Jaja, niet klimmers gaan misschien niet veel hebben aan volgend berichtje. Het is geschreven door Arne, en dus iets minder literair ’sappig’ dan Eva’s tekstjes en het gaat alleen maar over klimmen. En zoals Koen en ik de voorbije week ’s avonds op de camping gemerkt hebben, snappen niet klimmers niet hoe je daar zo lang over kan doorleuteren… Soit, een gewaarschuwd man…

Omdat dit voor mij uiteindelijk toch ook een rustweek moest worden en Koen last had van zijn knie en een tenniselleboog, lagen onze verwachtingen redelijk laag. Liefst zo kort mogelijke aanlopen en zo weinig mogelijk sneeuw en ijs. Maar omdat we geen ’sportklimjeanetten’ zijn, ook liefst zo avontuurlijk mogelijk terrein!

Dag 1: Tour des Crochues – Voie Galbert Escande (200hm – zestal touwlengtes – hoofdzakelijk vierdegraads) Een toffe inklim dus en een ideale test om es te zien hoe het lichaam reageert op klimmen. Zoals verwacht was er in de verste verte niemand te zien. Iedereen zat op de Aiguille de l’Index of was aan het sportklimmen op de ‘Mani Puliti’ of de Grande Floria. Bovendien hadden ze slecht weer voorspeld voor de namiddag en waren we iets te laat vertrokken. Allemaal de schuld van Koen en zijn vijf verschillende soorten Belgisch Bier :) De route zelf was best wel mooi, maar had een onduidelijk routeverloop waardoor we tussen het tweede en het vijfde relais waarschijnlijk een variant geopend hebben. Onze neus heeft ons uiteindelijk toch de juiste weg gewezen en zonder al te veel problemen hebben we na drie uur toch nog de top bereikt. In de regen, in de wind, in de wolken en mét een gescheurde broek, wat ‘redelijk fris aant pietje was’. Een scheur van knie tot kruis. De klimweek was goed ingezet en van een tenniselleboog was niks te bekennen.

Dag 2: Clocher et Clochetons de Planpraz – Traversee (route 1 in Rébuffats mooiste 100 van het massief) Deze anders veel te populaire route was ook vandaag verlaten. Eerste reden: de téléphérique van planpraz is buiten dienst, wat een extra aanloop van 2 uur oplevert. Tweede reden: het regende. Maar omdat we geen mietjes zijn en een hele Belgische winter door in alle weersomstandigheden in de Ardennen zijn gaan klimmen, wilden we er per se voor gaan. Moeilijk was het niet, avontuurlijker des te meer. De hele klim bestaat uit het opklimmen van vijf aparte torentjes, elk met hun eigen karakter. En toen kwamen we aan de laatse Clocheton. Een schoorsteen van een vijftal meter, waar we eigenlijk allebei forfait wouden geven. Het zag er maar vies uit en het is zo niet direct onze meest populaire klimstijl. Maar toen herinnerde ik mij de route die ik met Ruben in de Caroux heb geklommen. Een schoorsteen van 4 touwlengtes die we als ‘training voor later’ hadden gedaan en waar we ook serieus ons peren in hadden gezien. Had ik toen anderhalf uur gezwoegd voor 30 meter klimmen om hier op te geven? Niet dus. Met Koens zekeringscapaciteiten en mentale steun heb ik er mij doorgewurmd en na het takelen van onze twee rugzakken is Koen er ook vlot door geraakt. Jippie, de smaak van overwinning. Omdat het liftje niet meer werkte wachtte er ons wel nog een afdaling van 1500 meter… pijn aan de knietjes, maar zeker de moeite!

Dinner in Chamonix en dan maar terugliften naar de camping (vanaf half 8 rijden hier geen treinen of bussen meer, vreemd…)

Dag 3: Aiguille de l’M – Voie Couzy (200 hm, 7 TL, TD) We voelden ons allebei goed genoeg om een iets zwaardere route aan te pakken. De eerste mooie dag van de week en wij gaan in een noordwand kruipen :) Koud man, koud, tzal ergens tussen de nul en de vijf graden geweest zijn. We dachten dat we weeral helemaal alleen gingen zijn. Stond daar toch wel geen cordee aan de inklim zeker? Miljaar… Nu, het bleek een jong Engels koppel te zijn die heel snel konden doorklimmen (ze zijn het gewoon om  aan Trad-climbing te doen) én nog heel sympatiek waren ook. Waarbij de vrouwelijke helft van het cordée ons ten zeerste kon charmeren. De sensatie van helemaal alleen in een wand te zijn viel dan misschien wel weg. Daar stond tegenover dat het geanimeerde gesprekken opleverede op ieder relais. Zij waren er van overtuigd dat wij Engelsen waren. Niemand anders is immers zo zot om op zo’n warme dag in zo’n koude route te kruipen :) We zijn heel vlot boven geraakt, maar omdat het gisteren weer zo laat was, was het dat vanochtend ook en zodoende gingen we weer het laatste treintje missen. Weer 1500 meter te voet afdalen dus. En het ging een rustweek worden…

Dan hebben we van dag 4 maar een rustdag gemaakt. Een hele namiddag niks doen en dan nog omhoog naar de Lac Blanc hut om daar ’s avonds met Eva, Iris en Wim te dinneren. Na het avondmaal zijn wij nog wat verder gewandeld om te bivakkeren, waar we ’s nachts wakker zijn geworden door verdwaalde klimmers en iets later door grazende steenbokken naast de tent. Het is eens iets anders dan koeien…

Dag 5: Aiguille de la Persévérance – Arete NE (350 hm, D) Misschien wel mijn meest favoriete beklimming van deze week! Om zes uur 30 opgestaan en vanop ons bivak de zon zien opkomen over het Mont Blanc massief. Nog anderhalf uur aanlopen over puin tot het begin van de route. Door een couloir omhoog en vanaf de eerste sneeuw schuin links de Aiguille Martin op. Hier heb je een neus voor het juiste routeverloop nodig, want er was nergens een mephaak of lintje die je de weg wees. Moeilijk klimmen was het niet, maar net daarom lagen er heel veel losse stenen en waren er zeer weinig tussenzekeringsmogelijkheden. Hier en daar kwam er eens iets naar beneden, maar onze relais waren goed geplaatst en we waren supervoorzichtig. We kwamen vlug aan op de plaats waar we moesten rapellen naar de breche tussen de aiguille martin en de perseverance. Hier begon de miserie… De eerste echte touwlengt van de route zag er echt eng uit en heel steil. En bovendien waren er weer nergens mephaken te bespeuren (Het mag gezegd, op onze vier klimdagen waren we zelfs nog geen enkele boorhaak tegengekomen!). De rappel leidde ons tot een steil couloir vol losse stenen. Echt alles bewoog. En daardoor moesten we nog een tiental meter omhoogklefferen om tot de eigenlijk standplaats te komen. Wauw, loodrecht naar beneden ging dat aan de andere kant, en diep. En weeral geen plaats om een goed relais te bouwen aangezien alles bestond uit losse schellen en losse steenbrokken.  Omdat we geen risico’s wilden nemen hebben we daar echt onze tijd genomen met het zoeken naar een goede plaats om een iets of wat betrouwbaar relais op te bouwen. Wat ons uiteindelijk ook gelukt is. Maar we waren sinds het begin van de rappel toch een dik uur verloren. En ja, twas mijn buurt om voor te klimmen. Niet met volle goesting, maar toch (achteraf bekende Koen dat hij toch blij was dat t niet aan hem was). Supergeconcentreerd begon ik eraan. Zoals gezegd staken er nergens haken en was het dus redelijk moeilijk om de juiste route te volgen. Volgens de topo: ‘traverseer 15 meter naar links tot een secundaire graat en volg deze naar rechts tot je boven de overhangen uitkomt’. Om de twee meter een tussenzekering gestoken (gelukkig was de rots eindelijk compact) en ziehier ziedaar een mephaak! Na 250 meter klimmen eindelijk een bewijs dat we op de juiste route zaten. Jippie! En toen besefte ik: als al het vorige te gemakkelijk was om haken te steken, dan moeten de moeilijkheden eigenlijk nog beginnen… De nieuwe relais zelf was zo oncomfortabel (hoewel op mephaken) dat ik nog es 4 meter verder ben geklommen en er zelf eentje geinstalleerd heb. Hier stond ik tenminste op een breed plateau onder een overhang en kon ik even mentaal tot rust komen. Koen kwam vlot en voorzichtig na en toen was het aan hem. Hij was dan misschien wel blij dat hij de eerste touwlengte niet had moeten voorklimmen, de tweede was voor hem en was er niet minder moeilijk om. Nog een derde touwlengte later stonden we op de top. Zeven oude slaghaken op 350 meter klimmen. Dat hadden we nog nooit meegemaakt. But we like it! Een echte aanrader, het vormt het karakter van een cordée! De afdaling zelf was ook niet min. Een combinatie van rapellen en afklimmen en daarna nog een klotestuk door een gevaarlijk puincouloir. Koen wou zijn knieen sparen, dus besloten we het rustig aan te doen. Eens terug aan de hut hadden we door dat we het laatste liftje alleen maar lopend konden halen en daar hadden we allebei geen zin in. Koen koos ervoor om nog es een nacht te bivakkeren en den deze ging (na een stevige pint gedronken te hebben met Koen) toch nog maar eens 1000 meter verder naar beneden… Die pint bleek niet zo’n goed idee, maar kom, ik was gelukkig. Onderweg nog een steenbok vanop enkele meters afstand mogen fotograferen. Ik kwam altijd maar dichter en dichter tot hij ineens besliste dat het genoeg was en chargeerde. Gelukkig stopte hij na twee meter (en stond toen nog maar op zo’n twee meter van mij). Duidelijk genoeg voor mij om hem te bedanken en rustig verder af te dalen. Ineens realiseerde ik me dat ik Kirsten haar verjaardag was vergeten en dus heb ik 20 minuten en 250 hoogtemeters al telefonerend doorgebracht. Wat mij vreemde blikken opleverede van een ouder koppel dat ook het liftje had gemist en naar benden aan het strompelen was. Als laatste barriere kwam ik ineens uit het bos op het golfterrein terecht waar je nog serieus moet oppassen voor rondvliegende golfballetjes. Een behulpzame ‘rijken tist’ die mij wel sympathiek vond wees mij een stiekeme uitweg langs de rivier door het struikgewas waar het hekken onderbroken was door een poort die open stond. en toen was er pizza :)

Dag zes: rustdag, waarop Eva even een extra paar stijgijzers aantrok die Koen voor haar had meegebracht. Voor het geval de kans zich vordeed dat ze eens mee de gletsjer op wou/kon. Klein detail: Het zijn de stijgijzers waarmee Marjolein de Bruycker vorig jaar als tweede Belgische vrouw op de top van de Everest heeft gestaan! Om zoiets fysiek vast te hebben dat letterlijk contact heeft gehad met de top van het hoogste punt van de wereld… Het doet mij wel iets… heerlijk toch :)

Dag zeven: Eerste liftje omhoog (ze gaan ons hier niet meer liggen hebben) en bekliming van de Bron-Gamboni route op de Tour des Crouchues (200 meter, zes touwlengtes, 6a max) Niet echt aan te raden wegens heel veel gras en losse stenen. Slechte zekeringsmogelijkheden gecombineerd met zo’n terrein = stresserend. Maar kom, vlot boven geraakt en even zo vlot terug beneden, met het liftje. Klein detail, op deze rots heb ik de eerste dag mijn broek gescheurd, vandaag was het Koen zijn beurt. Wat is dat toch met deze rots?

Dag zeven: Jumelle de Gauche (des Crochues) (120 meter, 6b+) jaja, toch nog de sportklimjeanet gaan uithangen, en hoe. Koen zijn eerste 6b+ op rots ooit, en tzal ook een van mijn weinige zijn (de 4e als k t mij goed herinner) twas misschien meer enkele passen, maar jippie, wat een afsluiter van een geweldige klimweek! Zes routes in Chamonix en maar 1 cordée tegengekomen, wat een luxe! Ofwel vertelt dit iets over ons en de routes die wij uitkiezen ofwel vertelt het iets over andere cordees die toch meer en meer het ‘veilige’ sportklimmen opzoeken. Ach, we gaan het ons niet beklagen en dromen hier rustig verder.

Bergen genoeg aan de horizon…