Dit bericht gaat over onze avonturen in Bovec. iedereen die meer wil weten over onze wandeltocht van Idrija naar Bohinj en Bovec leest best eerst de andere post ´Idrija – Bohinj – Bovec´.

Bovec dus. Een heerlijke plaats om enkele rustdagen in te lassen. Hoewel, rustdagen. Het is hier gewoon een groot buitensportparadijs. Je kan hier zowat alles doen! Wij hebben gekozen voor paragliding (Arne en Eva), Canyoning (Arne) en Raften (Arne en Eva -> Eva twee keer).

Paragliding was… raar. We hadden er allebei een beetje schrik voor (Arne meer dan Eva) maar uiteindelijk viel het nog wel mee. Het is heel raar om te zitten in de lucht. Je hangt niet, maar zit echt precies op een stoeltje. En dan ga je omhoog en omlaag, links en rechts, langs de bergkam en ineens hup de vallei in! Het zicht dat je hebt kun je eigenlijk ook hebben vanaf een mooi gelegen bergtop, de luchtigheid onder je voeten niet natuurlijk. Dat was bij Arne trouwens een groot probleem. Alles ging goed tot hij ineens zijn voetjes bewoog, waarop zijn hersens registreerden dat hij ineens geen vaste grond meer onder de voeten had. Bovendien was het veel warmer dan verwacht en had hij teveel kleren aan. Die twee samen zorgden ervoor dat hij zich op een bepaald moment toch wel een beetje onwel begon te voelen. En het is niet dat je dan in een, twee, drie terug beneden staat. Eens terug op de grond en het warme pak uit, was alles wel terug in orde. Eva daarentegen voelde zich fantastisch en was volop aan het filmen en foto´s aan het trekken. In haar enthousiasme heeft ze wel het vertrek vergeten te filmen. De camera stond nog op off. Jammer, maar er zijn genoeg andere mooie foto´s :) En we zijn allebei weer een ervaring rijker!

Arne is samen met Lou(ise), een Australische die we op de camping tegengekomen waren, gaan canyonen. De Max! Er zaten geen rappels in de route en de Suseč-rivier was precies gemaakt om dit soort activiteiten te doen. De ene glijbaan volgde de andere op en er zaten ook heel veel leuke sprongen in. De langste ´slide´ was zo´n 7 meter onder een grote geklemde blok door tot in een grot waar je terug uit moest zwemmen. De hoogste jump was iets van een 4 meter. De diepte van het water waar je in sprong was dikwijls nog geen 2 meter diep, meestal zelfs veel minder, zodat je de val moest proberen op te vangen met je benen. maar we hadden een superbegeleider, en met enkel ik en Lou(ise) als klanten was het een heel natuurlijke en avontuurlijke ervaring. Dit ga ik meer doen1 hopelijk kan ik ooit es een cursus volgen, want het was superplezant. een echte aanrader!

In de namiddag zijn we dan samen gaan raften op de Soča-rivier. Blijkbaar is het een van de meest bezochte en gezochte rivieren van Europa om op te raften en te kayakken. De kleur ervan is onbeschrijflijk mooi. Een helder soort smaragdgroen. Echt super. En onze gids was weer de max! Een Argentijn die op een of andere manier hier was gestrand (heel het team van Aktivni-planet bestond uit jonge mensen van over heel de wereld die hier van hun hobby hun werk gemaakt hadden). We hebben heel veel spelletjes gedaan. Gondelen, toertjes in het rond draaien, allemaal vanachter in de raft gaan zitten en hem zo heel hoog doen opveren op de rapids. Hij heeft ons ook enkele keren achterwaarts de watervallen in geloodst :) Op een van zo´n gelegenheden is Arne wel uit de boot gevallen. Gelukkig was daar Eva die hem terug de boot introk. Hij was trouwens de enige die eruit is gevallen tijdens de hele trip. En dan nog es de enige die zijn peddel verloren is, tss, das ni goed he! Maar twas wel superplezant! Ook iets om nog es te doen. En dat dacht Eva duidelijk ook, want die volgende ochtend zat ze terug op de rivier! Arne wou terug iets rustiger en zelfstandiger en is op zijn eentje naar de Boka waterval gewandeld. 30 meter breed, 106 meter lang. Het was meer dan de moeite! En het zicht in de Soča vallei was prachtig. Slovenië is echt een wondermooi land. Zo klein en toch hebben ze alles!

Hiervandaan gaat het naar Trenta, dan naar de Vrsič-bergpas en daarna wandelen we langzaam Oostenrijk binnen. Hoewel de weersvoorspellingen niet zo denderend zijn hebben we ongelooflijk veel zin om terug op pad te gaan. t is wel met ons tweetjes nu, want Joel heeft ons verlaten (snif, snif). Hij vond dat het tijd was om op zijn eentje verder te gaan. We hebben er een super reispartner aan gehad. Zonder hem zou het niet hetzelfde geweest zijn. Hopelijk zien we hem nog es. En als het hier niet is, dan wel in Zweden. Op een wintertrekking of zo :)

Nasvidenje!

Evarne