Ondanks de voorspelde regen, toch maar vertrokken op pad naar Liechtenstein. Voor mij is het nu nog veel minder leuk om in de regen te lopen, aangezien mijn Haglöfs-goretex-jas langs alle kanten is beginnen lekken! Ik heb de vertegenwoordiger van Haglöfs al gecontacteerd, voorlopig nog geen reactie, maar ik hoop dat hij een vervangjas kan meegeven met Irie en Leen, die volgende week komen.
Maar soit, wij dus naar Liechtenstein. Op de col aan de grens stond er een vree krakkemikkig tentje opgesteld, met een hondje in (niet gezien, maar het blafte wel). Het was zo het soort tentje dat je best zou kunnen meenemen naar een festival, omdat het dan niet erg is als er ne zatte Hollander op valt. Zo hier in de regen en de kou hadden we toch iets waterdichters verwacht. In de eerste Liechtensteinse berghut was het anders lekker warm en droog, we hebben daar de rest van de avond een beetje boekjes gelezen om meer te weten te komen over dit kleine mooie landje.

De volgende ochtend was het al veel minder bewolkt en zijn we zonder regenkledij vertrokken. Het tentje stond ook al niet meer op de col. Een uur of wat later kwamen we toch wel voorbij een megafijn en droog leuk bivakhutje zeker … titomme, waarom stond da hier ni op de kaart? daar hadden we keigraag willen slapen natuurlijk! ’s Avonds koken op het haardvuur enzo … wij maar in die dure hut slapen.

De volgende dag ging het naar Vaduz, waar we een culturele rustdag gingen houden. De wandeling daarnaartoe was best wel spannend en had best een via ferrata kunnen zijn. Ik vond het heel eng, maar Arne was geduldig en op het gemakske zijn we er dan toch doorgeraakt. Op een topje in het midden ontmoeten we een jongen met hond, toch wel net die, die in dat vreemde tentje sliep zeker… stoer. Hij vond het Ganz Geil dat we de hele Via Alpina deden, hij ging er 2 weken van wandelen met zijn hond. Het verdere pad in de bergen boven Vaduz heet de Fürstensteig. Het is een smal rotspaadje met kettingen allerhande dat in 1929 aangelegd werd in opdracht van de toemalige prins van Liechtenstein

Vaduz is best wel een fijn stadje, mooie integratie van moderne architectuur in de oude stad en alle toeristen zitten op 2 pleintjes verzameld dus voor de rest heel rustig. We sliepen in de jeugdherberg in Schaan, iets buiten Vaduz en zijn die avond niet meer in ‘t stad geraakt. We gingen immers nog een dagje in Liechtenstein blijven, geen haast. De jeugdherberg was wel nogal duur en ongezellig, dus besloten we de dag erna naar een camping te gaan. Op onze (zeer recente) wandelkaart stonden 3 campings aangeduid in Liechtenstein, wij dus wandelen naar de dichtstbijzijnde … ***groot en lelijk scheldwoord*** DAAR WAS HELEMAAL GEEN CAMPING MEER!!! Arne was al goed uit zijn humeur, maar ik heb hem toch nog naar de volgende locatie kunnen loodsen (gelift met een heel mooi meisje in nieuwe mini, Arne was al wat beter gezind) en daar was gelukkig een hele fijne camping. Blijkbaar ook de enige caming in het hele land, gelukkig dus dat ik niet naar de andere locatie op onze kaart wou gaan. Nadat we ons hadden geinstalleerd zijn we de stad Vaduz even gaan verkennen. Een lief meisje nam ons mee tot in het centrum nog voor de bus er was. Arne ging voor de toeristische wandeling en ik ging naar het bekende moderne museum in Vaduz. http://www.kunstmuseum.li/ Daar liep nu een tentoonstelling over de werken en invloeden van Malewitsj (die met z’n zwarte bijna-vierkant) en over het thisbeeld in de kunst van hun vaste collectie en ook nog een kamer met klassieke schilderijen uit de collectie van de koning (naar het schijnt een van de belangrijkste verzamelingen ter wereld). Die Malewitsj, dat was echt de max en de aanpak van de tentoonstelling en de uitleg in de gids ook. Bij de invloeden ook nog Rodchenko, Kandinsky en Alechinsky (“12 small worlds” helemaal live en met mijn eigen ogen gezien!!!) Wat ik ook heel leuk vond is dat ze 1 zaaltje hadden ingericht tot bibliotheek met publicaties van en over de getoonde artiesten. Na al die moderne kunstigheid konden de Rubensen en Van Dijcks me maar matig boeien, ik ben den aar op zoek gegaan naar Arne. Hij had ondertussen een mooie wandeling gedaan langs het kasteel waar de koninkljke familie nog woont, de wijngaarden en hele fijne bronnetjes met propere drinkglaasjes ernaast. We zijn ook nog naar het toerismebureau gegaan om – zoals de echte toeristen – een stempel in ons paspoort te laten zetten en om kaartjes te kopen, want, zeg nu zelf, post uit Liechtensten, das toch speciaal!!! Daarna hebben we eten gekocht (Liechtenstein is best wel duur em WeightWatchers is het goedkoopste merk, heel vremd, maar net niet wat wij nodig hebben) en zijn teruggegaan naar de camping om te eten. ’s Avonds gingen we naar het openluct filmfestival, waar die avond juist Happy-Go-Lucky werd gespeeld; een grappige fijne en ook mooie Britse film! Wij hebben nog nooit ’s nachts gelift, maar voor alles een eerste keer. Het duurde iets langer, maar we werden opgepikt door een getunede hiphop-car en dito jongen die spontaan een detourke deed en ons voor de camping afzette. Hij vond het wel een beetje Ganz Geil dat we naar Monaco stapten, maar hij vond het toch vooral heel erg vreemd ;) We konden net de tent inspringen toen het heel hard begon te regenen, nog een chanceke dus, dat we niet op de bus hebben gewacht.

De volgende dag zouden we op het gemakske naar Sarganz in Zwitserland wandelen, waar de groene Via Alpina begint … zoals je weet zijn wij dikke mietjes … het heeft heel de nacht gestortregent en eigenlijk de hele dag daarna ook … we zijn dus gewoon een hele dag op de camping gebleven (yathzee gespeeld enzo ;) ) en hebben de volgende ochtend de bus genomen naar Sarganz. De wandeling bracht ons door het Weisstannental tot op een heel fijn bivakplekje. De Zwiterse variant van Dag Allemaal had een klein stukje weide omheind en er bankjes en tafels gezet en ook een vuurmaakplaats gemetseld, met rooster en al. Aan de andere kant van de rivier was wel net een zomerkamp van de Zwiterse methodistenkerk aan de gang, een beetje eng bij het inslapen, maar eigenlijk geen last van gehad ;)

Bij het opstaan was het aan het miezeren, BOE, ontbijt in de tent dus. Gelukkig stonden er nog veel grote bomen waaronder we droog konden inpakken. Zo waren er nog wel meer verassingen die ochtend … VERSE SNEEUW. jaja, op de pas waar we naartoe moesten was het nog vrolijk aan het sneeuwen. Het bleef koud, maar de regen en sneeuw zijn toch na een uurtje al opgehouden. We waren ondanks het slechte weer toch terug ferm aan het genieten. Eindelijk waren we in Zwitserland, waar er echte bergen zijn. We hadden de laatste 2 weken al wel een minder gevoel gehad over de tocht, eigenlijk ging alles op automatische piloot, zonder uitdaging en met te veel van de verkeerde toeristen. Niet dat er geen echte bergen meer zijn geweest, ze lagen gewoon heel ver uiteen en de route leidde ons teveel in de dalen, zonder echt bergachtg alternatief. Hier zijn de bergen veel sterker aanwezig en is er veel kans tot bivakkeren. Zelfs de wandelaars die we hier zien zijn fijner, nog geen enkele op teva’s gezien en eindelijk ook enkele met grote rugzakken die met de tent rondtrekken. We voelden allebei dat het moraal hier deugd van ging hebben. De sneeuw lag enkel op de hoogste 200 meter van de route en niet op steile stukken, we hebben dus weer geluk gehad. Op de afdaling zagen we ineens een heel bekend hondje en bijhorende jongen :) . Hem zagen we ook ’s avonds weer terug toen we een keifijn campingetje hadden gevonden. Eigenlijk gewoon een bosje met 2 WC’s en een wasbak naast, uitgebaat door de gemeente Elm, met bankjes en vuurplaats en gratis droog (!) hout. Eigenlijk was het 10 CHF (Zwitserse Frank, 1CHF = 0.62 €) die je bij het toerismebureau moest gaan afgeven, maar die waren al dicht en 10 frank voor niet eens een douche of warm water ??? daar doen wij niet aan mee. Jongen met hond heten eigenlijk Marlon (17j) en Elvis (8j) en we zouden ze nog wel een paar keer tegenkomen op de wandeling, spijtig gnoeg hebben we daarom niet echt afscheid kunnen nemen. Het was elke keer “bis spater”. Het was in elk geval een toffe peer en wij kunnen de jonkheid die gaat trekken in de bergen enkel aanmoedigen. (We hebben hem ook nog kunnen leren dat mos perfect werkt om de afwas mee te doen in een rivier en bio-afwaszeep niet)

Ondertussen is er slecht nieuws op het materialenfront.
Arne’s Meindl-bergschoenen hebben een groot gat in de binnenbekleding aan zijn (heel grote) grote teen. Die arme teen heeft al ferm afgezien, maar Arne’s ouders brengen een nieuw paar mee als ze op bezoek komen, tot dan, wordt de stakker ingetapet. (mysterieuze meindl mishap, we blijven fan)
De grote schuimprop die onze binnentent van de buitentent scheidt is er met een enthousiaste uitschud-actie afgefloept. Gelukkig konden we hem er terug aannaaien zonder in het zeil te moeten prikken! (way to go Lightwave!
Eva’s Gore-tex jas is gewoon kapot, hij lekt, langs alle kanten! Onaanvaardbaar natuurlijk en dat heb ik ook tegen de haglofsmeneer gezegd in een mail. Hij heeft echter nog niet geantwoord en de tijd dringt, ik ga hem straks bellen. Gelet op het weer hangt eigenlijk de hele tocht aan ons vermogen om droog te blijven hoop ik dat er een oplossing komt! [UPDATE] ondertussen heeft Bruno van Haglofs teruggebeld en met Ilie en Leen een vervangjas meegegeven!!! das keilief!!! Wat een chanske!!! (Go Haglofs Go)
Eva’s black bear regenhoes is eigenlijk nooit echt goed waterdicht geweest en ook niet slijtvast. Het designe is nogthans echt de max, maarja, als’t ni werkt … Ik heb er in Luzern nu een van Bach gekocht met ongeveer hetzelfde design, maar ripstop en wel waterdicht :)
Arne’s AS regenhoes is gisteren doorgescheurd. Dik zijn eigen schuld natuurlijk, hij had er maar geen gaten in moeten prikken voor drainage.

De volgende dag wachtte ons een mooie bergwandeling naar Ober Erbs en iets verder naar een geschikte plek voor een bivak. Het weer was mooi en het leven ook!

De volgende dag zouden we naar Linthal wandelen en daar ook slapen, maar dat was buiten de hotals daar gerekend. De enige plaatsen vonden we in een toeristenlager voor 23 CHF, maar toen we merkten dat daar geen douche bijhoorde hebben we vriendelijk bedankt en zijn weer naar buiten gewandeld. (wa nen afrip!) ohja, we konden ook nog een kamer krijgen voor 48chf  per persoon … hmmm … OF NIET. Dan nog maar een dagje stinken, al had ik graag een douche genomen, want eerlijk gezegd: HET WAS NODIG. Ik moet er nu echt een beetje op beginnen letten om in gezelschap mijn armen naar beneden te houden en niet te dicht bij de mensen te gaan staan :bloos: We zijn een jogging- en- honduitlaat-pad opgelopen en hebben ons daar een beetje uit het zicht naast een bankje geinstalleerd. Er waren wel enkele verbaasde voorbijgangers, maar uiteindelijk deed niemand lastig en wij stonden er heel goed.

’s Ochtends eerst de tent opgebroken en dan pas ontbijt, de eerste mensen liepen al vroeg voorbij met hun hondje. de wandeling vandaag ging tot vlak voor de bekende Klausenpass waar elk jaar een race wordt gehouden met de allereerst raceauto’s. De weg ernaartoe leidt door een geweldig mooie vlakke vallei en toen we van de hoge route naar de vallei afdaalden heb ik dat plan met die douche enzo verassend vlug laten varen. (tot spijt van wie het/mij rook) Overal lagen mens en dier in de zon te soezen naast de prachtige meanderende rivier. Enkele vroege vogels hadden al tentjes opgezet en er werd duchtig afgekoeld in het bergwater …. zucht, voor minder had ik mijn persoonlijke hygiene niet opgegeven. Wel met het nadrukkelijke verzoek voor een afgeschermd plekje zodat  we ons tenminste konden wassen in de rivier, ik zou die dag dan uiteindelijk nog proper geraken. Helemaal proper, fris en zacht hebben zijn we zelf ook nog een beetje gaan soezen in de zon. Wat een perecte dag!!!

Het relaas van he bezoek van Arne’s ouders en kleine zus zal ik nog wel eens een andere keer doen, nu moet er verjaard worden :)