Drie dwazen dwars door de dolomieten.

Na die week rust zijn we het helemaal verleerd: opgestaan om 7 uur en toch nog moeten lopen om de bus te kunnen halen om 12.40u. Tssk. Bjorn moest ook nog wel zijn auto ergens achterlaten, hij ging nog 2 dagen met ons meelopen.
Italianen zijn niet echt gekend om hun bewegwijzers-skills en we zullen het geweten hebben. De hele dag zaten we niet op het pad waar we op dachten te zitten en zeker niet op dat waar we wilden zitten. Blijkbaar waren er paden gesloten en verlegd door enkele steenlawines. We passeerden een rotswand waaruit rare geluiden weerklonken. ‘It’s probably the wind between the cracks’ zei Joel, waarop Eva de best getimede scheet ooit placeerde (uiteindelijk was het de echo van hondengeblaf 400m lager in de vallei). Anyway, vree vermoeid en gefrustreerd hebben we toch wel een heel mooi bivakplaatsje gevonden. Heerlijk zicht op Mt. Pelmo en de Civetta noordwand. Wat een Bergen… ’s nachts wakker geworden door een grote vos die wou gaan lopen met Joel zijn toiletgerief Joel moest echt uit zijn tent komen om hem weg te jagen, want op zijn geroep bleef hij gewoon een beetje staan kijken, tsss.

Op weg naar Passo Giau passeerden we op de Forcella Giau een oude man die ons een glas wijn aanbod. Eva, Bjorn en Arne hebben wijselijk bedankt, maar Joel liet het zich best wel smaken. Medicijn noemde hij het, en de oude man knikte tevreden. Eens aangekomen op de pas kregen we nogal een shock. We hebben ze niet geteld, maar er stonden daar zeker 200 mensen te ‘genieten’ van het zicht op de bergpas. Motards, wielertoeristen, bussen, auto’s, maar bitter weinig wandelaars… We hadden toch tijd genoeg en hebben er een kaartje gelegd, gegeten en Joel heeft er zijn tweede glas wijn geconsumeerd. Het vervolg van de route in 30° ging hem iets minder goed af Gelukkig waren er onderweg genoeg bronnetjes. De Via Alpina blijft ons op de proef stellen. Toen we uiteindelijk in de vallei aankwamen zei Bjorn ineens. ‘ Hey, dit zou best wel eens een huisje van een camping kunnen geweest zijn’. Tis toch niet waar zeker!? Een overwoekerd grasveld, kapotgeslagen sanitair ( met het opschrift: gelieve deze plaats achter te laten in de staat waarin u hem wenst aan te treffen)… Zelfs op de kaart stond deze camping nog vermeld. Zucht, wat nu? Eva en Bjorn bleven bij de bagage terwijl Joel en Arne in het dorp op zoek gingen naar een B&B en een winkeltje. Missie gedeeltelijk geslaagd. Voor de B&B waren we nog iets te vroeg in het seizoen (dat horen we nu al zes weken en beginnen we wel een beetje beu te geraken) maar er was wel een winkeltje dat de dag erna al om half zeven open was. Slaapplaats hebben we uiteindelijk ook nog gevonden in een hooischuur die een beetje verstopt lag. Super!

Na een goede nachtrust en een korte stop in de winkel (per ongeluk een liter tafelwijn ipv druivensap gekocht), verliet Bjorn ons. Hij wou verder naar Trentino reizen met de auto en nog wat wildwatersporten doen én het circuit van Monza gaan bezoeken Eens een autoliefhebber, altijd een autoliefhebber zeker? Het was kort, maar heel plezant om hem erbij te hebben. Altijd leuk, vriendjes op bezoek! Zelf gingen we terug verder. Vandaag volgden we een andere weg dan de Via Alpina, een eigen variant. En het loonde! Een heel stille groene vallei verwelkomde ons. We hebben er zelfs de eerste bosaardbeitjes van het jaar gegeten! Al het zoete van een grote aardbei samengeperst in één kubieke centimeter fruit ’s avonds sliepen we op de mooiste camping tot nu toe, met een imposant zicht op de Marmolada zuidwand, waar we de volgende dag langs gingen lopen. ’s Nachts zijn we allen wakker geworden van een immens luide knal. Arne en Joel zaten recht in hunslaapzak (Eva , die lag nog een beetje te suffen). De jongens dachten allebei dat er een hele pijler van de Marmolada naar beneden aan het donderen was! Dat gebeurt nu eenmaal in de Bergen, maar wij lagen er wel vlak onder. Gelukkig volgde er direct een flits en nog een donderslag. Oef, het was gewoon een fiks zomeronweer… De rest van de nacht verliep rustig en de volgende dag konden we ons verheugen op een klim van 1300 meter. Maar wat voor één. We wandelden de hele tijd langs de Marmolada-zuidwand. Een gigantische rotsmuur van meer dan 800 meter hoog en zeker meer dan een kilometer lang, echt indrukwekkend! Aan de ander kant van de Passo Ombretta (2700 meter, hoogste punt tot nu toe) volgde er een afdaling door de (jawel) sneeuw naar de Rif. Contrin die (jawel) nog gesloten was. Naar het schijnt zijn we nog iets te vroeg in het seizoen… Er stond ook een mopperende Zwitser die niet te spreken was over die dwaze Italianen. Al 12 dagen was hij onderweg en alle hutten waren gesloten! Wij hebben maar stilletjes gezwegen. Na een frisse yoghurt in een nabijgelegen boerderij hebben we dan maar nog eens 300m gestegen naar een hut die wel open was. Heel gezellig en lekker allemaal, maar in de anderhalve maand die we al onderweg zijn, zijn we nog maar 1 echte berghut tegengekomen: de Steinwender hut waar we Joel terug tegenkwamen. Normaal kom je in een hut aan en ’s avonds krijg je op een bepaald uur 1 bepaald gerecht voorgeschoteld. Hier kun je kiezen wanneer je eet en kun je kiezen van een menu. Pluspunt: meer keuze. Minpunt: veel duurder en de porties zijn belachlijk klein, om over het ontbijt nog maar te zwijgen… Snappen die mensen nu zelf niet dat je als bergwandelaar of klimmer veel energie nodig hebt… Zucht, hopelijk gaat dat gauw veranderen…

Gelukkig volgde er weer een heel mooie wandeling de dag erna. Bij aankomst in Val di Fassa vonden we een leuke camping vlak naast een bergrivier die er toch wel heel aanlokkelijk uitzag. Ik ben er eerst ingeweest en toen Eva mij volgde moest Joel er ook wel ingaan. mannen en hun ego Maar het deed wel ongelooflijk deugd! Na onze regenachtige start hebben we de laatste week al iedere dag de 30° gehaald! Misschien een beetje teveel van het goede. Ook al drink je 5 liter per dag, je blijft gele pipi hebben!

Bij aankomst in de Antermoia hut de dag erna bleek daar gigantisch veel volk te zitten. Jakkes! Er was zelfs even twijfel of er nog slaapplaats ging zijn. Gelukkig verdween er in de namiddag heel veel volk. Als dit een voorsmaakje was van hoe het hoofdseizoen er uit gaat zien… ’s nachts weeral een fantastisch onweer gezien. Meer een soort elektrische storm, enkel bliksemflitsen deze keer, maar heel erg veel. De bergen waren constant verlicht. Cool! Het weer zag er dan ook iets anders uit die dag. veel meer mist en wolken. En dat terwijl het een dag vol prachtige vergezichten zou moeten zijn. Gelukkig klaarde het tegen de middag een beetje op. Picknick en een drankje aan een hut. We waren amper 5 minuten op weg toen we ineens een ober achter ons aan zagen rennen. Waren we iets vergeten misschien? Ahja, te betalen… oeps.

De laatste avond met Joel brachten we door op de rand van de Dolomieten, mooi. ’s Avonds de zon op de rotswanden en ook een prachtige regenboog. wat een wegdroommoment. De volgende dag zouden we 1740m moeten dalen, JAWADDE. Uiteindelijk viel het nog allemaal goed mee, die afdaling. Dat is dan het voordeel van een toeristisch stuk te bewandelen, de paden zijn voorzien op dikke Duitsers. Ondanks die goede paden is Arne wel 2 keer tegen de korst gegaan. 2 keer op nat hout uitgegleden en 1 keer op de poep, das dan trakteren, hè. (Bij deze kennen jullie ook de allerbelangrijkste regel tijdens het bergwandelen: Op de poep vallen is trakteren! ( als ge op uwen bek gaat, moet ge nie trakteren, das gewoon keizielig en pijnlijk). Nog even heerlijk gelachen toen Joel aangevallen werd door een koe. Hij had haar een blaadje te eten gegeven en haar daarna over de wang geaaid. blijkbaar apprecieerde ze het niet zo, want ze wou hem direct een kopstoot verkopen. Joel is toen beginnen lopen en sprong vlot met een rugzak van 25 kilo over de dichtstbijzijnde omheining

Eens aangekomen in het bloedhete Bolzano begon al het geregel. Joel zou van daaruit vertrekken naar Saas-Grund, om een beetje aan alpinisme te doen en wij probeerden een hotel te vinden. De eerste 2 waren volzet, jaja, het seizoen zal dan toch begonnen zijn. En natuurlijk was het toeristisch infobureau gesloten in het weekend …. que? Tijd om voor echt afscheid te nemen van Joel dus, we gaan hem deze reis waarschijnlijk niet meer zien. boe. Eigenlijk hebben we bijna 6 weken samen gereisd, zo lang hebben we nog nooit met iemand gereisd (behalve met elkaar dan). Het ging allemaal heel vlot en fijn. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, we hebben nog een pint gedronken samen en ikke blijten als zijn trein vertrok. We hebben nu toch al een wintertrekking-date in Zweden en een klim-en-bierdrink-date in Belgie

De volgende dag ging Arne in de voormiddag naar het Otzi-museum (een dikke aanrader, zegt hij). Ik ging wat suffen en internet regelen, maar het was zondag en dan is alles dicht, dus ik heb enkel gesuft :). In de namiddag zijn we naar een Messner Mountain Museum gegaan, dat is een keten van 5 museums in Zuid-Tirol over de Bergen. Die Messner dat is Reinhold Messner, een vree bekende klimmer die onder meer de eerste beklimming van de Everest zonder zuurstof heeft gedaan. Dit museum stond in het teken van de interactie Mens-Berg en bevond zich in de ruine van een heel indrukwekkend fort, boven op een berg in de Bolzaanse vallei. Het was geweldig, we waren erg onder de indruk. Veel boedhistische beelden, relikwien (uitrusting) van bekende vroegere klimmers, de psychologie van den alpinist en een heleboel mooie uitspraken en spreuken over berg en mens. ’s Avonds in een Irish Pub nog naar De Final van de voetbal gekeken. Bolzano is wel een fijn stadje.

Vanhieruit vertrekken we straks naar Merano en dan gaan we weer de bergen in. Gewoon met ons tweetjes deze keer. Hopelijk is het daar iets minder heet.

Btw, volgens Hannes is The Wonderfull World that is Arne & Eva de 5e snelst groeiende wordpress.com weblog… WE ROCK BIGTIME!!!!!!! (Thank you verrrrry much!)

PS: de foto’s staan niet altijd rechtop, normaal gezien kan je ze draaien als je ze in het groot bekijkt. Wij gingen dat hier eens doen, maar da duurt pokkelang, we zullen erop letten vooraleer we de volgende batch uploaden.

 

Fontanazzo

hey poepies,

hier zijn we alweer! Sinds Cortina hebben we al geweldig weer gehad en goe kunnen werken om alle ingebruinde streepkes weg te werken.

Dit internetbezoekje is echter enkel om alle foto’s up te loaden (check de flickr-site!!!) dankzij een snelle verbinding. (maar nog duurder, 6€ per uur)

meer nieuws dus als we in Bolzano zijn, dit weekend.

toedels,

Eva en Arne

 

Op naar Cortina d’Ampezzo

Check ook de nieuwe berichtjes die ik gisteren gepost heb!
na een “lunch of champions”  (Pilchards met basilicum en pistolets, of wat dacht je?) ben ik weer klaar voor een nieuwe internetsessie.

De zon deed wel haar best, maar de wolken nog veel meer. Tegen de middag zag het er niet goed uit en kwamen we net aan een klein noodhutje om te luchen. Heel de namiddag heeft het daar geregend en gehageld, wij hebben maar een beetje zitten kaarten en kou hebben in dat hutje. Het was van daar nog maar 2 uurtjes wandelen naar de Obstanzersee-hutte dus we konden het ons veroorloven om wat later te vertrekken.
De vallei waar de hut in lag was nog helemaal besneeuwd! En naast de hut lag de Obstanzersee … nog bijna helemaal bevroren!!! brr! sneeuw- en puinhelling naar beneden gesurft en vlug vlug het tentje opgezet naast de hut. 5° C zei de thermometer.  Ik had nog wel zin gehad om een sneeuwmanneke te maken, maar het was daar al koud genoeg. Zoveel mogelijk warm eten binnengespeeld, de laatste jagermeister en nog een klein koud pipietje en dan zijn we gewoon onze warme slaapzak ingekropen en in slaap gedommeld. Joel had minder chance, hij heeft een luchtmatras en dat isoleert geen hol. De volgende dag was ons humeur dan ook ietske beter dan dat van hem.
De wandeling van de volgende dag was meer van hetzelfde, de grens volgen en de sneeuw ontwijken. We moesten niet zo ver en we kwamen al tegen 1 uur aan in de Silianerhut, die wel open was en waar de jongens hun energiepijl weer konden ophalen (of opeten). Hmmm en na 6 dagen doet een warme douche wel heel erg  veel deugd
De goden zijn wel degelijk tegen ons … om 6.30u kijk ik door het wc-raampje … wrijf even in mijn slaapoogjes … kijk nog een keertje … pfff, zie ik daar gewoon een gewedige hoeveelheid grote dikke sneeuwvlokken, die mij stuk voor stuk hangen uit te lachen! O_0 Waarom toch? enfin, chance dat het kabelliftje al werkte en dat wij het niet erg vinden om de sissy uit te hangen. Het was dus maar anderhalf uur lopen in de sneeuwstorm en dan de lift tot in Sexten of Sesto in Zuid-Tirol (redelijk zelfstandige provincie in Noord-Italie). Daar hebben we weer een fijne private kamer gevonden en zijn de jongens in de namiddag gaan klimmen in de klimzaal. s’ Avonds heb ik een geweldige ossobuco-achtige roulade gemaakt en zijn we heerlijk in slaap gevallen op gewelidig luxueuse matrassen!

De volgende dag bereikten we zonder veel moeite de DreiZinnenHutte, aan de drei zinnen dus (hoge rotspunten), het begin van de Dolomieten. Arne keek al de hele tijd uit naar het zicht op deze kolossen, onder meer omdat hij de hoogste erva volgend jaar graag eens zou willen beklimmen (Koen, maak je borst maar nat!). Toen we aan de hut kwamen sloeg de stemming echter al vlug om. Die drie pieken zijn blijkbaar nogal bekend: 150 toeristen rond een hut die niet eens open was!!! Daar zaten dus 150 mensen met propere wandelstokken, grote camera en een lunchpakket van het hotel EN ook nog 3 stinkers met een grote rugzak. Na een maand bijna niemand te zen in de bergen, wordt je hier heel vlug neerslachtig van. Heel lang zijn we daar dan ook niet gebleven, maar ook in de afdaling waren er genoeg mensen om de rust te verstoren. Aan de grote weg gekomen gingen we dus liften naar Cortina voor een hele week wandelrust en mogelijks wat klimmen (Bjorn ging langskomen en klimgerief meebrengen). Het liften ging niet zo vlot (allemaal boordevolle auto’s met jenglende kinderen), maar in uiterste nood was er ook nog een bus over 3 uur. Arne gelooft niet zo in liften bij sjieke bakken, omdat hij denkt dat het verloren moeite is, maar na een uur had ik een mercedes te pakken, die helemaal naar Cortina reed. (lekker puh!) We hebben ons goed geinstalleerd op Camping Rochetta e dan terug naar’t dorp gewandeld voor pizza en bier (en Zweden - Spanje, maar spijtig genoeg is Zweden verloren door een goal in de allerlaatste minuut van de verlenging )

De volgende ochtend was het nog steeds druilerig en koud, maar onze hartjes waren blij modat Bjorn tegen de middag zou aankomen! En toen kam er een keifijn bmw-cabrioletje aanrijden met Bjorn erin, maar vooral, met een koffer vol lekkers van Arne’s mammie: duvel, echte chokola, jonge kaas, jupiler, vedett, margerine, … en ook voor iedereen een verrassingspaketje! Ik kreeg pink champane, de humo, de glamit, zwarte chokolaatjes met appelsien, een mood ring (staat al de hele tijd op happy!), voetverzorgingsheid en snotvodjes met wel 1000 kusjes op Voor Arne was er ook champagne, zeevruchtenchokola, een hoed om zn oortjes te beschermen en een kam (hihi, die gebruikt toch helemaal geen kam!). Er was er zelfs eentje voor joel met Jules De Strooper koekjes en Zweedse vodka, daar werd ie helemaal gelukkig van. Wij allemaal trouwens. Bedankt Marleen!!! In Bjorn’s koffer zat ook nog klimgerief voor 3, maar eerst moest het nog goed weer worden voor de jongens konden gaan klimmen. In afwachting hebben we veel gekaart in de campingbar.

Eergisteren zag het er dan eindelijk beter uit. Vlug nog klimschoentjes gaan kopen voor Joel en op zoek naar de dichtsbijzijnde rotsen (ik ging mee om wat foto’s te nemen). Die rotsen bleken helemaal niet zo makkelijk te vinden en toen we ze eindelijk gespot hadden, begon het toch wel te miezeen zeker … titomme! Maar zo vlug waren we niet af te schrikken, ze hebben toch nog 2 routes kunnen klimmen in relatief goed weer. Gisteren was dan echt de eerste dag met goed weer (dat was ondertussen al weer van in Bovec geleden!!!) en de jonges vertrokken al vlug naar Cinque Torre, een groot klimgebied hier in de buurt. Ik heb eerst wat ineternetdingen proberen te doen (5€ per uur : afrippers!!!) en had om 2 uur een massage geboekt. hmmmmmmm juist wat ik van doen had! Mijn arme spiertjes zijn es goed onder handen genomen, echt geweldig! En ondertussen maar vrouwenblaadjes lezen natuurlijk!!!  Vandaag alweer goed weer en de jongens alweer naar cinque torre. Ik heb een hele voormiddag in de zon gelummeld en in de namiddag weer wat proberen te internetten. Door de rotte verbinding hier op de camping zal ik hier geen foto’s kunnen uploaden en de 2 internetpunten in de stad zijn gesloten (letterlijk: “internet is broken, scuzi”)  Geen foto’s dus alweer, we hebben er nogthans een paar hele schone te tonen. Hopelijk gaat alles beter in Bolzano, over ongeveer anderhalve week en daar hebben we normaal gezien ook een rustdag.

Wij gaan morgen nog een beetje meer van hetzelfde doen, ik niets en Arne, Joel en Bjorn klimmen. Zaterdag zullen we dan waarschijnlijk verderwandelen. Allez, we zien wel.
Ik moest van Arne iedereen nog bedanken voor de fijne verjaardagswensen, dat heeft hem heel veel deugd gedaan.

 

Arne, Joel en Eva hebben sneeuwpret (?)

okidoki, het is inderdaad al een hele tijd geleden dat jullie iets van ons gehoord hebben. Dat komt natuurlijk omdat er in de echte bergen geen internetbars zijn en daar zaten wij … in de echte bergen
Hieronder staat nog een vers en nieuw berichtje, dat zou je best eerst even lezen.

De volgende dag naar de Plockenpass (ela, der zitten hier geen dubbele punten op dit keyboard!) zou er een zijn met schone vergezichten, enifin, naar’t schijnt, de mist rond ons hoofd was nog niet weggetrokken. We moesten alweer naar de vallei liften om inkopen te doen en nu voor de volgende 6 dagen, de rugzak ging weer zwaar wegen. Terwijl de jongens zaten te discussieren over hoe we met z’n 3′en gingen liften - want met 3 in 1 auto dat ging toch niet met de rugzakken enzo - stak ik alvast de duim in de goeie richting. En ja hoor, i’m the queen of hitchhiking, 3 rugzakken en 3 stinkerds passen juist in een kleine Fiat Punto en gelukkig ook nog de chauffeur erbij. In Kotschach een fijne Private Zimmer gevonden en hop naar de winkel voor het avondeten. De volgende dag was een rustdag, gas zoeken en eten kopen voor 6 dagen, want enkel de laatste hut was geopend. De zomer is dus duidelijk nog niet begonnen En jap, op het gebied van rugzakgewicht heb ik daar waarschijnlijk wel weer een record gebroken. Als avondeten hadden we elke keer pakskeseten, maar het was de lunch die ons de das om deed, 2 broden van een kilo, 2 pakken kaas, 2 salamis, een tube confituur en veeeeel chokolade; voor ontbijt hadden we koekjes, gedroogd fruit, noten en nog chokola. Joel had zelfs meer chokola aangezien hij aan het afkicken was van de nicotine, de Zweedse snuus (soort kauwtabak) was op geraakt. Stiekem ben ik toen ook alles gaan kopen voor Arne’s verjaardag van de dag daarna: fel geel papier, aap-stickers, alcoholstift, rood lint … voor de kroon natuurlijk!!! Een pakje snoep en drie kleine flesjes sterke drank. Joel had ook nog 9 miniflesjes Jagermeister, alle ingerdienten vor een minifeesje dus
Ons lifterskarma is duidelijk hersteld, na een half uur hadden we weer een lift te pakken naar de pas. Daarna hebben we nog even verdergewandeld naar een hut die open was op de Unter Valentin Alm, het viel al meteen op dat we met meer gewicht rondliepen, we liepen veel trager als anders.

De volgende dag was het dus Arne’s verjaardag en ik had een hele mooie kroon gemaakt, die Arne de hele dag heeft gedragen. (hoezo, lichte dwang?) Na een geweldig Oostenrijks ontbijt, gingen we op weg. Eindelijk helemaal alleen de bergen in. De reden dat we daar alleen waren was niet moeilik te vinden er lag echt nog veel sneeuw. En wij te lui om onze getten uit te halen natuurlijk, maar de sneeuw was nog hard, het viel allemaal nog geweldig mee. Op weg naar de Wolayersee eerst een geweldig groot sneeuwveld naar de col en dan nog zo een helemaal naar beneden. Sneeuw afdalen is natuurlijk veel fijner dan omhoog stampen. Joel, als fervent snowboarder, stond al meteen klaar om een slee te maken van zijn rugzak. Hij roetsjte wel 40 m de helling af en kwam rustig tot stilstand waar het minder steil was. En wij erachteraan natuurlijk!
We gingen die dag ergens een plekje zoeken om te bivakeren, dus we waren wel blij dat het stopte met regenen en we alles droog konden opzetten en ook droog eten, Schnaps drinken voor Arne’s verjaardag en ook droog een spelletje plump spelen (de Zweedse variant van Chinees Poepen). We hadden een plekje gezocht waar nergens koeien stonden, maar misschien was dat niet zo’n goed idee geweest, want koeien doen blijkbaar nog een hele wandeling om een slaapplekje te zoeken …. juist waar wij onze tent hadden gezet natuurlijk. De hele koeiengemeenschap van de vallei stond al gauw op ons veld, compleet met briesende stier (eek) en huppelende kalfjes (niet op onze tent huppelen!!!). Koeien zijn dus eigenlijk heel nieuwsgierige dieren en dat zullen we geweten hebben, der zat er al eentje aan Joel’s tent om te checken of stormkoordjes niet een beetje eetbaar waren. Zucht, dat konden we net gebruiken … Eerst hebben we Joel’s tent dichter bij de onze gezet en dat zochten de jongens bomen en takken om een barrière rond de tent te maken en stond ik ondertussen alle koeien weg te jagen die wel een stukje PU-gecoat-tentdoek lustten. Ietwat nerveus gaan slapen en wakker geworden met een rustig kauwende koe aan onze tentopening. Die barrière stond er dus niet voor niets. Een uurtje na het vertrek heb ik me nog lelijk bezeerd toen een balk doorbrak toen ik een hek over wou klimmen. Ik landde met mijn borstbeen op een rechtstaande balk, bh’s met beugels bieden echt meer bescherming, maar ik had toch 3 blauwe en geschaafde ribben. auwie!
Er lag nog steeds veel sneeuw op plaatsen waar niet veel zon komt (de zon? wat is dat voor iets? die hadden we al even niet meer gezien) Zo’n sneeuwveldje oversteken kost altijd zo veel tijd en moeite en naarmate de dag vorderde werd de sneeuw ook veel zachter en onze schoenen, voeten en broeken ook erg nat dus! Gelukkig was daar op het einde van de dag de geweldig fijne Mitterkar-bivakhut. We hebben gekookt op een houtvuurtje en ook eindelijk eens kunnen genieten van een mooi en ver uitzicht. De volgende ochtend was echt magisch mooi en Joel had al wat steebokken rond de hut opgemerkt. Het goede weer heeft toch even zijn best gedaan al bleef het wel koud. Tegen de lunch begon het er slechter uit te zien dus hebben we die maar even uitgesteld tot we het hoogste punt voorbij waren. In de bijtende kou geluncht en nog een heel koud pipietje gedaan voor het echt begon te regenen en niet veel later kwamen we weer bij de zoveelste gesloten hut. De eigenaars waren er wel aan het werken en nadat we onze tent hadden opgezet hebben we er nog een pintje kunnen kopen. Net voor ze vertrokken hebben ze nog aangeboden of we niet in het oude winterruim wilden slapen .. dus wij de tenten weer afgebroken en ingeruild voor een warmere slaapplaats. ’s Avonds is het weer best nog goed geworden, ons laatste pintje dronken we dan ook in de zon, op de gezondheid van de pappies voor vaderdag
De volgende dag begon stralend, maar er waren al overal tekenen van onweer te bekennen ( visgraatwolkjes en zelfs bloemkoolwolken in de verte) Toch was het heel leuk om even in de zon te lopen.

Ik zal morgen wel even verderschrijven en hopelijk de foto’s uploaden, ik heb namelijk een afpsraak voor een massage ….. mmmmmmmmmm

 

From Nassfeld to Joel :)

okidoki, het is inderdaad al een hele tijd geleden dat jullie iets van ons gehoord hebben. Dat komt natuurlijk omdat er in de echte bergen geen internetbars zijn en daar zaten wij … in de echte bergen

Sinds ons vorige berichtje gingen we dus de bus nemen naar de winkel, maar omdet we nog 10 minuten moesten wachten hebben we maar nbtje gelift om de tijd te doden. en hopla, een lift naat Hermagor en veel eten gekocht in de plaatselijke Aldi ( dat heet hier Hofer, maar het logo is hetzelfde) en voor we de bus terug konden nemen hadden we alweer een lift vast Onze oproep in de vorige post was zeker heel erg goed voor ons lifters-karma.

in tropolach wilden we dan meteen weer doorliften naar de nassfeld-pas, maar op onze weg uit het dorp werden we aangesproken door een gepensionneerde en vree nieuwsgierige flik die op zijn oprit zat met zijn vrouw, schoonmoeder en haar verpleegster. Toen hij hoorde dat we de Karnische Hoheweg deden, moesten we er meteen even bij komen zitten om ons verhaal te doen. We kregen ook ein Zapf van zijn vrouw en heeeeeeeel veeel “meine gutem Got” ’s toen we over de Via Alpina vertelden ondertussen was haar man druk bezig om voor ons ne lift te zoeken op straat. Dat viel blijkbaar niet zo goed mee, want eigenlijk was de pas gesloten. Wij dachten al dat we daar een hottelleke moesten gaan zoeken, maar dat was buiten mevrouw gerekend. - en nu weten we dat, ook bij de flikken, de vrouwen de baas zijn - zonder veel bla bla werd al ons gerief in de auto gepropt en reed meneer met ons 15km omhoog naar de pas. Wij dachten daarboven ergens ons tentje op te zetten, want alle skihotels waren dicht voor reparaties en er woonden enkel de concierges en de werkmannen, maar dat was buiten het eergevoel van meneer gerekend Heel kordaat stapte hij het grootste hotel binnen en eiste daar dat wij aan verminderde prijs een kamer kregen. Die mensen daar vonden dat blijkbaar heel grappig, maar 10 minuten later zaten wij toch maar mooi in een grote en vooral warme kamer naar de Duits-gedubde versie van de simpsons te kijken en daarna zelfs naar WIM DE VILDER (!!!) op de internationale zender van de nederlandstalige tv’s.

De dag daarna gingen we dus uitgerust en goedgemutst op pad naar een hut die zowaar al open was. Zou de zomer dan al echt begonnen zijn? Maar nee hoor, er lag dan wel niet genoeg sneew om te skien daar, er lag er wel genoeg om in te zakken. de mist begon al vlug op te zetten en we liepen omhoog de regen in en op de graad was er een venijnig koud windje. Op zulke momenten denken wij altijd even aan alle mensen die ons vertellen hoe jaloers ze zijn als ze van onze plannen horen … echt? zijt ge zeker? zie maar da ge een extra mutske mee hebt dan!
Door al die mist was het landschap nog veel desolater en werd alles heel stil. We liepen langs alle grenspaaltjes tussen Oostenrijk en Italie en dus ook langs alle loopgraven en bunkers van de eerste wereldoorlog. Om daar zo te lopen, in de kou en de regen en de mist, besef je des te meer wat voor een verschrikkelijke tijd de soldaten daar moeten gehad hebben. En wij stonden daar dan met al onze waterdichte kleren en fleecjes en goeie schoenen, met niemand die ons wou beschieten, wat moet dat dan niet geweest zijn voor Francesco uit Zuid-Italie? Je word er een beetje stil van.

Door al dat rotweer, Scheis-Wetter en tempa di fanculo (ik ken geen italiaans hoor, maar het bekt wel)wordt de navigatie er niet beter op en zo kwam het dat we zonder het te beseffen naat de Italiaanse kant afdaalde in plaats van naar de Oostenrijkse kant … KAK. Nog een uur omlopen dus, naar een eerste hut die waarschijnlijk wel open was, maar toen we daar aankwamen, ware daar enkel de buren. Zij wouden ons nergens binnen laten om droog te slapen (ja het regent nog steeds, thermometer op 8 graden) dus besloten we maar om nog 3 uur verder te wandel naar de hut aan de Zollnersee die zeker open was. Om de moed erin te houden hebben we die 3 uur gespendeerd met het herhalen van quotes uit Robin hood, men in thights en Monty Python en In de gloria. Helemaal uitgeput - koud - nat  waren we toch heel erg blij toen we de hut eindelijk zagen en nog blijer toen we de rokende schoorsteen hadden gespot. 12,5 uren gewandeld, 11,5 uur daarvan in de regen, dat zal zeker een record geweest moeten zijn.  EN WAT WAS DAT? Lag daar een grijze Haglofs-regenhoes te drogen op een stoel … en stonden daar witte sneakers? JOEL! Lekker warm in de mega-gezellige Dr. Steinwenderhutte zat daar den Joel met een pintje aan tafel met de huttenwirt en zijn vriendin. Na zo’n dag was dat echt wel een hele fijne verassing. Hij had altijd een dag of 2 voor gelegen op ons, maar was de dag daarvoor door de mist en het slechte weer het spoor bijster geraakt en had gelukkig nog ergens in Italie een hut gevonden die open was. Ondertussen was de huttenwirt een geweldig feestmaal voor ons aan het bereiden met gebakken spek, Zwiebelen (ui), gebakken patatjes, tirools slaatje met veel olie en kaas enzo … enfin allemaal dingen die goed voor ons waren. en bier natuurlijk. De zware dag was voorbij, we hadden al direct in het snotje dat er hier later zware verhalen rond gingen verteld worden. En zie hier, je hebt het net gelezen. Nog nooit zo goed geslapen en morgen wandelen we weer met 3.

 

Es gibt nicht viel Geschäfte hier!

AAN ALLEN: als je ergens een lifter ziet staan, neem die dan zeker mee. (die staan daar niet voor de lol, die moeten echt ergens naartoe) het zouden je dikke vrienden Arne en Eva wel eens kunnen zijn… ook (zeker!) als het regent!

Vandaag gingen we dus een kort wandelingske doen naar Naßfeld en dan liften naar de vallei om eten te kopen. We hadden vlug een rit naar Tröpolach te pakken van een oud Duits koppel, die onze plannen vree geschift vonden. Naart schijnt spreken wij heel goed Duits.

Maar dan stonden we daar voor de winkel en die stinker was toch wel dicht op woensdagnamiddag zeker … We probeerden dan maar 9 km verder te liften maar Oostenrijkers nemen psies niet zo graag lifters mee. Dus nu zitten we maar een beetje te internetten op cafe en binnen 2 uur is er een bus, hopelijk geraken we ook nog terug. :’(

Zes dagen geleden zijn we dus vertrokken uit Bovec. De trip naar Trenta langs de Soca rivier was heel mooi, maar zeer lang. Toen er een zwaar onweer aankwam, hebben we de laatste 4 km maar gelift. De dag daarna volgde de mooiste dag van de reis tot nu toe. We hebben ons niet laten tegenhouden door de sneeuw deze keer! De klim naar de Vrsic pas en daar voorbij ging heel goed. Eens aangekomen op Sleme lag er nog veel sneeuw (de fotos spreken voor zich -> we zullen ze wel pas later kunnen uploaden). Eva had nog nooit echt in de sneeuw gewandeld en vond het wel heel leuk en megastoer. Vooral met haar nieuwe getten, sexy hoor. Tijdens de laatste steile afdaling door de sneeuw zagen we beneden mensen naar ons kijken. Bleek dat het hetzelfde koppel was dat ons de dag ervoor een lift had gegegeven! Aangekomen in de Tamar hut hebben ze ons zelfs nog een bessenjenever getrakteerd (na zdrovnje!) De lokale bergvriendenclub  was daar ook present. Veel bier, veel lachen, veel lawaai en ´s ochtends zes man gaan klimmen en de rest met kleine oogskes en veldflessen vol bessenjenever terug de bus op

Later die dag moesten we helaas afscheid nemen van Slovenie op het drielandenpunt, waar trouwens ook de drie grote taalgroepen van Europa samenkomen (Romaans, Germaans en Slavisch). Oostenrijk heette ons  hartelijk welkom  met een fikse regen- en hagelbui. Boe… Ook de wandeling duurde veel langer dan verwacht. Omdat er al heel de dag vliegjes rond ons vlogen, hebben we toch maar besloten om een kamer met douche te nemen en nog even te wachten met bivakkeren.  De volgende ochtend moesten we op en af naar Arnoldstein om kaarten te vinden voor ons volgend wandelstuk: de Karnische Alpen. Daardoor zijn we pas om 11 uur kunnen vertrekken, in plaats van het gebruikelijke half acht. Jaja, wij staan hier iedere dag op om half zeven. Maar dus, ook deze dag duurde weer erg lang en ook nu weer begon het in de namiddag te donderen en regenen. Om zes uur vonden we in het Bartollosattel een huisje met afdak waaronder we dan  ons tentje hebben opgezet. Water vonden we in een riviertje vlakbij en eten hebben we klaargemaakt op ons vuurtje. Eindelijk zoals het hoort

Van daaruit ging het naar Egger Alm, waar we echte Gailtaler Almkäse gekocht hebben en waar Joel zijn mutske had laten liggen. Eva draagt het nu mee in haar rugzak en we hopen hem nog eens terug te zien

En hier zitten we dan, te wachten op de bus. “Wann kommt der Bus? Nicht in fünf Minuten….”

We willen graag ook iedereen bedanken voor de fijne berichtjes en mailtjes en smsjes, het is altijd heel fijn om ze te lezen. (wij zijn ook steeds in het giechelend deel van de internetbar te vinden ) ondertusen horen wij ook graag het querky Belgische nieuws: 46000 bliksems, eurosong, mijn restaurant, karel de gucht, heeft FC Ward eigenlijk nog iets gewonnen de laatste tijd … enfin, merci allemaal!!!

 

Bovec (paragliden, raften, canyoning)

Dit bericht gaat over onze avonturen in Bovec. iedereen die meer wil weten over onze wandeltocht van Idrija naar Bohinj en Bovec leest best eerst de andere post ´Idrija - Bohinj - Bovec´.

Bovec dus. Een heerlijke plaats om enkele rustdagen in te lassen. Hoewel, rustdagen. Het is hier gewoon een groot buitensportparadijs. Je kan hier zowat alles doen! Wij hebben gekozen voor paragliding (Arne en Eva), Canyoning (Arne) en Raften (Arne en Eva -> Eva twee keer).

Paragliding was… raar. We hadden er allebei een beetje schrik voor (Arne meer dan Eva) maar uiteindelijk viel het nog wel mee. Het is heel raar om te zitten in de lucht. Je hangt niet, maar zit echt precies op een stoeltje. En dan ga je omhoog en omlaag, links en rechts, langs de bergkam en ineens hup de vallei in! Het zicht dat je hebt kun je eigenlijk ook hebben vanaf een mooi gelegen bergtop, de luchtigheid onder je voeten niet natuurlijk. Dat was bij Arne trouwens een groot probleem. Alles ging goed tot hij ineens zijn voetjes bewoog, waarop zijn hersens registreerden dat hij ineens geen vaste grond meer onder de voeten had. Bovendien was het veel warmer dan verwacht en had hij teveel kleren aan. Die twee samen zorgden ervoor dat hij zich op een bepaald moment toch wel een beetje onwel begon te voelen. En het is niet dat je dan in een, twee, drie terug beneden staat. Eens terug op de grond en het warme pak uit, was alles wel terug in orde. Eva daarentegen voelde zich fantastisch en was volop aan het filmen en foto´s aan het trekken. In haar enthousiasme heeft ze wel het vertrek vergeten te filmen. De camera stond nog op off. Jammer, maar er zijn genoeg andere mooie foto´s En we zijn allebei weer een ervaring rijker!

Arne is samen met Lou(ise), een Australische die we op de camping tegengekomen waren, gaan canyonen. De Max! Er zaten geen rappels in de route en de Suseč-rivier was precies gemaakt om dit soort activiteiten te doen. De ene glijbaan volgde de andere op en er zaten ook heel veel leuke sprongen in. De langste ´slide´ was zo´n 7 meter onder een grote geklemde blok door tot in een grot waar je terug uit moest zwemmen. De hoogste jump was iets van een 4 meter. De diepte van het water waar je in sprong was dikwijls nog geen 2 meter diep, meestal zelfs veel minder, zodat je de val moest proberen op te vangen met je benen. maar we hadden een superbegeleider, en met enkel ik en Lou(ise) als klanten was het een heel natuurlijke en avontuurlijke ervaring. Dit ga ik meer doen1 hopelijk kan ik ooit es een cursus volgen, want het was superplezant. een echte aanrader!

In de namiddag zijn we dan samen gaan raften op de Soča-rivier. Blijkbaar is het een van de meest bezochte en gezochte rivieren van Europa om op te raften en te kayakken. De kleur ervan is onbeschrijflijk mooi. Een helder soort smaragdgroen. Echt super. En onze gids was weer de max! Een Argentijn die op een of andere manier hier was gestrand (heel het team van Aktivni-planet bestond uit jonge mensen van over heel de wereld die hier van hun hobby hun werk gemaakt hadden). We hebben heel veel spelletjes gedaan. Gondelen, toertjes in het rond draaien, allemaal vanachter in de raft gaan zitten en hem zo heel hoog doen opveren op de rapids. Hij heeft ons ook enkele keren achterwaarts de watervallen in geloodst Op een van zo´n gelegenheden is Arne wel uit de boot gevallen. Gelukkig was daar Eva die hem terug de boot introk. Hij was trouwens de enige die eruit is gevallen tijdens de hele trip. En dan nog es de enige die zijn peddel verloren is, tss, das ni goed he! Maar twas wel superplezant! Ook iets om nog es te doen. En dat dacht Eva duidelijk ook, want die volgende ochtend zat ze terug op de rivier! Arne wou terug iets rustiger en zelfstandiger en is op zijn eentje naar de Boka waterval gewandeld. 30 meter breed, 106 meter lang. Het was meer dan de moeite! En het zicht in de Soča vallei was prachtig. Slovenië is echt een wondermooi land. Zo klein en toch hebben ze alles!

Hiervandaan gaat het naar Trenta, dan naar de Vrsič-bergpas en daarna wandelen we langzaam Oostenrijk binnen. Hoewel de weersvoorspellingen niet zo denderend zijn hebben we ongelooflijk veel zin om terug op pad te gaan. t is wel met ons tweetjes nu, want Joel heeft ons verlaten (snif, snif). Hij vond dat het tijd was om op zijn eentje verder te gaan. We hebben er een super reispartner aan gehad. Zonder hem zou het niet hetzelfde geweest zijn. Hopelijk zien we hem nog es. En als het hier niet is, dan wel in Zweden. Op een wintertrekking of zo

Nasvidenje!

Evarne

 

Idrija -> Bohinj -> Bovec

Ook na het goede weer in Idrija begon het de wandeldagen daarna terug te regenen. Gelukkig was daar ineens een bushokje waarin we konden lunchen. Redelijk veel asfalt wel vandaag en das niet zo tof voor de knietjes… ´s middags kregen we dan ineens een opklaring en plots zagen we de eerste Bergen! Dat viel wel mee, zoveel sneeuw lag er niet op. Als dat hetgene is waarvoor iedereen ons waarschuwde, dan konden we gewoon blijven doorgaan. Ons humeur schoot omhoog en de rugzakken wogen precies een pak minder zwaar op het einde van de namiddag nog heel veel vuursalamanders gezien en in de hut zat er een kerel die 17jaar in Zweden had gewoond en dus graag een klapke deed met Joel. Jammergenoeg was hij meer dan lichtjes beschonken, en na drie minuten begon hij alles te herhalen. Arne noemde hij ´Frans´en Eva was ´Maria´

De dag daarna gingen we eindelijk onze eerste Echt Berghut bereiken, vanwaar we hopelijk een goed zicht op de Bergen zouden hebben. Niets was minder waar, want de aankomst gebeurde in de gietende regen, gierende wind en dik in de mist. Er lag zelfs nog een plek sneeuw… op 1590m hoogte… En dat terwijl de dag zo goed begonnen was. Voor het eerst zelfs zonnecreme nodig gehad. Joel heeft het zelfs gepresteerd om op een zonnende adder te trappen, waarna hij ineens liever terug achteraan liep. het slapen die avond gebeurde in een ijskoude vochtige kamer, brrr…

En toen was het D-day. Zou het ons lukken om door te stoten tot 1800 meter? Alles ging weer heel goed, maar door de laaghangende wolken konden we de graat maar niet zien. Enkele locals hebben ons dan maar op weg geholpen. Ze zeiden dat het zonder stijgijzers of sneeuwschoenen onverantwoord was om door te gaan naar de hut. anderen zeiden dan weer dat het meeviel en dat de sneeuw zacht genoeg zou zijn om in te kunnen stappen. Shit, wat nu. Toch maar even doorgaan om alles met onze eigen ogen te zien. En inderdaad, het pad dat wij moesten volgen lag in een diep uitgesneden vallei waarin nog heel veel sneeuw lag. Het was het risico gewoon niet waard… Moest je nu nog van sneeuwplek naar sneeuwplek kunnen wandelen of er langs de rotsen opzij kunnen wandelen, hadden we het misschien nog kunnen proberen. Maar dit was gewoon een redelijk steile helling van 400 meter lang. Jammer maar helaas, want we dachten echt dat de graat zelf boven goed te doen was. Afdalen naar de Bohinj vallei dan maar Weeral een stapdag van meer dan 9 uur. ´s avonds zagen we duidelijk dat ook de hele graat zelf nog vol sneeuw lag en dat het eigenlijk allemaal onbegonnen werk was geweest indien we waren doorgegaan. Iedereen een beetje sipjes, want we zaten vast. Zolang het weer niet betert en de sneeuw niet begint te smelten is er voor ons geen doorkomen aan. we zijn hier om te wandelen en niet om aan alpinisme te doen. Gelukkig is het bier hier heel goedkoop. Voor 5 euro de man hebben we ons verdriet kunnen verdrinken.

Wat Joel en Arne de dag daarna dan ook gevoeld hebben. (eva: “het zijn allebei dikke piskes, ze kunnen er gewoon ni tegen ) Het infocentrum lag 5 km verder aan het eigenlijke Bohinjmeer zelf, dus daar moesten we nog even naartoe. Op het einde bleek er weer geen brug te zijn… Of we wandelden 1,5 km om, of we gingen gewoon door de rivier. Het was verfrissend
Ook hier gaven ze ons geen goede hoop. Zonder materiaal was er gewoon geen doorkomen aan… Tsja, omdat we sowieso van plan waren om in Bovec te gaan wildwatersporten, leek het ons beter om daar gewoon mbv bus en trein naartoe te reizen en daar gewoon even af te wachten wat de sneeuw zou doen. even nog grote paniek toen ik mijn portefeuille (weeral!) kwijt was en evenveel opluchting achteraf toen bleek dat ik hem gewoon in de verkeerde broekzak had gestoken. (Arne betaalde dus de pintjes daarna)

Hier zijn we dan. Meer info over onze wilde avonturen in Bovec in een ander berichtje!

groetjes, Evarne

 

Idrija

Het gaat waarschijnlijk even duren voor we nog eens iets kunnen sturen, dus daarom doen we het nu maar.

We hebben Mt. Nanos toch maar niet beklommen, want bij het ontwaken zag het weer er heel slecht uit en dat bleef zo de hele dag. Heel veel wind, donkere wolken en natuurlijk regen. In plaats daarvan hebben we enkele afstekers genomen en kwamen we nog voor de middag aan bij onze eindbestemming van die dag. Het kasteel in Predjama was impressionant, maar niet genoeg om ons daar te houden. We wilden van de gelegenheid gebruik maken om door te stappen naar Javornik en daar onze eerste nacht in een echte berghut door te brengen. Het bleek allemaal iets verder en kouder dan verwacht en we waren dan ook heel blij toen we de hut zagen opdoemen in de mist. Omdat we twijfelden of ze wel open zou zijn zo vroeg op het jaar, waren we heel blij toen we stemmen hoorden. Bleek dat het bouwvakkers waren die de hut aan het renoveren waren.   (¤)Kak(¤)    Dan nog maar eens een heel uur verder stappen naar Črni Vrh (˝Tserjni Vr`ch˝). 
Zo hadden we iets meer dan 10 uur gewandeld die dag, vooral in de regen. We vonden een hotel waar we konden slapen, maar niet eten. Geen probleem, we konden ons pakskeseten klaarmaken op hun plat dak

De dag daarna een rustige (en zelfs droge!) wandeling naar Idrija, waar we vandaag ook een rustdag hebben gehouden. Alles kunnen wassen en drogen en even bekomen van het slechte weer.
Enkele dagen geleden waren er twee Duitse vrouwen die ons al gewaarschuwd hadden dat er binnenkort geen doorkomen meer aan was, wegens teveel sneeuw. Toch een beetje angstig zijn we dan maar naar het toeristisch info centrum geweest. Na enkele telefoontjes naar berghutten bleek er inderdaad nog 1 meter (!) sneeuw te liggen op 1900m… kak! We hebben onze plannen voor de volgende dagen dan maar aangepast. We gaan iets lager wandelen, maar toch nog steeds in de Bergen, want we zijn het bos nu wel eventjes beu. We blijven voorzichtig en vragen veel raad aan de locals, maar we verlangen echt wel naar de Bergen.

Volgende bericht (waarschijnlijk) in Bovec, waar Joel ons zal verlaten. Wij gaan watersporten (en paragliden?) en hij gaat dapper verder met de rode route. Helemaal alleen. We gaan hem missen. Maar nu hebben we een adresje in Zweden

Toedels en Sjmoedels, Arne en Eva
Duim maar voor ons

ps: het kan best zijn dat iemand van jullie nu onze 2000ste bezoeker is Porficiat! (das toch meer als den hannes ) danku aan allen en aan freddy en chuck!
pps: foto˙s volgen een andere keer, want dat gaat hier niet, in deze XXX-bar met luide rockmuziek.

 

eindelijk op weg…

Jaja, we waren nog maar 15 minuten bezig of we zagen al een andere wandelaar achter ons. Joel, een Zweed die nu al drie dagen met ons meewandelt. Best wel nen toffe ket en we zijn alledrie wel blij met een extra wandelmaatje. (very impressive tattoos, maar een koeken hartje) Zeker als we weer op een niet gemarkeerde wegsplitsing komen die niet op de kaart staat en waar geen enkele aanduiding te zien is.

Ik denk dat we na drie dagen stappen nu wel eerlijk kunnen zeggen dat de Via Alpina zo goed als niet bewegwijzerd is en dat de info die we hebben, zeer gebrekkig of zelfs niet correct is. De eerste dag bleek de Rifugio Premuda geen hut te zijn, maar wel een restaurant. Gelukkig mochten we ons tentje in hun tuin opzetten. Als wederdienst hebben we er dan maar gegeten en een zeer lekker lokaal biertje bij gedronken. De man was een bierliefhebber en stelde al zijn reizen in het teken van bieren. Hij was al naar Engeland, Schotland, Spanje en Oostenrijk (natuurlijk!?) geweest, maar nog nooit in België…

De tweede dag begon heel mooi, maar het weer was nogal regenachtig en we hebben 9 uur gewandeld ipv 6,30h. Geen markering en enkele veel te vlugge beslissingen hebben ons heel veel tijd en heel veel omweg gekost! De sfeer bleef uiteindelijk goed en de warme douche in de B&B deed veel deugd. Goed gegeten, goed geslapen en we konden er weer tegen. Dan volgde er een rustig dagje (3,30h wandelen) en dus hebben we van de gelegenheid gebruikt gemaakt om de grotten van Skočjan te bezoeken. Wauwie, twas serieus de moeite. Een canyon in een grot. COOL! We konden er jammer genoeg geen fotos trekken, dus je moet maar es googelen. Daarna zijn we dan naar Razdrto gewandeld en zelfs een “pas op, beren” bordje tegengekomen, maar we hebben er geen gezien. Straks maken we nog een lekkere spaghetti en dan zouden we sterk genoeg moeten zijn om morgen Mount Nanos te beklimmen, hij ziet er stevig uit (gewoon opzij duwen zal dus geen optie zijn)…

tot de volgende!

ps. ook nieuwe fotos op de site. Nu hebben we een goeie connectie