwijl er hier meer dan 400 (¡) leven. Normaal zie je er hier tientallen vanop minder dan 30m afstand :( we zijn de eerste groep zonder condors :( maar kom, in de plaats daarvan hebben we door een ongelooflijk mysterieus heuvelachtig en mistig landschap gewandeld wat zeer hard deed denken aan jurassic parc, en dat was echt wel cool. De organisatie was in handen van een jong belgisch koppel uit brussel. Heel gezellige toffe mensen, maar ook een beetje verstrooid. Zo moesten we met vieren in een driepersoonstent slapen, hadden ze maar twee slaapmatjes mee (waarvan 1 kleintje) en was de tent al kapot. Maar kom, het was eigenlijk heel gezellig en die avond rond het kampvuur volgde er een waar protjesfestijn (kwam zeker door de hoogte) en sindsdien staat Arne in de vallei bekend als ‘el Rei del Pedo’, of  ‘de schetenkoning’. De dag erna werd er minder gelachen toen bleek dat iedereen min of meer last had van gastrointestinale klachten. De meeste scheetjes werden vanaf nu op het toilet gelaten…  De maaltijd, terug in Rossillas, was geweldig jammie en omdat er wel wat mensen op hun poep waren gevallen, werd er goed getrakteerd die avond. Spijtig genoeg hadden we voor de volgende ochtend een “Ambrosia” gepland. Dat is een traditionele ochtendlijke zuippartij van e Chaco-boeren. Te zevenen wordt iedereen verwacht in bij de koeien (nee, nit met sandalen arne!!!) die staan te wchten om gemolken te worden. Je doet 2 lepels kaneelsuiker en 2 vingers Singani (te vergelijken met grappa) in je glas en melkt er rechtstreeks van de uier een flinke scheut verse melk bij. Goed roeren en Ad Fundum dan maar!!! Hoewel wij dit ludieke drankmisbruik van harte steunen, was er die ochtend toch iets minder enthousiasme in de groep te bespeuren :)  

Maar he, de reis gaat verder.  Een korte vliegtuigvlucht bracht ons naar la paz waar we nu zitten. In de luchthaven heeft eva nog even voor opschudding gezorgd door een aansteker te laten vallen, waarop die met een luide knal ontplofte en iedereen naar ons keek met een heel vreemde blik… zoiets moeten we in amerika niet proberen denk ik… La Paz is een heel intrigerende stad op 3600m hoogte. dankzij de trekking waarbij we sliepen op 3000m hebben we geen hoofdpijn van de hoogte, maar we merken wel dat de trap opgaan iets moeilijker is dan normaal… We hebben net een mooie tocht gedaan door de stad waarbij we bijna gepickpocket zijn geweest, maar eva was op haar qui vive en ze hebben niks kunnen nemen ¡ (vreemd, de uitroeptekens staan hier ondersteboven…) Voor de rest hebben we ons hier eigenlijk nog nooit onveilig gevoeld, het is hier veel properder en georganiseerder dan in Afrika, niemand valt ons lastig met verkoopswaar, en je merkt toch heel hard dat de levensstandaard hier een pak hoger ligt. Ook al is bolivie het armste land van zuid amerika. Morgen ontmoeten we niels en gaan we voorbereidingen maken om de andes in te trekken. Ancohuma en illampu staan op het programma, maar niets moet, alles mag, we zijn hier vooral om ons te amuseren.

tot gauw voor meer nieuws.

ps: na twee dagen reizen ontdekte ik eindelijk waarom mijn rugzak zo stonk. ik dacht dat het lag aan het feit dat het mijn klimrugzak was en die nogal es naar mijn klimschoentjes kan ruiken, maar nee hoor, ik ontdekte een bananenschil in een plastic zakje in een van de zijzakken van mijn rugzak… Al mijn kleren opnieuw mogen wassen en ineens ook mijn rugzak nog es een flinke beurt gegeven. Ik kan me nog herinneren dat Koen of Brenda tijdens een van de laatste klimmekes tegen mij zei: zou je die bananenschil niet ineens wegsmijten… had ik toen maar geluisterd :)

pps: Bolivianos zijn klein en wij ni en dat is grappig. Ze vinden het zelf ook best wel grappig :D