wachten op Godey.

En zo hebben we ons alweer neergeploft in een of andere hotellounge om jullie op de hoogte te houden. We hebben heel wat meegemaakt sinds de vorige post, het bezoek van Arne`s ouders en zus, mijn verjaardag en het bezoek van Ilie en Leen en dit allemaal nog steeds in der wonderschöne Schweiz.

Na die geweldige bivak aan de rivier hebben we een geweldig ontbijt gekocht in de Lädeli (winkeltje) van Urnerboden en gingen we op pad naar het geweldige Spiringen. Ik zeg geweldig enkel en alleen omdat we vandaar zouden bussen naar waar Arne`s ouders (Marleen en Peter) en kleine zusje (Jolijn) ons komen ontvoeren voor een weekje in een keifijn hotel. De wandeling verliep zonder al te veel hoogte- of laagtepunten, tot aan de lunch… Eerst zagen we de megacoole waterval van Unterschächen en met dat uitzicht hebben we ook nog lekker geluncht, maar dan begon het te GIETEN. Gelukkig maar even en algauw kregen we een sms dat de familie in de buurt was en we dus maar verder naar beneden moesten bussen. Toen we op de bus stonden te wachten, heeft een heel lief Zwitsers koppel ons zomaar een lift naar de vallei aangeboden, op die manier kwamen we bijna gelijktijdig met de Monstreys aan in Altdorf. Er volgde een zeer blij weerzien en zij brachten ons naar het zeer sjieke hotel Le Beau Rivage aan de Vierwaldstättesee. In onze hotelkamer volgde dan ook een zeer blij weerzien met kleren die nog recent gestreken waren, duvel, belgische sjokola, normale schoenen, een douche (dan toch !!!), de humo, de flair, de story en allemaal KEILEUKE brieven van vrienden en familie (die waren eigenlijk voor mijn verjaardag, maar ik kon mij niet goed inhouden en heb er elke dag eentje gelezen).

De 4 dagen met de Monstreys waren hemels en rustgevend. We hebben een (klein) beetje gewandeld, de kleren laten wassen, het mooie Luzern bezocht, maar vooral genoten van het gezelschap, het fijne eten, het zwembad, het meer (de See dus eigenlijk) en het hotel. Peter en Marleen, nog eens heel erg bedankt voor de superfijne séjour!!! We willen hierbij de hele De Baets-clan en vooral Arne zijn peter Jan heel veel sterkte toewensen. Bij Jan is onlangs longvlieskanker vastgesteld. Woorden schieten tekort…

De dag nadat we de Monstreys hebben verlaten (of zij ons, wij elkaar dus) ging het … hopsa … over de Surenenpass naar Blackenalp. Heel het gebied was een plantenbeschermzone en dat was eraan te zien, echt heeeeel veeel hele mooie bloempjes (wel nog altijd geen edelweiss ) En echt, zonder zever, een halve minuut voor we de hut bereiken begon het licht te miezeren en 10 seconden nadat we binnen waren begon het daar te GIETEN, man man man, dikke chance gehad dus! We hebben dus maar besloten om daar te blijven slapen. Ik was er nogthans heel gerust in voor de volgende dag, want dan was het mijn verjaardag en op mijn verjaardag regent het NOOIT (toch niet waar ik ben ). Al 24 jaar niet en dus het 25ste ook niet! Arne geloofde er niets van.
De volgende dag opgestaan onder een stralende hemel en met 25 verjaardagskuzzies. Terwijl ik nbtje inpakte verdween Arne uit het zicht. Beneden wachte mij een verjaardagshuttenontbijt, kompleet met kaarsjes en balonnen Na het ontbijt heb ik de ballonnen ook maar uitgedeeld aan de kindjes van de 2 families die ook in de hut sliepen en die ondertussen al een beejte jaloers naar mij zaten te kijken Gelukkig waren er nog genoeg ballonen over om aan mijn rugzak te hangen en alzo begonnen we aan de afdaling. Zoals reeds uitgelegd zijn koeien in wezen erg nieuwsgierig en ballonnen hadden ze van z’n leven nog niet gezien. Dus na enkele achtervolgmomenten waren we eindelijk uit de graasweiden en konden we rustg verder afdalen naar Engelberg, waar we Ilie en Leen zouden ontmoeten. Ilie is een vriend van Arne van het middelbaar maar eigenlijk meer van een heleboel fijne momenten in leuven, meer bepaald de RCbar, de Gnorgl, het kot en alle wegen daartussen Leen is zijn lief en beiden zijn ze gediplomeerd biobak (ofte bio-ingenieur). Naar goede gewoonte hadden ook zij Duvel mee, zodat we moe maar tevreden ons bedje konden inkruipen Ze brachten ook een reservejas mee van Haglöfs zodat ik weer droog en vrolijk door de bergen kan dartelen

De dag daarna stond er een redelijk zware dag op het programma: 1300m omhoog en 500m omlaag. En dat hebben Ilie en Leen geweten! Onze lichamen zijn al wat gewoon, maar als eerste wandeldag was dit voor en een beetje zwaar. Zelfs een goede nachtrust werd hen niet gegund, want waar we dachten een goed tentplekje te hebben uitgekozen, bleken er twee uur later weer heel veel koeien te staan. Toen iedereen ging slapen, bleef Arne nog even buiten om het dagboek te schrijven. Uiteindelijk was hij de koeien en hun bellen zo beu, dat hij ze allemaal een voor een de berg af en minstens 100 meter verder heeft gejaagd. Daarna hebben we er niet echt last meer van gehad. Tot we om vijf uur ´s ochtends ineens de boer hoorden die zijn koeien bijeenriep. Oh nee, en stonden wij niet net naast een koeienmelkding? tis toch niet waar zeker… Arne is dan maar de tent uitgegaan om alles eens te overzien en inderdaad, door de donkere nacht kwam daar de boer met zijn hoofdlamp dichterbij. Tot hij zich realiseerde dat hij daar ook maar in zijn onderbroekje stond en dat dat voor de boer waarschijnlijk nog vreemder zou zijn dan twee tentjes in zijn wei. Vlug terug de tent in dus. Wonder boven wonder. Toen hij onze tenten passeerde stopte hij met op zijn koeien te roepen, liet ons rustig verder slapen en jaagde al zijn koeien in een andere wei. Genietend van de stilte van de bergen konden wij nog twee uur verder slapen

Er stond een afdaling van vier uur op het programma, waar we uiteindelijk meer dan het dubbel over gedaan hebben. Nog niet ingelopen wandelschoenen en een zware eerste dag eisten hun tol. Leen geraakte maar moeizaam vooruit vandaag en ook de camping in Meiringen bleek verder dan verwacht. Dan zijn er douches, bier en veel lekker eten nodig om je humeur op te beuren. We besloten de volgende dag toch gewoon te vertrekken, er reden bussen over het hele traject en als het vor één van hen te zwaar zou worden dan konden ze met de bus verder. Leen heeft een sterk karakter, want tot aan de lunchpauze hield ze ons tempo vol. Daar zal de omgeving wel iets mee te maken hebben. Uiteindelijk werd er toch beslist dat Eva en ik alleen voorop zouden gaan en Ilie en Leen met zijn tweetje tot op Grosse Scheidegg om vandaar de bus neer Grindelwald te nemen. Ondertussen begonnen hier en daar de eerste hoge bergen en gletsjers tussen de wolken door te piepen. Jaja, ook al is het hier al een tijdje droog. Eens aangekomen op de col een berichtje naar Ilie gestuurd met de vertrekuren van de laatste bus. Bleek dat ze maar een half uurtje achter ons zaten. Sterk gedaan! Niet alleen ons hebben ze verbaasd, maar waarschijnlijk ook henzelf.

Bon, zij gingen verder met de bus, en Arne te voet. Zoals hij zelf zei: ´Onder het zicht van de Eiger Noordwand kan ik mij toch niet zwak tonen!?` Uiteindelijk volgde Eva ook, ze besefte dat ze toch meer lui dan moe was. Die avond volgde een heerlijke pizza en bier vanop een terras met zicht op de Eiger die zich langzaamaan vanuit zijn wolkensluier losmaakte. Arne is er helemaal verliefd op geworden, het protje

Rustdag in Grindelwald, of toch niet. Wel voor Eva en Leen, die zich gezapig met het toeristentreintje omhoog lieten voeren naar Kleine Scheidegg en aldaar in het gras neerploften. Niet voor Arne en Ilie die in de broeierige hitte nog maar es 1000 meter naar omhoog stappen. Net op tijd om voor het onweer binnen te zijn in het berghotel. Ons eten hebben we klaargemaakt in een overdekt uitzichtspunt, wat ons toch enkele rare blikken en interessante gesprekken heeft opgeleverd van andere wandeleers die daar ook even kwamen piepen. Arne kan al twee dagen lang niet meer zwijgen over de Eiger. Het is dan ook wel een heel imposante Berg (google maar). Zo imposant dat we ook wel eens benieuwd waren naar wat er achter lag. Dus namen we het treintje naar het Jungfraujoch. Eerste tussenstation: Eiger Noordwand, waar ze ramen in uitgehouwen hebben. Beetje ontgoochelend, tot je omhoog kijkt en daar de wand boven je weg ziet welven in een gigantische overhang. Tweede tussenstation: Eismeer, met zicht op heel gecrevasseerde gletsjers. En dan uiteindelijk het Jungfraujoch zelf. Wat een locatie, temidden van de vierduizenders. Mönch, Junngfrau, Alatschorn, en de Grosse Aletschgeletsjer zelf. De langste van Europa. Het was zijn geld meer dan waard en iedereen haalde zijn hartje op aan al dat moois. Vooral Arne die alweer zoveel klimplannen aan het maken was dat hij zich afvroeg hoe hij dat ooit in zijn volgende zomer ingepast gaat krijgen. Toch maar teruggekeerd naar de bewoonde wereld. Vanaf Kleine Scheidegg volgde nog een lange maar mooie afdaling tot in Lauterbrunnen. Wat een vallei! 400 meter breed, 200 meter hoge rotswanden langs beide kanten en 72 watervallen die naar beneden stortten. Jammergenoeg waren we net te laat om de regen voor te zijn en waren alle kamers bezet zodat we genoegen moesten nemen met het tentje. Het viel uiteindelijk nog mee, want we hebben droog kunnen koken. Nog enkele kaartspelletjes en dan tandjes gaan poetsen om in een gigantisch onweer de laatste 150 meter van de sanitaire blok naar de tent te moeten afleggen. Leen was net op tijd in haar tent, Eva en Arne net te laat en Ilie veel te laat. Volldig doorweekt en vol modder kwam hij aan in zijn tent. Uitgegegleden tijdens zijn spurtje De tenten hielden stand en de volgende ochtend scheen de zon terug.
De volgende dag zou 9 uur duren, maar we namen het liftje tot in Mürren en dan viel het alweer goed mee en zo konden we ook met z’n vieren weer verder. Voor het hoogste punt werd het even heel steil, maar na veel gevloek konden we dan toch eindelijk lunchen op de col. Honger motiveert De afdaling was ook weeral de moeite, met eerst een steile puinhelling die we 100 m afliepen op een eng eng trapje. Deze keer hebben we zelfs een bivakplekje kunnen vinden zonder koeien, JIPPIE!

Voor Ilie en Leen was het wandelen gedaan, zij zouden van de volgende dag gebruik maken om terug te reizen naar Engelberg en daar de auto op te halen, s’avonds zouden we elkaar dan wel weer terug zien in Kandersteg. Het was wel spijtig dat ze er niet bij konden zijn want het was een wandeldag vol prachtigheid. ’s Ochtends konden we nog genieten van een spectaculair zich vanuit de steile vallei maar de mist kwam opzetten in de voormiddag. Zo werd de steile klim naar de hoogste col van de dag nog imposanter. De laatste 100 hoogtemeters voelden we ons maar heel klein, in de mist, op een eng trappetje onder een grote grote (niet zo stabiel uitziende) overhang. Op de col een mooi voorbeeld van hoe de bergen het weer bepalen. De bergen hadden de wolken in de eerste vallei vastgehouden en wij stapten zo uit de mist met voor ons de geweldig mooie en heldere vallei en de blumlisalphütte die soms net en soms net niet in de mist lag. We hebben daar geluncht, met uitzicht op witbesneeuwde toppen (jaja, verse sneeuw vannacht!) en grote gletsjers. Tijdens de afdaling hebben we dan eindelijk ook Edelweissen gezien!!! Daar moet je dan bijna 3 maanden voor aan het wandelen zijn De afdaling was nogal een uitdaging, maar heel erg mooi. Spijtig genoeg duurde ze ongeveer 2 uur te lang, Als Arne het geschraap van slepende wandelstokken achter zich hoort, weet hij dat Eva het duchtig beu is. Het boe-geroep af en toe en het vele zuchten kan ook een indicatie zijn. Ondertussen waren Ilie en Leen aangekomen in Kandersteg en met de beperkte voorraad eten in de campingwinkel hebben we toch nog een helend en lekker avondmaal kunnen toveren.

Ondertussen zijn we alweer 2 dagen alleen aan het wandelen. We zijn wat moe van het zware zwitse wandelen en hebben vandaag dan ook een rustdagje. Overmorgen komen we aan in Godey, dat is heel erg speciaal want dat is het allereerste Franstalige dorpje op de route!!! Ondertussen komt het Duits ons al duchtig de oren uit dus we kijken echt een beetje uit om met een klein mondje te praten “à la prochaine!!!”