Ook na het goede weer in Idrija begon het de wandeldagen daarna terug te regenen. Gelukkig was daar ineens een bushokje waarin we konden lunchen. Redelijk veel asfalt wel vandaag en das niet zo tof voor de knietjes… ´s middags kregen we dan ineens een opklaring en plots zagen we de eerste Bergen! Dat viel wel mee, zoveel sneeuw lag er niet op. Als dat hetgene is waarvoor iedereen ons waarschuwde, dan konden we gewoon blijven doorgaan. Ons humeur schoot omhoog en de rugzakken wogen precies een pak minder zwaar :) op het einde van de namiddag nog heel veel vuursalamanders gezien en in de hut zat er een kerel die 17jaar in Zweden had gewoond en dus graag een klapke deed met Joel. Jammergenoeg was hij meer dan lichtjes beschonken, en na drie minuten begon hij alles te herhalen. Arne noemde hij ´Frans´en Eva was ´Maria´ :)

De dag daarna gingen we eindelijk onze eerste Echt Berghut bereiken, vanwaar we hopelijk een goed zicht op de Bergen zouden hebben. Niets was minder waar, want de aankomst gebeurde in de gietende regen, gierende wind en dik in de mist. Er lag zelfs nog een plek sneeuw… op 1590m hoogte… En dat terwijl de dag zo goed begonnen was. Voor het eerst zelfs zonnecreme nodig gehad. Joel heeft het zelfs gepresteerd om op een zonnende adder te trappen, waarna hij ineens liever terug achteraan liep. het slapen die avond gebeurde in een ijskoude vochtige kamer, brrr…

En toen was het D-day. Zou het ons lukken om door te stoten tot 1800 meter? Alles ging weer heel goed, maar door de laaghangende wolken konden we de graat maar niet zien. Enkele locals hebben ons dan maar op weg geholpen. Ze zeiden dat het zonder stijgijzers of sneeuwschoenen onverantwoord was om door te gaan naar de hut. anderen zeiden dan weer dat het meeviel en dat de sneeuw zacht genoeg zou zijn om in te kunnen stappen. Shit, wat nu. Toch maar even doorgaan om alles met onze eigen ogen te zien. En inderdaad, het pad dat wij moesten volgen lag in een diep uitgesneden vallei waarin nog heel veel sneeuw lag. Het was het risico gewoon niet waard… Moest je nu nog van sneeuwplek naar sneeuwplek kunnen wandelen of er langs de rotsen opzij kunnen wandelen, hadden we het misschien nog kunnen proberen. Maar dit was gewoon een redelijk steile helling van 400 meter lang. Jammer maar helaas, want we dachten echt dat de graat zelf boven goed te doen was. Afdalen naar de Bohinj vallei dan maar :( Weeral een stapdag van meer dan 9 uur. ´s avonds zagen we duidelijk dat ook de hele graat zelf nog vol sneeuw lag en dat het eigenlijk allemaal onbegonnen werk was geweest indien we waren doorgegaan. Iedereen een beetje sipjes, want we zaten vast. Zolang het weer niet betert en de sneeuw niet begint te smelten is er voor ons geen doorkomen aan. we zijn hier om te wandelen en niet om aan alpinisme te doen. Gelukkig is het bier hier heel goedkoop. Voor 5 euro de man hebben we ons verdriet kunnen verdrinken.

Wat Joel en Arne de dag daarna dan ook gevoeld hebben. (eva: “het zijn allebei dikke piskes, ze kunnen er gewoon ni tegen :P ) Het infocentrum lag 5 km verder aan het eigenlijke Bohinjmeer zelf, dus daar moesten we nog even naartoe. Op het einde bleek er weer geen brug te zijn… Of we wandelden 1,5 km om, of we gingen gewoon door de rivier. Het was verfrissend :)
Ook hier gaven ze ons geen goede hoop. Zonder materiaal was er gewoon geen doorkomen aan… Tsja, omdat we sowieso van plan waren om in Bovec te gaan wildwatersporten, leek het ons beter om daar gewoon mbv bus en trein naartoe te reizen en daar gewoon even af te wachten wat de sneeuw zou doen. even nog grote paniek toen ik mijn portefeuille (weeral!) kwijt was en evenveel opluchting achteraf toen bleek dat ik hem gewoon in de verkeerde broekzak had gestoken. (Arne betaalde dus de pintjes daarna)

Hier zijn we dan. Meer info over onze wilde avonturen in Bovec in een ander berichtje!

groetjes, Evarne