Wij zitten in Chamonix. We zijn terug in het euro-gebied, la France, het land van roken op cafe, good fashion-sence, wijn, winkels met Leffe, … een land waar wij, p’tit Belges maar blij mogen zijn dat we er mogen komen ;)
Koen is eergisterenavond gearriveerd en nu zijn Koen en Arne aan het klimmen. Het is hier wel net goed beginnen regenen, dus hopelijk zijn ze op de terugweg. Overmorgen komen Iris en Wim en daar ga ik dan een beetje mee wandelen. Vandaag nog een beetje orages en neige in de bergen, maar vanaf morgen wordt het goe weer en dat is maar best want wij hebben … 10 dagen rust ;)

HEERLIJK

Het is precies wat we nodig hebben, even leven zonder 20 kg extra op je rug!!! De spieren en gewrichten zijn nogal vermoeid van de zware Zwitserse tocht, ook al was het nog zo mooi. Ik ga straks langs bij L’institut de Beaute om een afspraak te maken voor een massage en een facial. Maar eerst even vertellen wat er allemaal gebeurd is sinds ons laatste berichtje. Ik ben natuurlijk wel alle sd-kaarten vergeten met de foto’s op, dus daar zullen jullie nog even op moeten wachten. Gene stress. Ik heb de I-pod van Koen meegekregen en ondanks het feit dat daar allemaal intressante en coole musikskes opstaan is het leukste nog wel gewoon naar albums luisteren, die ik thuis ook heb liggen. Voor de geintresseerden, deze entry valt nog meer te pruimen met een streepje Dinosaur Jr, Stina Norderstam en dEUS. (heb nog steeds geen toetsenbord met dubbele puntjes gevonden)

Nadat Ilie en Leen ons hadden verlaten begon de vermoeidheid toe te slaan. De groene route van de Via Alpina in Zwitserland is best wel zwaar met elke dag meer dan 1000m stijgen en dalen. En dan wou het weer ook al niet meewerken. Van in Gsteig liepen we dan eindelijk Franstalig Zwitserland binnen door Les Diablerets. Dat is een geweldig prachtig massiefje, met een gletsjer om naar te kijken en een groot karstlandschap om in te verdwalen. (`t is hier meer Frans dan je denkt, de markeringen waren ook alweer veel minder, maar blijkbaar moet je de trucs op de cajouxs volgen … da we daar ni eerder aan gedacht hadden …. 0_o … ) Hier zaten trouwens ook een kudde heel ENGE koeien, met een megagroot hoofd en grote scherpe hoorns. Ze leken op stierengevecht-stieren maar dan met uiers en ze loeiden niet, ZE GROMDEN. Man man man, wij zijn niet lang in die wei gebleven hoor!!! ’s Middags werden we getrakteerd op een geweldig uitzicht op de hoofdkam van de Alpen, eerst de Walliser Alpen (met de Matterhorn enzo) en dan later het Mont-Blancmassief (met de Mont Blanc dus, maar da hadde misschien zelf ook al kunnen raden). De afdaling was weer pittig, zelfs met nog een heel stuk ladders en puin en koorden (die dan -heel bruikbaar- ongeveer tot aan uw enkel komen). Aankomst in Le Godey dus, gelegen in een geweldig mooie en geisoleerde vallei. De herberg was geweldig fijn en hartelijk en in de omgeving was er veel te doen. Hier komen we zeker nog een keer terug, we hebben genoten van het eerste tot het laatste moment. De volgende dag ging het van het `oerbos` van Derborence naar Pont de Nant. Daar wilden we eigenlijk bivakkeren op het einde van de vallei, maar we kwamen daar zoveel bordjes tegen dat het niet mocht, dat we maar even zijn teruggekeerd en buiten de grenzen van het Parc National zijn gaan staan. Prima plekje. Wat ik wel heel erg vreemd vind in Zwitserland is dat je echt OVERAL vuurtjes mag maken (zelf in dat nationaal park dus!!!), maar je mag er eigenlijk nergens bivakeren. Zelfs niet voor 1 nachtje. Vreemde jongens die Suissen. We waren op weg naar de Rhonevallei en jullie hebben misschien gehoord da het daar nogal slecht weer is geweest? Vergeleken met de vallei hebben wij dan nog wel chance gehad denk ik, maar “Steile col oversteken in een sneeuwstorm” kunnen ook alweer op het lijstje van avonturen zetten. De dag begon nochtans goed, maar het begon vlug te regenen en dat ging over in sneeuw eens we de 2000m gepasseerd waren. Het plan was om enkel te lunchen in de cabane La Tourche, maar we zijn er blijven hangen. De weg naar onze “doelhut” was te gevaarlijk in de sneeuw en we zouden dus moeten omlopen en we hadden al te veel tijd verloren in de sneeuw. Nee, geef ons dan maar ne warme choco. In de hut zat een groep suissen te eten en te discussieren, zoals je dat eigenlijk alleen in het Frans kan :) Ze hebben ons nog een glaasje Muscat en genepi aangeboden (jammie!) en toen hun lunch er om 4 uur ook opzat zijn ze nog naar beneden gewandeld. des bon gourmands alors :) `s Ochtends waren de wolken rond de hut opgeklaard en hadden we een prachtig zicht op het Mont Blancmassief en op de Rhonevallei, tot aan het meer van Geneve. Die dag zouden we proberen naar beneden te wandelen, daar inkopen doen en ook meteen alweer een stuk naar boven te liften tot aan een camping. Nogal een drukke dag dus, maar het ging vlug genoeg voorbij. Onze laatste lift naar de camping in Van d`en Haut most eigenlijk helemaal niet daar zijn, maar die man vond ons zo sympa (en wij hem nu ook !!! ) dat hij ongeveer 3 kwartier uit de richting is gereden om ons naar de camping te brengen. Alzo is ons vertrouwen in de mensheid weer hersteld. Je komt soms echt heeeeeeeeeeel echt lieve mensen tegen, hartverwarmend! En in die camping hadden ze dan ook nog eens blauwe en rode Chimay, we hadden ineens een reden om ons laatste Zwitsers geld aan uit te geven :D De camping was prachtig gelegen, onderaan les Dents du Midi.

De Alpen gunnen ons nix, zegt Arne altijd, hij had nog gelijk ook. juist als wij eens 1 (!) keertje beslissen om een half uur later op te staan is het NET DAN JUIST aan het regenen natuurlijk. Stinkers! Maar de rest van de dag was best wel fijn en we kwamen dan ook al vroeg aan in de Cabane de Susanfe. Dat is natuurlijk helemaal geen drama, want ze hadden daar hele fijne boekskes. :) De berghutten zijn hier eindelijk op zijn Frans, eten wat de pot schaft, zitten waar de gardien u aan tafel zet en eten zoveel je wil :) Maar wij hebben daar zelf gekookt, das nog net iets goedkoper. De dag daarna zouden we Frankrijk binnen lopen. Frankrijk laat zich blijkbaar niet zo simpel infiltreren… Net voor de col was er een stuk bijna loodrecht “wandelpad” met trapjes en kabels en ladders … had ik al verteld dat ik eigenlijk nogal wa hoogtevrees heb? (de klimmers moeten nu ni denken da Arne gene schrik had zenne, want als je zoiets beklimt ben je ingebonden en draag je geen 20 kilo) Enfin, met veel geduld zijn we dan toch boven geraakt. Bijna boven, bedoel ik dan. Net voor ik aan de zalige horizontale grond kwam moest ik nog onder een smal bruggetje door … man man man hebben wij daar ff chance gehad da wij een smalle rugzak hebben! Met veel gewriemel en getrek kon ik erdoor en Arne al wa beter, die zijn Bach-rugzak is nog iets smaller. Dit pad is dus niet aan te raden aan mensen met een Deuter, of een andere lompe plompe zak. Op zijn Frans was daar op voorhand niets over aangeduid, gewoon droog “passage par échelles” Tritsers.

We wandelden Frankrijk binnen langs Le Cirque de Fer-a-cheval en – zo blijkt – dat is wereldbekend in Frankrijk. Op de bodem van de vallei liep het vol volk met kleine kindjes of oude oma`s of opa`s, ge zout denken da ge in Gavarnie zit. Wij maar vlug het buske genomen naar het infobureau van Sixt om daar te horen dat alles volzit behalve de dure hotels en om dan dus nog 3 kilometer verder te gaan tot de bivakweide van het Point Acceuil des Jeunes. Dat is een zeer mooi initiatief van de vallei waar je gewoon je tentje mag zetten en waar er ook nog wat rudimentair sanitair is. We hadden bijna geen brandstof meer en moesten de volgende dag ook nog koken. Gelukkig was daar mijn alter ego, Eva The Firestarter en hebben we op een houtvuurtje kunnen koken. De volgende morgen vertrokken we goed vroeg want er was onweer voorspeld in de namiddag. Het heeft er de hele dag heel dreigend uitgezien, maar het grote onweer kwam pas toen we net onder een veilig afdak van de hut aan het koken waren. Perfecte timing dus! Het bleef bewolkt en mistig zodat we de col de Brevent overkwamen en niets zagen van het hele Mont-blancmassief … chance dat we nog wa dagen hier blijven dus.

We gingen een uurtje onder de col het liftje naar CHX-city nemen omdat we geen eten meer hadden enzo nog op tijd waren om te lunchen in de MacDonalds (daar ben ik al niet meer binnen geweest sinds ik er heb gewerkt op mijn 16de O_o) Het was ons niet gegund, DA FLOOKING KLOODE LIFTJE WAS IN HERSTEL, kakkers, stinkers, stoeme Fransen!!!! Het was ofwel 2 uur naar CHX afdalen of 2 uur naar La Flegere traverseren … traverseren dan maar, dan konden we wat snelheid maken en kwamen we dichter bij de camping aan. Eer we daar geinstalleerd en gedoucht waren was het alweer 5 uur dus zijn we maar gewoon nieuwe brandstof en avondeten gaan kopen, hier in Les Praz.

Er is nog best veel te doen in Chamonix voor de niet klimmer, maar veel moet ik hier ook niet doen. gewoon rusten en mezelf een beetje verwennen natuurlijk, massageke en een klein flesje champagne bij de lunch :D Den Arne verwent zichzelf door zo veel mogelijk te klimmen met Koen.

en hierna

in 1 maand

hopla

naar

MONACOOOOOOO!!!!!

toedels.